When you’re alone

Dat is de titel van het nummer dat mijn pensioen moet gaan invullen. Het is een goed nummer. Zo goed dat ik de rest van de tekst niet durf vrij te geven, uit vrees voor plagiaat.

Ik geef toe dat het een vrij obligate tekst is.
Het enige wat ik dan zeg is: Dat is popmuziek. Hoe obligater, hoe beter. En de rest van de tekst is echt, wat zal ik zeggen, ongelooflijk. Nee, je krijgt hem niet. Ook niet verderop, ook niet morgen.

Vandaag was ik in Tiel. Ik had beloofd aan mijn meisje dat ik niet te dronken zou worden. Ook wel handig ivm werk morgen enzo, maar goed.
Naar Tiel.

Een van mijn beste vrienden moest tweemaal spelen op Woodstock. Aan de Waal. Dat is een hippiefestival in Tiel, voor oudere jongeren. Iets wat ik een verschrikkelijk goed idee vind, een hippiefestival voor oudere jongeren.
Dus ik naar Tiel.

Dat had wat voeten in de aarde.
“Je wordt altijd enorm dronken als je naar Tiel gaat”, zei mijn meisje, “En dat vind ik niet leuk.”
“Dat valt wel mee”, zei ik, “Het is minder erg dan als ze naar Amsterdam komen.”
Maar dat was geen argument.

Kortom, ik had aan mijn meisje beloofd dat ik relatief nuchter zou blijven. Op een popfestival. In Tiel.
Dus ik had een struinwandeling ingepland tijdens mijn bezoek.
Een watte?
Een struinwandeling.
Wa is da?

Dat is een wandeling door natuurgebied, zoals de Waal het heeft achtergelaten, en dan kom je een kudde koeien tegen, en die denkt: Potverdorie, dat is de boer! Maar ik ben de boer niet, maar ze komen toch op me af, en ze denken: die gaat ons melken, maar ik ga ze niet melken, en dan worden ze boos.
Ik rennen natuurlijk, want dat kan ik, en gehaald.
Doei koeien, dikke snikkel, ik sta aan de andere kant van het schrikdraad, sukkels, en nu?

Ik voelde een enorm ontzag. Voor de natuur.
Vanmiddag zat ik op mijn uppie op een strandje aan een dooie arm van de Waal. Hiero:

Struin

Ik vond het de mooiste plek van Tiel.
En misschien is het dat ook.

Afgelopen weken gingen er 3 mensen dood in de Waal.
Ik werd gebeld.
Door de krant.
De Gelderlander.
Of ik er als stadsdichter een gedicht over wilde maken.
Het zou op de voorpagina komen.
De volgende morgen.
Ik heb het niet gedaan.
Ik kan dat niet, dichten, op commando.

Ik heb een tekstbericht gestuurd naar de journalist in kwestie.
“Het spijt me. Ik hou zoveel van Tiel dat, hoe verscrhikkelijk ook, dat kind, die drie, dat mijn sympathie nu eenmaal onvoorwaardelijk uitgaat naar de Waal. Als ik al tijd zou hebben, dan levert het nog altijd niet het gedicht op dat jullie zoeken, vrees ik. De Waal verzwelgt weer een telg, etc.”

De Waal, ik hou zoveel van  de Waal, niet normaal, etc, Maar het is wat. Het is wat Waal. Als erover je wordt gesproken, dan is het niet goed. En daar moeten we iets aan doen.

Zo is, het zo zijn de mensen, Doe maar bescheiden, dat is altijd goed.

 

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s