Klaverjassen

"Weet je waar ik weer eens zin in heb?" vroeg mijn beste vriend me een paar weken geleden.
"Nou?" vroeg ik.
"Een ouderwets klaverjasavondje."
Ik knikte. Dat was nou nog eens een goed idee. De laatste keer was alweer pakweg 6 jaar geleden. Een memorabele avond in de winter van, wat zal het zijn geweest, 2004? Ik en 7 andere (ex)Tielenaren hadden ons verzameld in het huis van Johan in Kapel-Avezaath (gehucht naast Tiel) en het enige wat ik er nog van weet is dat we een deftig aantal pils hebben gedronken en op het laatst niet meer wisten wat het verschil was tussen harten ('hartus') en schoppen ('schuppes') en verder dat we met onze dronken koppen voor de gein de halve wintervoorraad hout uit de schuur van Johan hebben opgestapeld in de open haard, tot hoog in de schoorsteen, en er vervolgens de fik in hebbben gezet. Gewoon. Omdat het kon. En om te kijken wat er in zo'n geval gebeurt.
Leuk was dat. De open haard ontplofte zowat. Het werd zo heet dat 5 meter verderop de plastic schaaltjes borrelnootjes smolten op tafel. En wij, wij lagen met acht man te kronkelen op de vloer van het lachen.
De volgende ochtend werd ik (ik was blijven logeren) wakker van een gil. Afkomstig van de vriendin van Johan, die thuis kwam (zij was die avond ervoor naar haar moeder uitgeweken). Alles binnen 3 meter in de omgeving van de open haard bleek te zijn zwartgeblakerd. De vriendin van Johan vond dat niet zo grappig.

"Want hoe lang is het niet alweer geleden dat we voor het laatst een kaartavondje hebben gehad?" vroeg mijn beste vriend.
"6 jaar", zei ik, "bij Johan."
"O ja", grijnste mijn beste vriend, "dat was toen met die open haard!"
Zo zie je maar. Meubels zijn tijdelijk, een goed verhaal is voor eeuwig.

Mijn beste vriend stuurde een week later per email een uitnodiging rond, die hij heel crea bea in elkaar had gecomputerd. Bovenin een schattig plaatje van alle 4 de boeren uit het edele klaverjasspel,

Boereh! 
  

 en daaronder de tekst, waarin strofes als:
"De huiskamer van ****** nr ** (het adres van mijn beste vriend) is tijdelijk een horecagelegenheid van minder dan 70 vierkante meter, zonder personeel, dus we mogen roken van Geert!"
Ook had hij er heel aandoenlijk klaverjascitaatjes doorheen gefrobeld in de kleuren van de Sovjet-vlag, tevens de huisstijl van onze voormalige band Turn Left: rood met gele symbolen/tekst. Waaronder ook zijn eigen beroemde onliner over troef maken (eentje met een hoog 'famous last words'-gehalte):

Hartus 
Waaruit ook meteen bleek dat plat Tiels de voertaal zou wezen, maar dat sprak voor zich.

Ook meldde hij te gaan zorgdragen voor de 'pilzen' en de 'knacworsten'. De uitnodiging was zo uitnodigend dat zelfs Andre Hazes er spijt van zou hebben dat hij in de hemel zit en niet daar, op onze klaverjasavond.

Gisteravond, half 8, was het zover. Zijn vrouw en twee dochters had mijn beste vriend het huis uitgestuurd, dat is nou eenmaal de traditie, die moesten maar ergens anders logeren. Dit was een mannenavond. Met mannendingen. Bier zuipen en vettige dingen schrokken. Boeren en scheten laten (begroet met standaardopmerkingen: "goed gesproken Albert", en voorzien van standaardrepliek: "Dank je, vertel jij ook eens wat over jezelf") en voor de rest klaverjassen. Het wachten op de andere tafel, die eindeloos lang doet over een boompje, opvullen met gezamenlijk kijken naar Poolse porno op de computer, het hoort er allemaal bij, en er was allemaal in voorzien door mijn beste vriend.

Zo is ie. De perfecte gastheer. Die middag had hij me nog gesms-t: "Welke muziek wil je graag horen vanavond?".
"The Cream" had ik gereplied.
"Uitstekende keuze", tekste ie terug, "welke CD, euh LP?"
Mijn beste vriend schept er lol in om mij waar het kan te confronteren met mijn voorliefde voor het nostalgische, maar dat terzijde. Hij bleek dus gisteravond van iedereen, alle 8 aanwezigen, de favoriete muziek te hebben gedownload, en die liep als een soundtrack door de avond heen. Kom daar maar eens om in een sterrenrestaurant.

Ik kreeg slechte kaarten gisteren. Het zat niet mee. Ik verloor een hoop potjes, ben vaak nat gegaan. Tot het laatste boompje. Toen speelde ik dankzij het ingenieuze roulatiesysteem eindelijk samen met mijn beste vriend. We hebben in dat boompje de beste twee spelers van de avond naar huis gekaart. O.a. dankzij zijn aloude motto: "Agge ut nie mher wit, altijd hartus!"

Maar, en dat snappen jullie lieve lezers natuurlijk ook wel, daar gaat het niet om. Het gaat niet om het kaarten. Het gaat, zoals mijn beste vriend het zou zeggen: om het prettige samenzijn.
Ik neem jullie even mee naar het eind van de avond. De voorzitter van Appelpop tuurde al een tijdje naar de bodem van zijn 3e fles wijn en constateerde na enig wikken en wegen dat ie leeg was.
"Hebbie ergens nog een flessie wijn over, I.?" vroeg ie aan mijn beste vriend, gevolgd door een soort van schuldig grinnikkend gemompel, waarmee ie zijn vragen vaak gepaard laat gaan.
"Hoe laat is het eigenlijk?" vroeg iemand.
Het was het teken voor een ander om voor het eerst op een horloge te kijken.
"Jezus", zei de horloge-kijker, zichtbaar geschrokken, "hoe laat denken jullie dat het is?"
"Weetikveel", zeiden we massaal.
"Nee, serieus, wat denken jullie", vroeg de horlogekijker.
"Ik denk iets van half 12", zei ik naar waarheid, qua stukje eigen gevoelsbeleving en persoonlijke emotie-ervaring.
"Zoiets ongeveer", zeiden de anderen.
"Of misschien 12 uur", zei een andere stem.
"Hooguit", zeiden we.
"Hoezo?" vroegen we aan de horloge-kijker.
"Het is al veel later", zei ie.
"O ja?"
"Ja."

Het bleek 6 uur 's ochtends.

Wat zal ik zeggen? Time flies when etc. Enfin. Iedereen schrok zich de tering en het gros taaide af. Er werden haastig taxi's gebeld, fietsen ontgrendeld en bovenal werd er druk getelefoneerd naar wederhelften. Zes uur 's ochtends was niet de bedoeling geweest. Er vlogen een hoop smoezen over het netwerk.
De mooiste vond ik: "Ja sorry schat, ik moest schijten en het zat een bietje vast."
Die arme jongen zat nog helemaal opgesloten in de geest van de avond. Hij ondervond overigens weinig begrip van het thuisfront.

Ik bleef over met mijn 2 beste vrienden. We plopten nog een pils open.
"Godallejezuszeg", zei A., terwijl ie een shaggie van me draaide (hij is al 10 jaar gestopt met roken) en een filtertje rolde van mijn Rizla-karton, "het wordt al bijna licht!"
"We hebben een mooi leven", constateerde mijn beste vriend.
Een waar woord.
We proostten. En omhelsden elkaar gedrieenlijk.

Om half 8 fietste ik het tuinpad van mijn moeder op, ging bijna op mijn bek in de Hortensias doordat mijn moeder uit het raam keek en zwaaide. Ik zwaaide terug, en dat bleek een verdomd ingewikkelde manoeuvre in dronken toestand. Maar ik bleef overeind en parkeerde het rijwiel netjes naast de blauwe kliko voor het papier.
Nadat ik met veel gehannes het sleutelgat van de voordeur succesvol wist te penetreren met mijn geleende exemplaar en de huiskamer binnen waggelde, vroeg ik: "Al wakker?"
Ik vond dat een erg intelligen
te vraag van mezelf op dat moment.
Het was in ieder geval beter dan: "Hebbie misschien nog een pilsie koud staan, grmlgrhaahmmmm?" of "ja sorry mam, ik moest …", etc.
"Nee", zei mijn moeder, "maar ik ben blij dat je thuis bent."
"Moet je nog pitten dan?" vroeg ik.
"Ik heb het al geprobeerd", zei mijn moeder, "en ik heb ook al wel eventjes geslapen, maar niet echt vast, en ik moet om kwart over 8 op, want ik heb dat fietsdagje met ***, dus ik heb nog 3 kwartier."
"…"
"Ik ga te bedde", stotterde ik.
"Zou ik maar doen. Welterusten", zei mijn moeder, en tapte een espresso.

Mijn lieve moeder.

De volgende dag, vandaag dus in feite, werd ik om half 4 wakker. Het was ondanks het winterweer nog steeds licht. Ik voelde me vrolijk. Ik voelde me opperbest. Ik stapte onder de douche, zong luidkeels schunnige Tielse liedjes tussen de galmende tegels, niemand die me horen kon, droogde me af, liep naar beneden, prepareerde een cafe lungo/ stouwde het blauwe cupje sterkte 6 in de Nespresso-machine, dronk 'm op en werd wakker.
Godverdomme, ik ben nog steeds dronken, dacht ik.
Ik stapte desondanks in mijn Volvo 440. Ik moet iets eten, dacht ik, ik moet iets vets. Ik reed naar de McDrive bij afslag Tiel West, kon de praatpaal niet vinden en vond mezelf terug bij loket 1.
"Sorry, ik heb de paal gemist", zei ik.
De MacDonaldsjongen glimlachte: "Geeft niet", zei ie, "het is toch niet druk, wat mag het zijn?"
"Een hamburger", zei ik.
Bij loket 2 kon ik een hamburger krijgen.
"Waarom niet hier bij loket 1", vroeg ik.
"Nu alstublieft niet moeilijk doen, meneer", zei de jongen met een glimlach.
Ik zei: "Okay."
Ik reed naar loket 2. En kreeg een hamburger. Daarmee reed ik de A2 op. Ik vind het tegenwoordig een geweldige weg. Bij Tiel is ie 4-baans. Na Utrecht wordt ie zelfs 5-baans. Ideaal. Ik ben een linkse jongen, maar op dagen als deze kunnen ze wat mij betreft niet genoeg asfalt neerplempen. Links, rechts, alle ruimte. Als in Amerika. Normaal vind ik dat een kutland, maar van snelweggebruik hebben ze verstand. Het 'Keep your lane'-principe. Hou ik van. Je moet er inderdaad wel de ruimte voor hebben, maar dan heb je ook wat. Rust en veiligheid. Ik heb nul keer mijn voet van het gaspedaal hoeven halen. Nul keer hoeven te remmen. Gewoon steady 120 rijden en na Everdingen 100. Tussendoor nog even een Cafe Latte gevat bij Shellstation Lingehorst, ter hoogte van Culemborg. Dit alles tegen het licht van een ondergaande zon. Het was schitterend. Mijn geluk kende geen grenzen. Ik vond de kerk van Beesd de mooiste ter wereld, ik zag god in de mast bij Lopik, ik verzon onderweg wel duizend Lucky Luke's strips bij elkaar.
Ik besef dat dit fout klinkt, en dat is het ook, maar niks rijdt lekkerder dan op een restpromillage. De overpeinzingen, de fantasieen, maar vooral de vrijheid. Beats the trein. En ik was ook nog eens binnen een uurtje thuis.

Bij Lingehorst trouwens ook nog wat vers open haard-hout gescoord. Ik stapelde de houtjes op het rooster toen ik thuiskwam op de Wilhelminastraat.
"Was het leuk in Tiel?" vroeg L.
Ik zette de brand in de houtjes.
"Jazeker", zei ik.

Ik heb een mooi leven.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s