Hogevecht

Als het tegenwoordig regent of koud is, of allebei, dan ga ik met de auto naar mijn werk. Vroeger niet. Vroeger ging ik door weer en wind op de fiets, zelfs als het 15 graden vroor of stormde met windkracht 128 (voor generatiegenoten: ik weet het, die laatste hyperbool is gejat uit de Stratenmakeropzeeshow: "Ja jongens en meisjes, ik weet nog goed dat wij de Straat van Gibraltar moesten aanleggen, er stond toen windkracht 128, het ging danig te keer", etc), maar sinds ik veertiger ben permitteer ik mezelf de luxe om in voorkomende gevallen met mijn ouwe trouwe Volvo 440 naar de ABNAMRO in de Bijlmer af te reizen. Je moet ouder worden nu eenmaal een beetje gezellig maken voor jezelf.

Zo ook afgelopen week, toen de regen van geen ophouden wist.
Omdat parkeren in de eigen garage van het ABNAMRO-gebouw onmogelijk is (lees: enkel voorbehouden aan invaliden, zwangere vrouwen en het management) parkeer ik mijn auto op zulke dagen in de gratis parkeergarage Hogevecht, op slechts 10 minuten lopen van ons kantoor. Een mooi wandelingetje dat voert langs achtereenvolgens het pitoreske flatcomplex Hogevecht (wel altijd even uitkijken dat er geen vuilniszak van 8 hoog in je nek ploft), een fietspad (tevens gebruikt door opgeschoten gosers in muziekpompende auto's) en een kinderdagverblijf (oppassen dat je niet per ongeluk al te brutaal een jongetje van 4 aanstaart, want dan spuugt ie met vlammende ogen op je jas, respect weetjewel).

De voettocht eindigt na een viaduct waaronder steevast een cyperse kat zit. Een kat met ontzettend bange ogen, maar ook een lieve kat. Als ik 'm aanhaal komt ie tegenwoordig spinnend naar me toe. En dan krabbel ik 'm even over zijn kop, achter zijn oren en onder zijn kin. Ik noem hem Oscar. Geen flauw idee waarom. Misschien omdat ik hem een filmheld vind, of zoiets. Anyway. Na een finale aai over zijn rug zeg ik Oscar gedag en loop ik onder de poort in het hekwerk van de ABNAMRO door. Het is geen verkeerd begin van de werkdag.

De terugtocht is beroerder. Want dan is het donker. Oscar is 's avonds in geen velden of wegen te bekennen. Onder het viaduct is het vochtig en ruikt het 's avonds naar schimmel. Het kinderdagverblijf is uitgestorven, over het fietspad rijdt niemand meer. Bij de flat kun je in het donker de vallende vuilniszakken niet meer zo goed zien aankomen, dus loop ik meestal om, via de andere kant, de achterzijde van het complex.

En daarna komt het. Dan moet ik de parkeergarage in, de trappen op. Normaal geen probleem, behalve dat het er ontzettend donker is, en enorm naar urine stinkt, maar echt unheimisch heb ik me er nooit gevoeld. Tot afgelopen week.
Daarvoor heb ik in die parkeergarage nooit iets meegemaakt. Ja, mijn linkervoorband was een keertje lek gestoken. Maar dat gebeurt overal. Het was trouwens ook nog eens vrij lief gedaan, met een klein sneetje, waardoor ik dacht dat ik het met de halflege band nog wel zou kunnen redden naar huis. Het had die ochtend geregend, maar nu was het mooi weer, en ik wilde zo snel mogelijk naar mijn dakterras om een pils te kunnen vatten in de zon. Die lekke band was van latere zorg. Met veel kracht wist ik mijn zwaar naar links trekkende Volvo op de A10 in de juiste baan te houden. Pas binnen de ring, op de rotonde bij het Haarlemmerplein, vlak voor de finish, ging het verkeerd. *Knal* zei de band, en ik schuurde met mijn velg over het asfalt. Een vonkenregen spoot langs mijn open raampje. Kut, dacht ik, en parkeerde de Volvo in de eerste de beste zijstraat. Daar zat ook een cafe (cafe Bos) met een terras. Ik ging op het terras zitten en bestelde een pils. Tegelijkertijd belde ik de ANWB. Die kwamen een uurtje later mijn band vervangen. Soms is het leven net zo makkelijk als het lijkt.

Maar goed. Terug naar afgelopen week. Daar trof ik 's avonds na mijn werk in het trappenhuis van parkeergarage Hogevecht het volgende tafareel aan:

Garage Hogevecht 

Fuck, dacht ik, dat ziet er niet goed uit. Hier is er hoogstwaarschijnlijk recent eentje de pijp uit gegaan.
Ik dacht aan verhalen over geesten die blijven rondzwerven op hun plaats van overlijden. Noem me gek, maar ik heb het daar niet zo op, althans niet in de Bijlmer. Op zich niets mis met de Bijlmer, een bevriende dichter die er woont is er lyrisch over, maar toch. Ik liep snel door, stapte in mijn auto en reed plankgas de parkeergarage uit.

De volgende dag regende het opnieuw. Toch maar weer naar die parkeergarage.
's Avonds op de terugweg hetzelfde tafareel. Alleen zat er in dit tafareel nu ook een meisje dat een jointje rookte. Normaal heb ik niets tegen meisjes die jointjes roken. Integendeel. Meisjes die jointjes roken zijn doorgaans ontzettend gezellig. En nog veel meer leuke dingen met een g. Maar dit meisje zat er niet voor de gezelligheid.
Het meisje zat er te rouwen. Ze keek me vuil aan.
"Ja, sorry", wilde ik zeggen, "het is niet mijn schuld", maar dat zei ik niet. Ik zei niets. Behalve misschien in mijn houding, en mijn schuldige blik. Waar kwam die vandaan? Ik had geen flauw idee. Misschien schaamte. Schaamte over dat ik de parkeergarage gebruik die eigenlijk enkel voor de bewoners van Hogevecht is bedoeld, en dat ondertussen mijn (ik durf niet eens meer 'onze' te zeggen) regering het op z'n zachtst gezegd, vertikt om iets aan de problemen in de Bijlmer te doen. Ze waarschijnlijk eerder alleen nog maar groter maakt.

Gisteren, in de zaterdageditie van het Parool, heeft de ellende, de zoveelste moord, in de H-buurt van de Bijlmer eindelijk weer eens de voorpagina gehaald. En stond in het vervolgartikel op pagina 6 en 7 een tweebladzijden-brede foto van het hierbovengenoemde tafareel. Inclusief het verhaal van een politieman die verwacht dat het allemaal vanzelf wel goed komt. "Er is volgens mij in ieder geval tenminste geen sprake van een bende-oorlog, dus…"
Tsja.

Morgen gaat het niet regenen. Het wordt wel koud. Dus ik ga weer lekker mijn kop in het zand steken en Oscar onder zijn kin kriebelen. En achter zijn oren krabbelen.

 

Advertisements

3 thoughts on “Hogevecht

  1. wat je allemaal hier over de bijlmer zeikt je parkeert er al gratis terwijl wij de servicekosten voor die garage moeten betalen en jij maar gratis het auto neerzetten wij moeten ervoor zorgen dat die garage schoon blijft , waar en wat betaal je mee , vuilniszakken komen hier niet naar beneden vanuit de flat dat is gelul en praat nou eens een keer positief over de bijlmer, tja jongeren met luide muziek klopt hebben wij soms ook wel last van als de gemmente al die buurthuizen niet sluit waar moeten die jongeren dan naar toe, geef ze werk inplaats van te zeueren dat je bij de abn / amro werkt en via onze zweet en zorg misbruik van ons maakt en van de garage waar je gratis kan parkeren en dat kan ik niet in jou buurt of wijk daar moet ik grof geld betalen zeurpiet. altijs maar zeuren omdat je nou toevallig kom in een woonwijk waar er bijna let wel bijna alleen maar donkere mensen wonen omdat ze niet zoveel als jou verdienen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s