Wil ik

We hadden vandaag een familiedag. Het initiatief kwam van mijn oudste nicht, die eventjes een maandje over was vanuit het buitenland. Ze is een globetrotster, die momenteel woont in Myanmar (het voormalige Birma). Bij iedere stap die je daar zet trap je op een vogelspin, maar dat is ze gewend, ze woonde hiervoor in Bolivia.
“Even de tarantula’s uit mijn bed vegen”, dagelijkse routine, pas des problemes, “en even de schorpioenen uit mijn laarzen scheppen, dan gaan we daarna gezellig…”
Ik heb daar niets mee. In de zin van dat ik er totaal geen behoefte aan heb om op dat soort plekken te gaan wonen.
Of uberhaupt te verblijven.

Aan de andere kant: de familiedag werd vandaag gevierd bij mijn broertje, die woont in Oegstgeest, op een plek die is ingesloten tussen een spoorlijn waar ieder uur 15 treinen voorbij denderen, en aan de andere kant een batterijtje torenflats. Als je daar heel goed tussendoor koekeloert, dan kun je een stukje polder ontdekken, drassig weiland, dat volgens hem het mooiste stukje van Nederland behelst.

Daar was vanmiddag dus de familiewandeling.

En het was waar. Er waren mooie vogels. Allerlei soorten ganzen met nu al jonkies, pluizig en schattig in al hun voegen. Iedereen ging uit zijn bol.

En Grutto’s.
“Kijk! Een Grutto!”, zei mijn tante.
“Een sfeerverhogende vogel”, zei mijn broertje.
Wenkbrouwen fronstten zich.
“Dat vond ik een mooie uitspraak van Chris Geel”, verklaarde mijn broertje, “de Grutto is een sfeerverhogende vogel, hoe heette die film ook alweer?”
“Simon”, zei mijn zusje, redactrice van de cultuurpagina van de Gelderlander.

Ik keek naar de Grutto, ik keek naar de polder, en ik keek naar de spoorlijn.
Ik dacht aan de mooiste dag die ik ooit met mijn broertje had meegemaakt, in Schijndel, ook tijdens Pasen. Op Paaspop, ergens halverwege de negentiger jaren.
Greenday, The Offspring, good old Richard Janssen (van de Fatal Flowers) als Rex, en als hoogtepunt Skik, waarbij Daniel Lohues hun greatest hit standaardesk inleidde met een verhaaltje over een ijsbeer die rondliep in de Sahara.
Het nummer heette: “Tomme, tomme, wat doe ik hier!”

Aan het eind van de wandeling liep ik even samen met mijn broertje en mijn schoonzus. Ik mag ze allebei erg graag.
“Jij blijft zeker voorlopig nog in Amsterdam”, zei mijn schoonzus.
“Ik wel”, zei ik, “maar zoals ieder zijn verslaving heeft..”
“Ja, jij..”, voelde ik ze denken, “drank en sigaretten..”
‘Een fijne comfortzoneverhogende status quo, en vooral geen gedonder’, dacht ik inwendig, “ben ik verslaafd aan Funda”, vervolgde ik hardop.

Ik vertelde over Assen, waar ik vorig jaar heb getwijfeld over een kapitale vrijstaande villa in het groen, op 5 minuten wandelen van het station. Middagenlang heb ik er verliefd naar gekeken vanachter het computerscherm op mijn kantoorbureau.
Tomme, tomme, wat doe ik hier.
Tot ik op het terras van ons buurtcafe op de Jan Pieter Heijestraat, een vrouw/meisje aansprak dat zich er op liet voorstaan dat ze uit Assen kwam.
“Assen”, vroeg ik, “is dat nou iets?”
Er klonk een enorm langgerekte nee. Nog langer dan de Overtoom.
Nadat de vrouw bijkans haar laatste adem had verspild aan het nog langer uitrekken van de neeeeeeee, voegde ze er aan toe: “ik noem het altijd: ‘In Zak en Assen’.”
Ok.
Geen Assen dus.

Funda. En ik ben niet de enige. En ik beperk me niet tot Nederland.

Ik zag een oud-lezeres met deze suggestie, niet speciaal voor mij, maar in het algemeen en voor zichzelf in het bijzonder, voorbij komen:

http://www.immoweb.be/nl/buy.estate.cfm?metrics=CLIBIENA&idmetrics=6940097&IDbien=6940097

Een station!

Wil ik!

Mijn financieel adviseur kwam met deze suggestie: http://www.funda.nl/koop/amsterdam/appartement-49178830-prinsengracht-1079-g/

“Wil ik!”, schreef ie.

“Mongool!”, schreef ik terug, “dat is 10.000 per m2”.  Hij deed er betweterig het stilzwijgen toe, en heeft waarschijnlijk rationeel gelijk. Zo zijn financieel adviseurs. De verstedelijking zet waarschijnlijk voort, dingen in de stad worden meer waard. De rest, ergo het platteland, minder waard.

Mijn woning in Amsterdam is mijn pensioen. En hoewel het nu al zou kunnen, qua inruil, qua geld, maar qua werkafstand nog niet, zou ik zo graag dit willen kopen. En geitjes. En koeien. En varkens. En kippen. En heel veel groenten en graan. Zonnepanelen en helemaal zelfvoorzienend willen zijn:

http://www.green-acres.com/en/properties/7872a-293.htm?utm_campaign=Criteo+France+EN&utm_source=criteo&utm_medium=banner

Op staatsloterij.nl kun je gratis loten krijgen.

Die heb ik gescoord.

Dat huis in Frankrijk?
Wil ik.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s