Cowboy

Gisteren stond ik rond een uurtje of 13.30 op de tramhalte voor de revalidatiekliniek aan de Overtoom. Ik was nerveus, want de tram kwam maar niet opdagen, en ik wilde echt om 14.07 de trein halen naar Groningen. Dus ik stak een shagje op. Sowieso een slim plan, want zodadelijk zou ik ruim 2 uur achter elkaar niet kunnen roken.
Naast me kwam een man staan. Een lange man. Met laarzen van slangenleer, een spijkerbroek met wijduitlopende pijpen, een lange suede jas en een JR-hoed op zijn kop. Door zijn jas kon ik niet goed zien of hij holsters rond zijn heupen droeg, maar het was ontegenzeggelijk een cowboy.
De cowboy draaide een zware Brandaris, zette hem met een Zippo in de hens en keek vervolgens uitermate geconcentreerd naar niets, zoals cowboys dat zo goed kunnen.

Toen we ons shaggie bijna ophadden draaiden we er nog 1. En staken die in de brand met het uiteinde van de vorige.
Dat zie ik niet vaak, mensen die net als ik, letterlijk kettingroken.
‘Misschien moet hij ook naar Noorderslag’, bedacht ik, ‘en staat hij ook alvast voor te roken omdat ie zo 2 uur in de trein moet zitten’, maar verwierp deze onzinnige breinflits direct daarna. Met de zelfcorrectie ‘Dat iemand, net zoals jij, heel veel rookt, hoeft niet per se te betekenen dat hij dan ook maar meteen de rest van je hobbies er op na houdt’, bracht ik mijn hersens weer in gezonde balans.

En daar kwam dan toch eindelijk de tram. We stapten in. Een kleinhalf uurtje later rende ik met een lekkende Koffie Verkeerd naar de rookpaal op spoor 10. Althans, dat was het plan. Maar er was geen rookpaal. Wel stond er een cowboy. Mijn cowboy. Hij rookte.
Ik besloot dat een rokende cowboy ook een rookpaal is, stak op, en kon nog net 3 trekjes nemen voordat ik tussen de sluitende deuren de trein in sprong.
Terwijl we oostwaarts reden keek ik achterom naar het perron waar ik de cowboy nog net een verse Brandaris zag rollen.

In Groningen dropte ik mijn rugzak in hotel Friesland (het sjofelste hotel in het centrum – ik ben gek op sjofel, en ook op het centrum, dus voila), en liep naar grand cafe de 3 Gezusters (die wij in Tiel altijd ‘de 3 tieten’ noemen, wat vrij inconsequent is, want het zijn er dus 6, maar als je zegt ‘de 6 tieten’, weet niemand in Groningen welk cafe je bedoelt, en hoe je er ook alweer naartoe moest lopen) op de Grote Markt, waar ik om 17.00 een stuk of 15 van mijn Appelpopvrienden zou treffen.
Mijn Appelpopvrienden waren al wat langer in Groningen, want die hadden vanaf woensdagavond ook festival Eurosonic meegepikt.
Dat was te merken trouwens, viel me op, terwijl ik ze begroette. Ze zaten in het ‘sport’-gedeelte van de 3 tieten, dat is de plek waar elke vierkante centimeter muur wordt bezet door een stuk of 4 megagrote flatscreens, waarop je tegelijkertijd het schaatsen, voetbal, darten en weetikveel, cricket, kunt volgen. Mijn vrienden staarden met afwezige glazige oogjes naar het cricket. Of eigenlijk keken ze naar niets. Een beetje zoals de cowboy, maar dan minder op hun qui vive.
Zombies.
Dus die moeten het gezellig hebben gehad, de dagen ervoor, realiseerde ik me. Ze lustten ook bijna geen bier meer. Daar waar we normaal op de dag van Noorderslag tussen 17.00 en 18.00 een stuk of 6 halve liters de man wegtikken, bleef het nu bij een beschaafd en enkel glaasje.

Pas toen we gingen eten kwam er weer een beetje leven in de mannen. En vrouwen niet te vergeten. Tegenwoordig gaan er namelijk ook Appelpopmeisjes mee naar Groningen. Of nou ja, meisjes. Meskes, zoals wij in Tiel zeggen. Het verschil tussen een meisje en een meske laat zich goed illustreren door de volgende restaurantscene van gisteren, bij de Italiaan.

“En oe, wat wil oe drink’n”, vroeg de serveerster aan een van de meskes, die tijdens het eten tegenover mij zat.
“Doe de gai mai moar unnene Aistie”, zei het Appelpopmeske.
De serveerster fronstte even haar wenkbrauwen, maar slaagde er vervolgens toch in om zonder googletranslate te raadplegen te snappen wat er werd bedoeld.
“Heel goed, een Icetea veur oe, wilt oe die met of zonder bubbl’s?”, vroeg de serveerster.
“Mooooaaaah, da mak me nie so veul uit, wah, wittewah, doe moar zonder. A’k dan toch nog bubbels wil, dan loat ik er wel unnene scheet in.”

Meskes. Een volk apart.

Niet dat de mannen veel beter zijn. Vriend Johan moet hem elk jaar weer maken. Zijn grap.
“En wat wilt oe voor een hoofdgerecht, meneer?” vroeg de serveerster aan Johan.
“Ik wil groag een bord dôt dier.”
Let op, dat is nog niet de grap.
“?” vroeg de serveerster.
“Ik wil groag zo veul mogelijk dôde dieren ête”, verklaarde Johan zich nader.
De serveerster knikte nu begrijpend, “dan kan ik oe de mií grill aanrad’n”, zei ze.
“Da’s goe”, zei Johan.
Let op, nu komt ie.
“Wilt oe daar salade bij?”
“Zitten daar vitamines in?”
“Euh, ja?”, zei de serveerster.
“Nee, die mag ik niet van de dokter.”

Elk jaar.

Ik ben gek op Tiel. Maar je moet er wel wat bij drinken. Dus toen de serveerster bij mij kwam voor het voorgerecht, bestelde ik een karafje rode wijn.
“Voor de drankjes kom ik zo”, zei ze, “ik kom nu voor het voorgerecht.”
“Voor mij is dat een karafje rode wijn”, herhaalde ik.
“Dat is geen et’n.”
“Ik ben ook niet zo’n eter”, zei ik.
“Okay”, noteerde de serveerster schouderophalend, en legde zich definitief neer bij de loop der dingen.

Ik kreeg een liter. Een hele liter. Slechte wijn, maar daar ging het me niet om. Het ging om de procenten. En die deden het goed. In het hoofdgerecht dat ik vervolgens voorgeschoteld kreeg (Spagetti frutti de mare – wat kan je daar in godsnaam aan verknallen zou je denken, nou dit:) leek al het zout van de 7 wereldzeeen te zijn verzameld, dus dat heb ik laten staan, wel heb ik nog een Irish coffee gedronken.
En pas daarna was ik genoeg naar de vaantjes om weer normaal te kunnen functioneren.

Op en top in mijn festivalmodus t.i. Of in ieder geval enthousiast, nieuwsgierig, en overtuigd van de geruststellende gedachte dat iedereen lief is, en verrassend mooi, en dat mijn leven zin had, en meer van dat soort antwoorden op existentiele vragen.

Ik heb een hoop bandjes gezien. As ever. Veel weet ik er niet meer van, though. Behalve dat Navarone ‘Whole lotta love’ van Led Zeppelin coverde, en dat ze daar vet veel wahwah bij gebruikten.
Ik kwam bijkans klaar.
“Niet 1, niet 2, maar 3 crybabies” (wahwahpedaalmerk van Hendrix), twitterde ik, wat ik toen absoluut geloofde. Misschien zie ik dubbel, dacht ik nog, maar verwierp dat, want wie heeft er nu anderhalf wahwah-pedaal?
Ergo.
Nu ik de foto terugzie zijn er wel wahwah-pedalen, maar is er geen enkele originele Crybaby bij. Geloof ik.
Het doet er niet toe. Zo klonk het wel.

Navarone 

Er valt qua wahwah op youtube niet zo heel veel lekkers van Navarone terug te vinden. Ja, misschien de eerste minuut van deze:

http://www.youtube.com/watch?v=dDJApBFBBmw

Let ook op de gajatte solo verderop, van Tupelo Honey (zoek maar op; nee, niet als geboorteplaats van Elvis, en ook niet als LP van Van-the-man, maar gewoon bandje uit Helmond, begin negentiger jaren vorige eeuw, solo = intro van ‘Judy’)
 
Pfoe, genoeg Leo Blokhuis, terug naar Groningen. Het was 4.00 a.m. Ik had zojuist het duo van ‘Orgelvreten’ (100% Hammond, en dat is na wahwah mijn favoriete geluid) het festival zien afsluiten en stond buiten.
In de kou.
Alleen.
De rest van Tiel was al hotelwaarts gekeerd.
Hoe nu?
Mijn telefoon was leeg.
Geen vrienden, geen googlemaps.
Slechts me, myself and I, en mijn zwaar beschonken persoonlijkheid.

“Weet u misschien de 3 tieten?”, vroeg ik aan een mevrouw van de beveiliging.
Ze gaf geen antwoord, en staarde strak voor zich uit.
Dat schoot niet op.

Uiteindelijk vond ik de FEBO, de snackbar op de hoek van de Grote Markt. De plek waar heel Noorderslag zich rond vijven verzamelt.
Voor de vorm trok ik ook iets. Een bamiblok geloof ik, of een nasischijf. De rest was op.
Ik liet hem me smaken.
Zo, dacht ik. Vanaf hier weet ik de weg wel.

Ik wist ‘m niet.
Ik wist m zo ontzettend niet.
Ja fuck, dacht ik, toen ik voor de zoveelste keer verdwaald was en in de een of andere buitenwijk terecht was gekomen, ik moet een slim plan maken.

Dus wat deed ik? Juist! En ik vind dus echt dat deze moet worden opgenomen in het woudlopersboek van de neefjes Duck: Ik liep terug naar de FEBO en maakte een cirkel!
Geniaal!
Ik wist tenslotte dat ik in het centrum moest zijn. Eerst een kleine cirkel. Daarna een iets grotere. Vervolgens een nog iets grotere.
Net zolang tot ik iets herkende.
En verdomd. Daar was de HEMA!
Vanaf de HEMA wist ik het. Eerste rechtsaf, en verder niks meer aan doen.

5 minuten later kwam ik aan bij hotel Friesland. Yes!
Met m’n zatte kop probeerde ik de voordeur open te krijgen met de speciale ‘nachtsleutel’.
Ik kreeg m er niet in.
“Heb jij een nachtsleutel?” vroeg iemand.
Ik keek achterom.
Het was de cowboy.
Serieus.
“Ik verzin dit niet”, om met Sylvia Witteman te spreken.
Ongelooflijk. Achter me stond de cowboy.
Ik herpakte me van de schrik en probeerde me de voorgaande seconden te herinneren. De conversatie adequaat voort te zetten, zogezegd. Dat lukte.
“Ik wel”, zei ik.
“Ik niet”, zei de cowboy, “maar ik heb wel een kamer.”
“Vertel me niks”, zei ik, “dat heb ik ook zo ontzettend vaak meegemaakt!”

Breek me alsjeblieft de bek niet open.
Visioenen. Iets met ochtendgloren. Iets met stoeptegels. Iets met wreed gewekte Tielse meskes en geworpen nachtsleutels uit ramen.
“Maak je geen zorgen!”, riep ik tegen de cowboy.
“Dat doe ik wel”, zei ie.
“Hoezo?”
“Je probeert de nachtsleutel er op z’n kop in te douwen.”
“Is dat zo?”
“Dat is zo.”

Het was zo. 

De cowboy opende de voordeur.
“Welterusten”, zei ie, “en bedankt.”
“Ja, welterusten”, zei ik.

Daarna liep ik naar mijn kamer, stak mijn telefoon in de oplader en trok een pils open. Rookte een sigaretje uit het raam.
Vervolgens smste ik nog wat vage dingen naar bekenden waarvan ik enorm hield.

Ik was gelukkig.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s