Donderdagavond, een momentopname

Comrads,

Het is donderdag. Morgen is het vrijdag, en ben ik zoals het de naam betaamt, vrij. En het weekend erbij. Net zoals iedere week.
3 dagen vrij om te doen en te laten wat ik wil. 3 dagen om weer uit de toneelrol te stappen die de arbeid van mij verlangt, en opnieuw mezelf te worden.

Het werkt niet meer. Ik kan het niet langer, het is te zwaar, het offer te groot.

Denk ik elke donderdagavond. Na een paar pils.

De pils doet goed. Veel te goed. De pils brengt te veel goede herinneringen naar boven aan vroeger, toen de tijdgeest het nog toestond dat je doordeweek enigszins naar drank riekend om half 8 op kantoor verscheen.
Dat je zelfs werd toegejuicht omdat je invulling gaf aan het destijds hooggewaarde gezegde “‘s Avonds een vent, ‘s ochtends..”, etc.

Ik durf het niet meer. Ik durf niet meer te drinken als ik de volgende dag moet werken. Ik durf het niet meer omdat ik 2 jaar geleden 1 keertje op mijn vingers ben getikt door mijn toenmalige leidinggevende.
Overigens van een heel ander bedrijf dan waar ik nu zit.

Ik kan niet spelen met een gele kaart. Ook al is ie verjaard. Ik ben bang. Sindsdien. Chronisch, structureel, permanent.
Voor alles.
Stukjes op zondagavond zitten er niet meer in, sorry, maar dat terzijde.

Ik ben te bang.
Behalve op donderdagavond. Als ik na 4 avonden zonder drank, ongestoord een enorme batterij blikken mag opentrekken.

Die helpen.
Wat op donderdagavond ook helpt is dat ik dan inmiddels een dusdanig slaaptekort (zonder fust geen nachtrust) heb opgebouwd (echt, ik vat de slaap zondagnacht nooit, en op de overige pre-werkdagen hooguit 3 uurtjes), dat ze er op z’n stevigst inhakken.

Kortom, ik voel me nu goed. Ik durf iets te schrijven.

Het enige nadeel is dat ik op dit moment geen hersencel meer over heb, die nog goed genoeg functioneert om iets intelligents in te tikken.

Dus dan weten jullie een beetje hoe het zit.

Ciao en tot snel.

Advertisements

5 thoughts on “Donderdagavond, een momentopname

  1. Ja, ja. Geen hersencel meer over om iets intelligents te typen. En dan toch zo’n blankgevijlde splinter afbikken met je lamme fikken. Garde-toi, mon pote.

  2. Ik mis je stukjes. Ze brengen licht in mijn duisternis. De duisternis die ik zo herken. Vastgeroest zitten. Weg willen en niet kunnen, of eigenlijk niet durven.

    De duisternis is een diep zwart gat geworden waaruit ik moeizaam al 12 mnd opklim. Ik kan niet meer kiezen tussen kunnen en durven. Ik moet nu. De weg terug is afgesneden.

    Genoeg treurnis. Ik leefde op van je stukjes vol herkenbaarheid.

    Groet, een trouwe lezer

  3. Hey trouwe lezer, dank voor je reactie. Ik ben echt van plan binnenkort weer te beginnen. Nu meteen is nog even niet het moment, wegens herstelwerkzaamheden binnen mijn lichaam van een ernstig hoge bloeddruk. De afgelopen tijd waren er nogal wat spanningen in mijn leven, waarin op zich geweldige stukjes zitten, maar die me zowel fysiek als geestelijk een behoorlijke tik hebben gegeven, wat een paar weken terug uitmondde in het out gaan in de wachtkamer van de huisarts, waar ik kortom geen seconde te vroeg was.
    Ik ben nu aan het opkrabbelen, en zodra ik volledig ben opgestaan zal ik weer beginnen met schrijven.
    Tot dan!
    Pluk

    • Beste Pluk,

      Neem de tijd om rustig weer op te krabbelen en weer tot leven te komen.

      Dank je wel voor je reactie.

      Voor nu alle sterkte en beterschap.

      Een trouwe lezer/fan die wacht, tot het wel lukt. Hou vol man.

      Een trouwe lezer
      @zenzuur

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s