Auto kopen

Ruim twee weken geleden, op Texel, kreeg ik een telefoontje. “Het gaat niet goed met de Purple Haze”, vertelde mijn garagist. Of nou ja, zo zei hij het niet, hij zei: “Ja met Cees, van de APK, moet je luisteren: Je auto ben technisch en economisch gesien overleje.”
“Hoe bedoel je?” vroeg ik, terwijl de zuidwestenwind die door de Slufter joeg, mijn mobieltje uit mijn klauwen probeerde te rukken.
“Nou, dat het dus feitelijk in principe geen sin meer heb om ‘m door de APK heen te krijgen, in wezen. D’r moet soveel aan gesleuteld worden, dat jij en vooral je portemonnee er niet vrolijk van gaan worden.”
“Waar moet ik dan aan denken?” vroeg ik.
Cees slaakte een diepe zucht. Zo diep dat ik ‘m ondanks de gierende wind kon waarnemen. Daarna begon ie een lijst met mankementen op te noemen die zo lang was dat ik het idee kreeg eerder die week i.p.v. een Volvo 440 een ontbindend karkas op wielen te hebben afgeleverd. En dan zonder de wielen, want die waren dus ook al niet meer goed. Werkelijk alles bleek naar de kloten; van de ruitenwissers t/m de radiateur, van de rubberen uitlaatringetjes t/m de remmen.
“Hij heb achter nog maar 20% van z’n remkracht over”, zei mijn garagist, “en 1 remschijf is sowieso totaal geblokkeerd.”
Ik kan niet zeggen dat ik heel erg verrast was. Het was me opgevallen dat als ik in de auto van bijvoorbeeld mijn moeder reed, ik verdacht snel stilstond als ik op de rem trapte.

Ik moest denken aan een radiouitzending van een tijdje geleden, waarin melding werd gemaakt van een man die was aangehouden omdat ie rondreed in een Renault 4 zonder remmen. Het verweer van de man luidde dat ie dat al 20 jaar deed, en dat ie er nooit problemen mee had gehad. Hij remde gewoon op de motor, vertelde ie. Als ie een stoplicht naderde schakelde ie terug naar de 1e versnelling, wat doorgaans voldoende was om snel genoeg stil te staan, en zoniet dan trok ie in noodgevallen de handrem aan.

Wat ik wil zeggen: alles went. Maar ja, de APK. 
“1500 euro”, besloot Cees de lijst, “minimaal, en dan heb ik nog niet eens alles nagelopen, dus…”
“Okay, okay”, zei ik, “ik haal hem vrijdag op, en dan breng ik ‘m zelf wel naar de sloop.”
“Heel verstandig”, zei Cees.

Ik heb daarna nog een volle week in de Purple Haze rondgereden. Er zat immers nog zo’n 40 liter benzine in, en de oude APK verliep pas die zaterdag erop. Bovendien had ik ‘m nodig om een nieuwe auto te scoren, want garages die goedkope tweedehandsjes verkopen zitten zelden op plekken die perfect bereikbaar zijn met het openbaar vervoer, maar des te vaker op louche in verval geraakte industrieterreinen danwel in desolate uithoeken van uitgestrekte polderlandschappen.

Een nieuwe oude auto scoren. Het is een vak op zich. The Purple Haze had ik ooit op de kop getikt aan de rand van Haarlem, waar ik mijn toenmalige rode 440, The Red Horse, met zijn laatste krachten naartoe had weten te sporen. De dienstdoende autoverkoper had twee Volvo’s in de aanbieding. Ik maakte in beiden een proefritje. Ze reden beiden voor geen meter. Van mijn ex-vrouw, die ooit een automonteurcursus heeft gedaan, had ik geleerd dat je vooral moest letten of de koppeling niet te laat pakte, en niet te stroef liep, want als dat zo was, dan zou je versnellingsbak binnenkort naar de gallemiezen gaan. Bij beiden pakte de koppeling laat en liep ie stroef. Dat zei ik dan ook tegen de verkoper.
“Och, dat is gewoon een kwestie van afstelling”, zei ie, “wacht maar ff”, en hij dook met z’n gereedschap in de mechanieken.
“Zo, dat is ook weer gefikst”, zei ie, “probeer het nu nog maar eens.”
Er bleek niets veranderd.
Maar ik moest een nieuwe auto. Ze waren beiden 1100 euro.
“Krijg ik nog wat voor mijn oude?” vroeg ik.
Zonder te kijken bood ie me 400 voor de oude.
Die is gek, dacht ik, en besloot er 1 te nemen. “Doe maar die ene zonder de airco dan”, zei ik. Want het leek mij dat dat dan de beste van de 2 moest zijn, aangezien ze even duur waren, en het gebrek aan airco waarschijnlijk door iets belangrijkers waar ik nog geen weet van had, gecompenseerd zou worden.
Slechts 700 ballen voor een verse Volvo, met een nieuwe APK. Holadiejee!

En ik heb er een hoop lol van gehad. Ruim 5 jaar in rondgereden. Okay, na het eerste jaar stond ik inderdaad op de terugweg van Spanje met een kapotte versnellingsbak langs de Peage, maar dat heb ik zwart laten repareren voor weinig (lang leve Cees), en sindsdien reed The Purple Haze perfect en was ie mijn trouwe vriend.

Diezelfde trouwe vriend nam mij vorige week op sleeptouw naar Amersfoort. Om twee potentiele vervangers te gaan keuren. Ik had ze gezien op marktplaats.nl. 700 euro. Beiden groen. Ik had na een witte, een blauwe, een rooie en een paarse weleens zin in een groene, dus daar gingen we, op mijn thuiswerkdag: Op naar Amersfoort.

Ik reed met The Purple Haze het garageterrein op, waar meer dan 200 wrakkige auto’s als legbatterijkippen binnen zo min mogelijk vierkante meters waren geperst. Het kwam me voor als een slecht teken. Ze zagen er droevig uit, de auto’s, als asieldieren, wachtend op verlossing tegen beter weten in.
Ik liep het kantoortje binnen waar een Turk achter een computer online zat te pokeren. Toen hij me zag stond hij op, schudde me de hand, en vroeg of ik de man was die telefonisch had geinformeerd naar de Volvo’s.
“Dat ben ik inderdaad”, zei ik.
“Loopt u maar mee”, zei de Turk, “waar komt u trouwens vandaan als ik vragen mag?”
“Amsterdam”, zei ik.
“Amsterdam”, zei de Turk, “een prachtige stad, heel mooi wonen ook daar, fantastisch.”
Ik dacht: dit gaat de verkeerde kant op.
De Turk liep naar het achterste gedeelte van het garageterrein. Daar stonden inderdaad 2 groene Volvo’s, strak ingeparkeerd tussen rijen vol gebutste Golfjes, verroeste Citroens en Hyundais die door hun hoeven waren gegaan.
“Zeg maar welke van de 2 je wilt hebben”, zei de Turk, “dan maak ik de papieren alvast in orde. En ik geef u een nieuwe APK.”
“Euh…”, zei ik.
“Ja, wat?” vroeg de Turk.
“Zou ik er misschien eerst even een stukje in mogen rijden?”
“U wilt er eerst in rijden?”
“Euh, ja…”
De Turk keek bedenkelijk.
“Kunt u er dan eerst 1 kiezen? Want het is nogal een werk om ze eruit te krijgen.”
Ik wees er eentje aan. De Turk probeerde m te starten. Dat lukte niet. Wel loeide het autoalarm op. Hij kreeg het niet uit. Dat deed het na een halve minuut van zichzelf, als een stervende zwaan, op een wijze die deed vermoeden dat de accu nu echt helemaal leeggetrokken was.
Daarna wees ik de andere maar aan. Die kreeg ie ook niet gestart.
“Wacht”, zei ie, “ik haal de startkabels.”
Terwijl de Turk de kabels haalde bekeek ik beide Volvo’s van binnen. Er zaten grote gaten in de portieren waar vroeger speakers moesten hebben gezeten, het dashboard vertoonde soortgelijke gaten, de kilometerstanden waren meer dan 70.000 hoger dan de opgegeven waarden op marktplaats.nl, maar vooral kwamen ze griezelig over.
Daar was de Turk weer. Hij kreeg m.b.v. de kabels de meest luxe Volvo, eentje met lederen bekleding, uiteindelijk gestart. Een koplamp deed het niet, de achterverlichting disfunctioneerde in zijn geheel, maar het autoalarm deed het weer, in al zijn voegen, en deze keer wist hij het handmatig uit te schakelen.
“Geloof me, hij rijdt geweldig”, zei ie, terwijl ie me de sleutels overhandigde.
Ik reed voor de vorm een rondje in de woonwijk. De motor sloeg 3 keer af. De auto haperde bij elke drempel, bij elk stoplicht.
Terug bij de Turk zei ik: “Het is een prima auto voor 700 euro. Maar ik denk er nog even over na.”
“Waarom moet u er nog over nadenken als ie prima is?”
“Er staat 70.000 meer op de teller dan je op marktplaats had gezet.”
Ik was blij met mijn geldige excuus. Ik wilde zo vlot mogelijk pleite.
“Is dat zo? Sorry, dat was dan waarschijnlijk een tikfoutje.”
“Ik laat het je zo snel mogelijk weten, ik bedoel wat mijn beslissing is”, zei ik, “doei!”

“Het is oneerlijk”, zei ik tegen de Purple Haze, op de terugweg naar Amsterdam, “jij bent zoveel beter dan die 2 groene, en toch mag jij straks niet meer rijden.”
De Purple Haze zei, tegen zijn gewoonte in, niets terug. Ik kon dat wel begrijpen.

Uiteindelijk ben ik later die dag beland in Lijnden. Een gehucht onder de kerosinedampen van Schiphol. Daar was ook een garagist die 2 Volvo’s verkocht. Dealeronderhouden. Een roodbruine en een grijze. Ze stonden vriendelijk opgesteld. En de garagist was een aardige gozer, hij leek een beetje op de weerman Piet Paulusma, en zo praatte ie ook, maar dan nuchter.
Ik probeerde eerst de roodbruine. Vergeleken bij de groene uit Amersfoort was dit een geschenk, ware het niet dat ie een beetje moeite had met bochten. In de zin van dat je elk moment het idee het dat het stuur zou afbreken, zoveel kracht moest je zetten. Oftewel geen, danwel defecte stuurbekrachtiging.
Toen probeerde ik de grijze. Een automaat, zeer tegen mijn principes in. Maar ik wist niet wat me overkwam. Het was alsof ik in een tank zat, zo stevig lag ie op de weg. Ik reed over de Lijnderdijk in het donker, het dashboard was verlicht, de stoelverwarming stond aan, ik werd gemasseerd waar ik bij zat, en niks schakelen maar gewoon een beetje gas geven, een beetje remmen en sturen met een handpalm. Man, als ik een kat was geweest, ik zou de longen uit mijn lijf hebben gesponnen.
Dit was ‘m. Defenitely.

Grijs. Niet mijn kleur. Maar met een beetje fantasie is grijs zilver. En daarom, precies daarom en mede omdat ie als een tank op de weg ligt en omdat ik me er een kat in voel, heb ik ‘m Sylvester gedoopt. Dit is m:

“Wat denk je?” vroeg ik aan Pieter Paulusma, “gaat ie nog wel even mee?”
“Hoeveel rijd je per jaar?” vroeg ie.
“12.000 kilometer”, zei ik.
“O, dan ga jij er nog wel een paar jaartjes plezier aan beleven.”

Ik wil ‘m zo graag geloven. Hoewel ik eigenlijk weet dat het voor dit geld niet kan. Toch heb ik ‘t weer op gegokt. Het blijft namelijk de goedkoopste en leukste manier van rijden. Barrels opkopen voor weinig. En dan hopen dat het geen barrel blijkt, maar gewoon het mooiste meisje van de klas dat toevallig in haar nadagen verkeert, maar die nog een prachtige herfst van haar leven te gaan heeft.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s