Intakegesprek

Anderhalve week geleden werd ik gebeld door een van mijn 9 managers, de relatiemanager in dit geval. Die overigens niets met mijn prive-relatie te maken heeft, maar wel met die tussen mij en onze klanten.
“Goed nieuws”, zei mijn relatiemanager, “de Rabobank wil je op basis van je CV graag uitnodigen voor een intakegesprek. Het gaat om de functie van General Ledger Controller.”
“General watte?” wilde ik zeggen, maar dat zei ik niet, ik zei: “Prima. Welke datum hebben ze in gedachten voor dat intakegesprek?”
“Aanstaande maandag- of dinsdag-ochtend”, zei mijn relatiemanager, “aan jou de keus.”

Ik moest snel schakelen in mijn gedachten. Maandag leek me niet handig, want op zondagnacht schrijf ik stukjes, en daar drink ik een aardige pils bij.
“Doe maar dinsdag”, zei ik dus.
“Perfect”, zei mijn relatiemanager, “staat genoteerd.”
Ik stopte mijn telefoon weer in mijn broekzak en snorde op mijn PC mijn digitale agenda op om de afspraak te noteren. Pas toen viel mijn oog op mijn activiteit van maandagavond: Festina Lente Poezieslag.
“Kut!” riep ik.
Mijn collega’s keken met vragende gezichten op van hun computers.
“Nee, niks”, zei ik, en verliet het bureaueiland om buiten een sigaretje te gaan roken.

Een intakegesprek op de ochtend na een Festina-avond. Ik zal nu niet op de details van een gemiddelde Festina-avond ingaan, maar ik kan je verzekeren dat hier bepaald geen sprake was van een handige planning.
Enfin.
Afgelopen dinsdagochtend stapte ik uit bad, poetste net zolang mijn tanden tot de batterij van de elektrische borstel leeg was en trok mijn 18 jaar oude, maar zelden gedragen, antraciete pak aan. Plus mijn zwarte gaatjesschoenen van Bally’s die ik afgelopen Koninginnedag voor 3 euro op de kop had getikt.
Daarna liep ik de 4 trappen af, naar mijn 17 jaar oude Volvo 460 die, je zal het altijd zien, deze ochtend volledig was ondergescheten door de een of andere vogelkolonie uit de boom erboven.
Gelukkig hoefde niet mijn auto maar slechts ikzelve te solliciteren, dus ik maakte me er niet te druk om. Ik startte de motor, zette de verwarming op standje jungle, draaide een raam open en rookte onderweg naar Utrecht zoveel mogelijk sigaretten tegen de zenuwen.
Daar aangekomen drukte ik op een verlaten parkeerterreintje van een vage groothandel een halve strip Stimorol uit, en propte het handje kauwgomtabletten in mijn snavel. Ik maalde 5 minuten lang mijn gebit bijkans uit zijn voegen, tot het tijd was om me te melden bij de parkeergarage van de Rabobank.
Ik drukte op het knopje van de intercom bij de slagboom.
“Goedemorgen?” klonk het.
“Goedemorgen”, zei ik, en noemde mijn naam.
“Euh huh, dat kan best, maar weet u zeker dat u hier moet zijn?”
Mijn oog viel op de camera die op de slagboom gericht stond. Waarschijnlijk zaten de portiers zich nu te vergapen aan mijn van vogelpoep doordrenkte carrosserie.
“Absoluut”, zei ik, “ik heb een sollicitatie-afspraak met de heer GV en mevrouw IZ.”
Er volgde onverstaanbaar murmelend overleg aan de andere kant van de lijn. Maar na een halve minuut ging dan toch de slagboom open.
De eerste horde was genomen.

De tweede horde was een gesprek met de eerdergenoemde GV en IZ. Leden van het team waarin ik terecht zou gaan komen. Dat gesprek verliep perfect. Het uur dat voor het gesprek was ingepland vloog om. Ik toonde me een volleerde en uitermate ervaren General Ledger Controller en voor ik het in de smiezen had zaten we te praten over Appelpop. En poetryslam.
“Ja, we hadden je vast even gegoogled”, zei IZ.
“O, haha, ja!” riep ik.

Lieve lezers, ik weet dat het een tijdje een beproeving is geweest om mijn blog te vinden of uberhaupt te bereiken, maar achteraf mag ik de sukkels van web-log.nl op mijn blote knieen danken dat ze de zaak om zeep hebben geholpen, want sindsdien is plukdenacht goddank niet meer de 1e hit als je op mijn naam zoekt. Sterker nog, het is tijdelijk totaal verdwenen voor google.
Een betere samenloop van omstandigheden had ik me niet kunnen wensen.
Wie thans op mijn echte naam zoekt komt netjes terecht op wikipedia (cool!) en ziet verder voornamelijk links die prima door de beugel kunnen voor potentiele werkgevers.
Niet dat ik niet achter mijn plukdenacht weblog sta. Integendeel. Maar het is niet direct een site die geschikt is voor General Ledger Controllers.
Of misschien juist wel.
Sorry, ik dwaal af.

GV en IZ waren erg enthousiast over ons gesprek. “Hierna krijg je nog even een gesprek met onze leidinggevende”, zei IZ, “en met daar weer de leidinggevende van, en dat is een Canadees, dus dat gaat in het Engels, maar dat was je al verteld toch?”
“Sure”, zei ik.
“Het zal maar een kort gesprek zijn denk ik hoor”, zei IZ, “een formaliteit.”
“No problem”, grijnsde ik.
Ik dacht: De opdracht is binnen! Yes!

Dat was buiten die ‘formaliteit’ gerekend. De 3e en laatste horde.
Daar kwamen ze binnen in het zweetkamertje, mevrouw M en de Canadees.
Ik schudde ze de hand.
Mevrouw M lachte daarbij vriendelijk, de Canadees een stuk minder.
Hij keek me enigszins afkeurend aan.
Fuck, dacht ik, het is mijn kapsel. Hij vindt mijn kapsel kut. Ik bedoel, aan de rest kon het op dat moment nog niet liggen.
Voor de mensen die mij niet van uiterlijk kennen: mijn ‘kapsel’ is moeilijk te omschrijven maar laat zich misschien nog het beste schetsen middels de volgende woorden: een ondefinieerbare geplette graspol met weinig gras.
Er zijn dagen dat dat er best geinig uitziet (bijvoorbeeld bij weinig en vooral warm licht), maar meestentijds loop ik danig voor lul. Niet dat ik dat erg vind. Een echte persoonlijkheid heeft immers een apart kapsel, het hoeft niet per se mooi te zijn, als het maar uniek is (dixit Ali B).

Anyway, de Canadees leek er weinig zin in te hebben, het gesprek.
Mevrouw M daarentegen, deed erg haar best. Ze vroeg hoe ik bepaalde situaties zou aanpakken, en als ik vervolgens in hakkelend Engels antwoord gaf, zei ze: “Exactly!”
De Canadees las ondertussen mijn CV door, want dat had ie vantevoren nog niet gedaan.
“It’s in Dutch”, zei ie.
Foutje van mijn relatiemanager. Die had hem uiteraard mijn Engelstalige CV moeten mailen. But no problem, ik vertaalde uit mijn hoofd een korte samenvatting.
“It’s a lot of ICT” zei hij afkeurend.
“Yeah?” zei ik vragend, ik bedoel, ze vroegen toch een ICT-er of was ik nou gek?
“Little accountancy”, verduidelijkte de Canadees.
“I graduated in Econometrics”, zei ik.
Ik zei er nog net niet achteraan: “so there’s your accountancy, *peep* , can’t you read, you *peep* , didn’t you listen, you *peeping peep* !?”
Ik verbeet me en probeerde ondertussen enthousiasme te blijven uitstralen. Enthousiasme is het toverwoord tijdens een intake.

Mevrouw M voelde dat het niet lekker klikte tussen mij en de Canadees. “Econometrics is the most difficult study in the Netherlands”, fluisterde ze tegen ‘m.
De Canadees was not convinced.
Hij deed zijn armen over elkaar en keek me diep in mijn ogen.
“You’re from Amsterdam, I understand?” zei ie.
“Yeah”, zei ik.
“Okay”, zei ie: “How many hairdressers are there in Amsterdam?”

Zie je wel, dacht ik, het is mijn kapsel!
Maar ik ga hier niet de Janlul zitten wezen, ik bewaar mijn cool. Dan maar geen opdracht.
“Ain’t got a clue”, zei ik.
“Yeah, okay”, zei de Canadees, “but let’s say you wanna find out. How would you do that?”
“I’d google it”, zei ik.
“I admit, that’s the best answer”, zei de beste man, hij leek nu zowaar iets enthousiaster te worden, “But let’s say that there ain’t no internet. I’m just curious. What would be your approach?”
Ik vertelde hem dat ik zou beginnen met te achterhalen hoeveel mensen er in Amsterdam wonen. En dat ik vervolgens middels een steekproef zou uitzoeken hoe vaak mensen gemiddeld per jaar naar de kapper gaan.
“And then?”
“Als je dan weet hoeveel knipbeurten een kapper per werkdag aankan, dan kun je het uitrekenen”, zei ik, “aangenomen dat er sprake is van een perfecte marktsituatie.”
Dat laatste is een economendingetje. Economen gaan altijd uit van een perfecte marktsituatie. Die er uiteraard in de realiteit nooit is, maar dat voert te ver voor een sollicitatiegesprek.
In een sollicitatiegesprek gaat het erom dat je vertelt wat ze willen horen. En vooral dat je laat merken dat je snapt wat ze willen horen.
“No further questions”, zei de Canadees.

Afgelopen donderdag werd ik opnieuw gebeld door mijn relatiemanager.
“Goed nieuws!” zei ie, “je hebt blijkbaar een geweldige intake gedaan, want ik ben zojuist gebeld door de Rabobank en je hebt de opdracht!”

Dus vanaf volgende week zit ik daar.
Spannend.

Advertisements

5 thoughts on “Intakegesprek

  1. Hoi Maartje,
    Dat stukje heb ik er weer afgehaald op verzoek van iemand die voorkwam in het stukje, en die erg gesteld is op zijn/haar privacy.
    Sorry.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s