Orville

Egoland – Legoland 0-1 twitterde de een of andere Belgische krant gisteren fijntjes. Of eergisteren. Ik weet het niet meer precies, en het doet er ook niet toe. Kutbelgen. Kutdenen. Kutduitsers. Ik kan slecht tegen mijn verlies. Enfin. Laat ik ophouden over het EK. Of okay, even dan nog. Mijn ideale opstelling:

                                              Stekelenburg

            Boularouz        Heitinga           N.de Jong        Willems

                          Sneijder                              v/d Vaart

                                               Van Persie

            Robben                                                                      Affelay

                                               Huntelaar

Ben je ook meteen af van het ego-probleem. Gewoon allemaal opstellen. Het is de truc uit de beste tijd van het Nederlands elftal in het algemeen en Ajax in het bijzonder. In voorkomende gevallen offensief ingestelde spelers een linie terughalen. Zoals bijvoorbeeld Rinus Michels in 1974 aanvallende middenvelder Arie Haan in de verdediging zette, en Louis van Gaal in 1995 schaduwspits Litmanen van 10 naar 4 verhuisde als een soort voorstopper. De resultaten zijn bekend: Eeuwige internationale roem als uitvinders van het Totaalvoetbal respectievelijk winst van de Championsleague en de wereldbeker.

Los daarvan: als je deze 11 opstelt, dan sta je al met 1-0 voor, omdat elke willekeurige tegenstander het bij voorbaat in zeven kleuren in zijn broek doet. Dus dan hadden we er toch mooi een gelijkspelletje aan overgehouden tegen die Denen, maar dat terzijde.

Terzake nu. Ik wilde het over Beeldende Kunst hebben. Bovenstaand elftal zou daar een goeie representant van kunnen zijn, maar gaat ‘m namens van Marwijk waarschijnlijk nog even niet worden. Dus zul je toch echt naar het museum moeten. Of, en daar wilde ik eigenlijk over schrijven: naar de KunstRai.

Want die was er eindelijk weer. Het enigszins elitaire Art Amsterdam (niks mis met de elite overigens, ik ben gek op de elite, maar elitair is iets anders), dat er de afgelopen jaren voor in de plaats was gekomen, is verhuisd naar een andere locatie en uiteindelijk zelfs gecancelled, dus nu was er weer plek voor een kunstbeurs met de oorspronkelijke naam.
En hij is gezien, hij is niet onopgemerkt gebleven. Sterker nog, hij is danig in het nieuws geweest. Er hebben een hoop ingezonden brieven in de krant gestaan betreffende een ter plaatse tentoongesteld kunstwerk. Maar daarover zodadelijk meer.

Eerst iets over de beurs zelf. Ten eerste was ie in de Noordvleugel i.p.v. de Zuidelijke. Wat neer komt op in een fabriekshal i.p.v. in een congrescentrum. Met navenant voedsel. Er waren qua eten enkel uitsmijters, een kopje soep of saucijzenbroodjes verkrijgbaar. I.p.v. bijvoorbeeld ciabattas met zalmsnippers op een bedje van ruccola, met olijf-sinaasappeldressing en handgemalen parmasaan, die bij Art Amsterdam steevast op het menu stonden.
“Nou ja!”, zei een beursganger met een stem die op hoge poten liep; “saucijzenbroodjes, wat een niveau!”
Wat niet wegnam dat er een lange rij stond.

Ook hadden ze geen prosecco meer op de kaart. En geen dure longnecks. Een gewoon flesje Heineken kon je krijgen, en koffie uit een automaat.
“Nou ja!” zei ik tegen het barmeisje, eveneens met een hogere stem dan normaal, moet ik toegeven. Daar staat tegenover dat de prijzen medevielen.

Goed. Dan de kunst. Daar ga ik in schrift kort over zijn. Ik zoek elk jaar naar een rode draad. Een trend. Zowel Art Amsterdam als de KunstRai pretenderen immers de huidige stand van zaken in de moderne beeldende kunst te etaleren.

Twee jaar geleden zag ik opvallend veel schilderijen waarin tekst was verwerkt.
Vorig jaar was er sprake van een hausse in bewerkingen van Disney-figuren, met name Mickey Mouse.
Dit jaar zag ik heel veel van het volgende:

 

Ik heb er nog een stuk of 30. Soortgelijke foto’s, dit jaar geknipt op de KunstRai. Maar ik vermoed dat je mijn signalering wel vat. Wat de tendens was, bedoel ik, het trending topic, het blijkbaar actueelste thema.

Dier als mens. Interessant. Ik zou nu heel lang kunnen gaan nadenken wat dat zegt over deze tijd. Want dat is eigenlijk de bedoeling van moderne kunst. Of misschien niet per se de bedoeling, maar wel een mogelijkheid.

Maar voordat ik was uitgedacht had de actualiteit me al ingehaald. De eerder genoemde boze brieven in de krant. Ze gingen over een kat. Een kat die te zien was op de KunstRai. Ze gingen over Orville. Over deze jongen:

Orville, vlak na geboorte vernoemd naar een van de gebroeders Wright, is een doodgereden kater die door zijn lieftallige eigenaar is opgezet. Met hier een daar een propellertje aan zijn poten, zodat ie kan vliegen. Of dat kunst is, daar kun je over discussieren, maar op deze KunstRai passen deed ie wel.

Verder wil ik niks zeggen. Behalve dat ik al te zwartwitdenkende mensen dom vind. En dat het prima is dat ze vinden dat ze daar recht op hebben. Maar dat dat wel eng is.

Anyway. Op het gevaar af. Hup Holland!

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s