Sizzling Wok

Echt in staat om te schrijven ben ik inmiddels allang niet meer. Dat wist ik reeds toen ik vanavond te Amsterdam Zuid-Oost in fastfood-keten ‘Sizzling Wok’ (met pitoresque uitzicht op de A2), een ‘Grootbier’ bestelde bij wijze van voorgerecht.

Let op: Ik verkeerde daar in het kader van het jaarlijkse familie-etentje. Georganiseerd door mijn tantes en mijn moeder, op kosten van mijn 92-jarige Oma die een paar kilometer verderop in een verzorgingstehuis dement lag te wezen. Ergo bespaar me je bijdehandte opmerkingen, het was allemaal niet mijn schuld, althans niet de locatie, en bovendien is een Grootbier in dergelijke omstandigheden welbeschouwd een verdomd slimme move. Duszz.

Sizzling Wok. Een grote lange tafel met 18 tantes, ooms, neefjes en nichtjes.
"Waarom uitgerekend daar!?" had ik vantevoren aan mijn moeder gevraagd, "wat is er mis met die leuke cocktailbar in Amsterdam Centrum, net als vorig jaar?"
"We willen het dit keer iets socialer doen", antwoordde mijn moeder.
"Socialer?" vroeg ik.
"Ja", zei mijn moeder, "zodat het voor iedereen leuk is."
"Wat is er in godsnaam leuk aan een fastfood-keten op een industrieterrein?" vroeg ik.
"Nou" zei mijn moeder, "het leuke van een wok-restaurant is dat je afentoe een loopje hebt."
"Een loopje?"
"Ja, een loopje. Je moet namelijk de hele tijd naar de keuken om je uitgekozen vlees en vis te laten wokken door een kok. Dus dat is wel gezellig, want dan hoef je tenminste niet constant met dezelfde mensen te praten."
"…"
"Bovendien ligt Sizzling Wok vlakbij de A10 en de A2, dus dan kan iedereen weer vlot thuis zijn. En dat is wel zo praktisch, want veel mensen moeten de volgende dag weer werken."
"Maar denk je dat het ook gezellig is?" vroeg ik.
"Dat denk ik wel", zei mijn moeder, "want je kunt zoveel eten als je wilt, zonder beperkingen."
"En dit alles zonder diepgaande gesprekken?" zei ik.
"Precies", zei mijn moeder.

Hence: een Grootbier. Ik had me genesteld aan het uiteinde van de tafel opdat ik met gerust hart, uit het zicht, de hele avond mijn kop tegen het raam kon bonken, onderwijl verzuchtend: "Vanwaar deze verzoeking, Here? Waarom dit verval dezer familie zo scherpgesteld op mijn netvlies? Vanwaar drappeert eenieder 20 reflecterende blauwgrijze garnalen op zijn bord, overgoten met druipende pollepels spekvette knoflooksaus, lichtgevende moten slachtzalm, bruinverpieterde paksooi en 3 kilo kernafval on the side?"
En belangrijker, waarom worden er voor 18 man slechts 2 lullige flesjes wijn besteld?

Een van mijn organiserende tantes schoof naast me aan met haar garnalen.
Ik schonk het laatste drupje uit de laatste fles wijn in haar glas.
"Vind je het goed als ik nog een nieuwe fles bestel?", vroeg ik.
"Dat kost geld", zei ze, "van mij hoeft het niet."
"Van mij wel", zei ik, en ik wenkte een Japanner. Of een Chinees. Alleszins zo’n type waar Hero Brinkman ooit eens ongelukkig over twitterde.

Ik begon een veel te lang en veel te onsamenhangend verhaal te vertellen tegen mijn favoriete tante. Over hoe ik de diepe gesprekken miste, die onze familie vroeger zo kenmerkten.
"Wat doen we hier in godsnaam aan de A2?" besloot ik mijn betoog, terwijl ik het inmiddels laatste restje van de nieuwe fles wijn in mijn zoveelste glas goot, "hoe heeft het ooit zo ver kunnen komen?"
Mijn favoriete tante moest eventjes denken. Vermaalde ondertussen haar 20e en laatste garnaal. Daarna zei ze: "Zeg, moet jij niet eens een bordje gaan halen? Je weet dat het eten gratis is?"

Toen moest ik zo ontzettend roken. Niet normaal. Maar ik vezuimde het. Ik dacht: nou ga ik die fucking gifbeker voor de grap eens helemaal leegdrinken ook.

En ik nestelde me in de kern van het inmiddels uitgedunde gezelschap (de helft was al vertrokken richting de A2). Het gesprek ging over Groene Sinterklazen. Want dat is het werk van iemand van mijn familieleden. Die politiek correcte chocoladeletters enzo. Is zijn verantwoordelijkheid. Is zijn initiatief.
Best spannend. Je zou zeggen dat er een verhaal in zit. Dat ie met legio anekdotes voor de dag zou kunnen komen.
Ik zou er althans zat kunnen verzinnen. En serieus, dan hoeft het niet per se spectaculair te zijn. Voor mij hoef je niet meteen met complottheorien op de proppen te komen om mijn aandacht vast te houden. Ik bedoel, van mij hoef je niet welbespraakt te declameren dat de foute chocolade-lobby stiekem hersenloze sympathisanten van de auto-industrie aanzet om systematisch Groene Sinterklazen te fnuiken. Laat staan dat ze die laatsten ophangen aan hun macrobiotische groene ballen, aan de hoogste groene boom, met een spaarlamp in hun reet, puur en alleen om een voorbeeld te stellen.
Echt niet.

Maar kom op, een beetje pit kan geen kwaad. De groene Sinterklazenzwager daarentegen kwam met de volgende dooddoener: "Ik kan, en wil er nu niets over zeggen, we moeten eerst een evaluatie-rapport afwachten. Dus geen verdere mededelingen nu, anders kom ik wellicht in de problemen."
"Verstandig", beaamde de rest van de familie.
"Welke problemen?" wilde ik vragen. Want ik ben gek op problemen. ‘Waar problemen zijn is leven’, zeg ik altijd maar.
Maar voor ik het kon vragen peerde de Groene Sinterklazenman ‘m sneaky richting dessertbuffet.
Even een loopje.
Gezellig.

Het beste gesprek van de avond had ik met de vriendin van mijn neefje, aan het begin. Ze was ook helemaal aan het eind van de tafel gaan zitten. Ik kende ‘r nog niet zo goed, maar hier zaten we nu, met z’n tweetjes tegenover elkaar.
"Lang niet gezien", zei ik, om te openen.
"Hmm hmm", zei ze.
Echt spraakzaam was ze niet. We hadden nog niks te drinken.
Na een tijdje aftasten kwam ik erachter wat ze deed in het dagelijks leven. Ze doceerde op een MBO.
"Wat doceer je precies?" vroeg ik.
"Agressietherapie", zei ze.
Ik stopte met het bonken van mijn kop tegen het raam.
"Interessant", zei ik.
"Hmm hmm", zei mijn neefjes vriendin.
"Hoe kom je daar zo bij?" vroeg ik.
"Dat is een lang verhaal", zei ze.
"Ik ben gek op lange verhalen", zei ik.

En toen plantte die Jap dus die Grootbier neer. En een rode wijn voor mijn neefjes vriendin. Dat was nog eens een goeie samenloop van omstandigheden.
Ze vertelde over haar problematische jeugd. Haar alcoholische vader. En dat ze ‘eerlijk gezegd ergens ook wel’ een driftkop was.
Ik vroeg door naar d’r vader.
Op sympathieke wijze.
Dat vond ze leuk. Want dat deed nooit iemand. Iedereen vond haar vader altijd een lul. Zij ook, daar mochten geen misverstanden over bestaan, maar ze was blij dat iemand het eindelijk een keertje voor ‘m opnam.
"Ik neem ‘t niet voor ‘m op", zei ik.
"Toch wel", zei ze.

Kijk, dat is een goed gesprek.

Of althans een begin. Lang heeft het helaas niet mogen duren. We moesten. We moesten een loopje doen. Naar beneden. Naar de keuken. We schepten onze garnalen, we lieten ze wokken, we deden ons werk.
Daarna zat ik op andere plekken. En hadden de mensen het over chocoladeletters en andere courante actualiteiten, om maar eens een pleonasme te bezigen. Kortom, ik moest tien keer hetzelfde vertellen. Tien keer verhalen over de operatie aan mijn reet.

Soms ben ik bang dat mijn familie is verworden tot een soort nu.nl. Van alles op de hoogte willen zijn, maar oppervlakkig. En met een verdomd slechte smaak.

Tegelijkertijd weet ik dat het niet zo is. Anders zou ik niet zoveel van ze houden. Maar toch zeg ik: volgende keer weer die cocktailbar in de Jordaan.

4 thoughts on “Sizzling Wok

  1. Blossum podium is t. Geen enkel commercieel belang! Gewoon omdat het een naam nodig had en band niet graag op een DERDE … podium willen spelen. Dat klinkt rot voor een band als men Appelpop niet kent. Kleine correctie.

  2. Deze ervaringen heb ik helaas ook. Maar mijn familie is gewoon zo: wokken is gezellig. Je kan begrijpen dat ik mijn familie niet echt meer koester.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s