Genova Nervi

Ilja Leonard Pfeijffer woont in Genua. Hij schrijft er heel aanstekelijk over en maakt er nog aanstekeligere mooie foto’s van. L. en ik dachten: Daar gaan we ook eens heen.

Afgelopen week zijn we geweest. 5 dagen. 2 dagen Genova centro storico, met de nauwe steegjes, 2 dagen Genova Nervi, alwaar we een appartement huurden, dat op Airbnb werd aangeprezen als ‘romantisch nest’, en dat klopte (direct aan de zee, inclusief uitzicht daarop, artistiekerig ingericht, nul IKEA-meubels en gezellig onklinisch, wat zeldzaam is op Airbnb, en niet te vergeten fantastische koffie in een groot blik waar je een jaar mee zou voortkunnen), en 1 dag naar het klooster van San Fruttuoso, een plek die enkel bereikbaar is per boot en die sinds afgelopen donderdag hoog staat in de top 5 van mooiste locaties waar ik ooit ben geweest.

Dit was mijn strandje voor de deur van ons huis:

mijn strandje

De Middellandse Zee is ruig in Nervi, dat daar beroemd om is. Zelfs bij de 25 graden die het afgelopen week was, en bij praktisch windstille onstandigheden, word je, als je de zee instapt, de branding hebt doorkruist, en lekker denkt te dobberen op de woelige baren, min of meer direct met bovenmenselijke kracht teruggeworpen op het keienstrand. Je bek vol grint, je knieen blauw, je borstkas beurs. Je voelt enorm dat je leeft, en bent daar verdomde blij om.

Dit is mijn strandje ‘s avonds, vanuit huis gezien (het strandje ligt daar achter die grote rots):

standje 's avonds

Ok, het was volle maan, dat helpt altijd om de zee spectaculair te maken, maar waaien deed het niet echt. Ik moest denken aan de Stratenmaker op Zee-show, een programma uit mijn jeugd. Aart Staartjes die op onze zwartwit-TV vertelt: “Ja, ik weet het nog goed, toen wij de Straat van Gibraltar aanlegden, het was toen windkracht 124, het ging danig tekeer..” etc.

Genova Nervi met storm, dat wil ik nog een keer meemaken. Wat ik ook nog weleens zou willen meemaken is zwemmen in de baai bij het klooster van San Fruttuoso. Het zijn cliche’s: azuurblauw water, blue lagoon (O, Brooke Shields!), like dolphins can swim (O, Bowie!), ik dobberde op mijn rug in het water, keek naar het imposante tegen de rotsen opgebouwde klooster, wist dat mijn meisje op het terras met het perfecte uitzicht op me zat te wachten met een koude halve liter en dacht: “Nee Sven, beter dan dit wordt het waarschijnlijk niet.” Ik verkeerde in het volle besef dat ik hier misschien het mooiste moment van mijn leven aan het meemaken was.

San Fruttusoso

Napels zien, en dan sterven? Dacht het niet. Ze hadden het verkeerd. Ze zaten ernaast. Het is een andere plek. Hiero:

SanFruttuoso boot.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s