Je suis ici

Die deur 
Die (Drome)

Chatillon
Chatillon-en-Diois

Roanne
La Roanne (Vercheny)

Pralognan
Pralognan en Vanoise

Col de la madeleine
Col de la Madeleine 

Speciaal voor de Trouwe lezer de foto van het schilderij van Alain Trioen van de Citroen 2CV in de portret-van-de-week-bijlage.

3 weken. Lezen, zwemmen, fietsen, Frankrijk. A bientot!

Advertisements

Finale

De deceptie was groot in Kapel-Avezaath. Bij ons allemaal. Mijn beste vriend is na het laatste fluitsignaal direct vertrokken met een gezicht als een donderwolk. Hij zei niets. Athans geen gedag. Hij mompelde alleen iets van "Vieze vuile FIFA-flikker van een kut-scheids" richting het scherm, en beende daarna richting zijn fiets.
Mijn andere beste vriend beukte een paar keer met zijn kop op een hardhouten tafel en bleef vervolgens een half uur verslagen met diezelfde kop op diezelfde tafel liggen. Met zijn handen eromheen gevouwen.
Wat de rest van de pakweg 15 aanwezigen in de boerenschuur deed, weet ik niet meer. Behalve dat ikzelf naar de vriezer liep (de koelkast was inmiddels gesneefd), om een pils te pakken.

Verloren godverdomme, 3 minuten voor tijd. Goal van Iniesta. Iniesta die al veel eerder in de wedstrijd volgens de richtlijnen rood had moeten krijgen. En nu we het daar toch over hebben: Puyol zelfs 2 keer rood.
Zijn we er toch weer ingetuind, dacht ik. Of ingeluisd, beter gezegd.
Godverdomme.

Misselijk was ik. Vanwege het onrecht. Het gezellige Chinese buffet dat we 3 uur voor de wedstrijd hadden laten aanrukken, maakte borrelde bewegingen omhoog in mijn slokdarm. Ik slikte het opnieuw weg. Heel dapper. Verlies draag je in de Betuwe als een man. Met waardigheid. Dan ga je niet lopen kotsen in andermans huis, ook al is het een schuur.
"Vieze vuile kanker-kut-Spanjolen!" schreeuwde ik richting het scherm toen Cassilas de gouden bokaal in ontvangst nam. Zo doe je dat. Gewoon. Een stukje beschaving tonen. Er niet meteen een puinhoop van maken.

Bon.
Een dag later las ik de Nederlandse kranten. Die waren nog best positief.
Maar daarna las ik op internet de internationale pers.
En nog iets later zag ik de wedstrijdbeelden terug.
Ik vouwde mijn handen over mijn gebogen hoofd.
Jezus.
Wat waren wij slecht.
Wat waren wij eigenlijk echt enorm ontzettend slecht. Letterlijk en figuurlijk. Zowel voetbaltechnisch als op het sportieve vlak.
Ik bedoel, het Nederlands elftal leek wel Theole, Tiels beste voetbalclub, die het nooit verder heeft geschopt (sic) dan de 3e klasse van de KNVB. Betuws voetbal is heel simpel: Dom en spijkerhard. Niet dat je daar niets mee kunt bereiken. Neem FC Lienden, overigens getraind door Hans Kraaij Jr, algemeen erkend als Neerlands grootste schopper ooit, dat nog niet zo lang geleden als amateurclub tot de halve finale(!) van de KNVB-beker wist door te dringen. 

Maar het Nederlands elftal is geen FC Lienden. Ja, begin jaren 80 misschien, toen onze internationals luisterden naar namen als Toine van Mierlo (Willem II), Pierre Vermeulen (Roda JC) en Michel Valke (Sparta). Toen we het moesten hebben van vedettes als Peter Houtman (FC Groningen), Kees van Kooten (Go Ahead Eagles) en John van Loen (FC Utrecht). Dan heb je een excuus om keihard resultaat-voetbal te spelen, omdat je er anders tegen voetbalgrootmachten als Brazilie en Spanje met 8-0 uit vliegt.

Maar niet nu. Nu hadden we eindelijk eens de luxe om zelfs een van de beste spelers van Real Madrid, Rafael van der Vaart, op de bank te laten zitten. Om een spits van AC Milan, Huntelaar, te passeren voor een basisplek in Oranje, evenals de beste nationale speler die uitkomt in de Nederlandse competitie, Affelay. Domweg omdat we zwelgen in overvloed aan kwaliteit, met wereldsterren als Sneijder, van Persie en Robben. Als er ooit een moment was om voetbal te spelen in de traditie van de 'Hollandse school', dan was het dit WK.

We hebben het niet gedaan.
We zijn gegaan voor het resultaat. Met als resultaat dat we voor de 3e keer de kloterigste plek hebben bereikt: de 2e.
Met bovendien dit keer als bijvangst geen internationale complimenten. Integendeel. We staan er gekleurd op in de rest van de wereld. Oranje is nu gewoon weer wat het voor de zeventiger jaren al was, de kleur die het esthetisch gezien in wezen ook is: Lelijk.

Vanochtend las ik de nieuwe Nederlanse kranten. Veel dagbladen kwamen 2 dagen na dato met rapportcijfers. Naast keeper van Stekelenburg stak vooral coach Bert van Marwijk er bovenuit.
Ik snap daar niets van.
Serieus niet.
Misschien ben ik naief, en is de maatschappij echt veranderd. Zijn we inderdaad alleen maar gericht op kil cijfermatig resultaat. En ik moet toegeven: dan is 2e van de 32 niet slecht.
Maar toch, als je dit spelersmateriaal tot je beschikking hebt, en je krijgt het desondanks voor elkaar om internationaal onze goeie naam te vernachelen, op het eindtournooi geen enkele goeie wedstrijd te spelen, zonder bovendien ook maar een prijs te winnen, behalve die in het algemeen klassement voor de meeste overtredingen, sorry hoor, dan geef ik je geen voldoende. 

Ik zeg: Voor het WK van 2014, als Matthijsen, van Bronckhorst en van Bommel sowieso al met pensioen zijn: Nieuwe coach. Een aanvallend denkende. Doe desnoods die Duitser maar, Joachim Low, als Louis of Guus niet wil.
Voorlopige opstelling: Doel: Stekelenburg. Verdediging: Van der Wiel, Heitinga, Vlaar, Emanuelson. Middenveld: Van der Vaart, Affelay/Kuijt, Sneijder, Robben, van Persie. Spits: Huntelaar.
Wereldkampioen. Fluitend. En zoniet, dan heb je tenminste net zo'n legendarisch elftal als Brazilie in 1982 (Falcao, Socrates, Eder, etc Рgestrand in de 2e ronde tegen een laf Italie, de latere wereldkampioen die iedereen is vergeten), of Frankrijk in 1984, met een middenveld van Tigana, Platini, Fernandez en Giresse (het 'Carr̩ Magnifique'), waar tot in de eeuwigheid over zal worden gesproken.
In positieve zin.

De kater zal direct na het verliezen van de 4e finale niet kleiner zijn. Maar de trots na het zien van de kranten des te groter. Artisticiteit, daar gaat het om. Misschien sta ik dan wel aan de gracht.
 

Heel simpel

Goed. Afgelopen week dus een paar daagjes in een huisje te Kijkduin gebivakkeerd. Met de intentie om te schrijven. Maar het spijt me Polle, het weer was te goed, het strand te dichtbij en in de avonduren was er veel te veel voetbal op TV.
Ergo: een kansloze missie.

Mijn ex-vrouw daarentegen is het wel gelukt om het een en ander op papier te zetten. Toen ik na de eerste nacht 's middags met een katerig hoofd uit mijn slaapkamer wankelde, zat zij reeds lang en breed achter haar laptop.
"Ik heb vanmorgen meer dan 500 woorden geschreven", zei ze.
"Poe", zei ik, en probeerde met dichtgeknepen ogen vanwege het zonlicht, op de tast een koffiefilter uit een van de keukenkastjes te vissen.
"Er is al koffie", zei ze.
Dat is het voordeel van een ex-vrouw, die zijn erg goed in je gedachten raden; ze wees richting de volle kan op het aanrecht.

Nadat ik om 17.00 terug kwam van het strand zei ze: "En nu heb ik er al meer dan 1500."
"Wow", zei ik. Ik hing mijn badhanddoek en zwembroek te drogen over een tuinstoel, trok een pils uit de koelkast, stak een shaggie op en voegde haar toe: "1500 woorden, da's best veel."
Ze haalde haar schouders op. "Wat heb jij eigenlijk gedaan?" vroeg ze.
"Gezwommen", zei ik, "in de Noordzee."
"En verder?"
"Op het terras gezeten. Ik heb echt een heel leuke strandtent ontdekt. Eentje zonder muziek. Totaal niet ordinair. Er zaten vooral mensen romans te lezen."
Dat leek me een goed antwoord.

's Avonds, na de BBQ, toen ik de TV aan wilde zetten om weetikveel, het WK-journaal te zien, vroeg ze aan me: "Hoe zit dat nou met jou? Weet je eigenlijk wel zeker dat je een boek wilt schrijven?"
"Natuurlijk", zei ik, "tenminste, ik denk van wel."
Mijn ex-vrouw keek me zwijgend aan. Afwachtend. Op een manier zoals psychologen dat doen. Wat ze trouwens ook is, maar dat doet er niet toe. Psychologen zijn makkelijk om de tuin te leiden. Ex-vrouwen niet.
"Ooit", zei ik.
Nog steeds haarzelfde blik.
"Het heeft geen haast", probeerde ik me te verdedigen.
"Weet je hoelang je dat al zegt?"
"Laat me raden", zei ik, "ruim 20 jaar?"
"Zoiets."
"Ik weet het. Maar toch gaat het me ooit lukken. Het enige wat ik nodig heb is iemand die recht in mijn gezicht tegen me zegt dat ik het niet kan. Want pas dan kan ik het."
Mijn ex-vrouw knikte. "En herinner je je misschien dan ook hoe lang je dat al zegt?"
Fuck.

Diezelfde nacht heb ik, nadat mijn ex-vrouw was gaan slapen, een verhaal geschreven. Het gaat over mijn mysterieuze vrekkige oud-tante en is om redenen van privacy, die ik in zekere zin wel degelijk respecteer (zelfs tot na de dood), volstrekt onpubliceerbaar. Maar tegelijkertijd is het een goed verhaal.

Ik weet het niet. Sommige mensen zeggen dat een schrijver geen rekening zou moeten hoeven houden met zijn naasten. 'Alles voor de kunst' of soortgelijke motto's.
Een dergelijke code geldt trouwens ook voor journalisten. Alles voor een goed verhaal. Ook al liggen ze aan je voeten te sterven, onder een vlag van onafhankelijke verslaggeving ('de wereld moet nu eenmaal zo ongekleurd mogelijk op de hoogte worden gesteld van hoe het er hier in werkelijkheid aan toe gaat'), worden er foto's genomen van live verzuipende overstromingsslachtoffers, of worden de laatste woorden opgetekend van een snevende honger- en dorstlijer in de een of andere woestijn waar, tjsa vette pech he, meneer?, toevallig de zoveelste oorlog woedt.
Primeur! Goed verhaal!

Ik bedoel, zo gaat het natuurlijk niet exact, maar toch:
"Monsieur, monsieur! (ze spreken immers allemaal Frans, die Afrikanen), wat ging er zojuist door u heen tijdens deze vreselijke burgeroorlog?"
"Euh, kogels?"
"En hoe voelt u zich nu?"
"Best kut, mijn hele buik ligt open. Maar wellicht dat u even een noodverband kunt aanleggen?"
"Ha ha! Ik? Man, ik heb de ballen verstand van noodverbanden! Maar vertelt u eens, wat vindt u eigenlijk van de onhoudbare politieke spanningen in uw land?"
"Welnu, eerlijk gezegd… *argggrl* Mag… ik… misschien… *bloedophoest* een… slokje… van… uw… www… *oogwegdraai* www…"
"Mijn wat?"
"Uw… wwa..*stuiptrek* wwa.. water?"
"Mijn water? Ha ha! Weet u wel dat ik zodadelijk minstens 2 uur moet overbruggen voordat ik weer in mijn hotel ben? Maar serieus, vindt u ook niet dat uw land er baat bij zou hebben als het huidige corrupte regime… Meneer? Meneer!!?"
*Sneef*
"Meneer!!!?
U ziet het dames en heren! En dit is bepaald niet het eerste slachtoffer dat valt sinds er een coupe heeft plaatsgevonden. De beschaving is in deze contreien ver te zoeken, het wordt hoog tijd dat de rijke landen hier militair ingrijpen om van deze bananenrepubliek een beschaafde democratie te maken."

Sorry, flauw.
Maar toch.
Om terug te komen op schrijven: ik weet eerlijk gezegd niets te vertellen. Niks belangrijks in ieder geval. Het enige waar ik echt iets van weet is mezelf. En mijn naasten. Dus daar schrijf ik dan maar over op dit web-log. Tot op zekere hoogte. Want privacy.
Lastig.

Als er ooit een roman komt, dan wordt het er, zoals het zich nu laat aanzien, toch eentje over mijn militaire dienst.
"Dat zei je 20 jaar geleden ook al", zei mijn ex-vrouw.
"Precies", zei ik.
"Waarom dan nu pas?"
"Omdat er goeie verhalen in zitten", zei ik.
"Je begrijpt de vraag niet", zei mijn ex-vrouw.
Ik dacht na.
Ik zei: "Ik durf over niemand te schrijven. Ik heb altijd met iedereen medelijden."
"Volgens mij begrijp je de vraag nog steeds niet", zei mijn ex-vrouw.
"Dat komt waarschijnlijk doordat ik dronken ben", zei ik.
Mijn ex-vrouw knikte.
Ik zei: "Ik heb altijd met iedereen medelijden. Behalve met schrijvers en journalisten."
"Ja, dus?" vroeg mijn ex-vrouw.
"Huh?", zei ik.
"Medelijden?" hielp mijn ex-vrouw me op weg.
"Totaal niet", zei ik, "en nog het minst met militairen."

"Dus dat wordt een negatief boek?" vroeg mijn ex-vrouw.
"Nee hoor", zei ik, "want militairen, die begrijp ik."