Man en Hobby

Zoals abonnees van de Volkskrant weten (en jullie vanaf nu dus ook) opent het bijbehorende magazine op zaterdag altijd met twee pagina’s vol ingezonden foto’s van lezers.
Deze foto’s hebben elke week een voorgeschreven thema. Het thema van afgelopen zaterdag was ‘Man en hobby’.

Mannen moeten een hobby hebben. Dat is algemeen bekend. Anders worden ze lastig, chagrijnig en gaan ze de hele tijd commentaar leveren op de inefficiente wijze waarop hun eega’s met hun bezigheden omspringen. En dat is voor niemand leuk.
Een hobby dus. Voor de man. En dan bij voorkeur niet: zuipen, gokken en achter de wijven aan zitten, maar iets onschuldigers. Iets waarmee ze niemand kwaad kunnen doen. Tuinieren bijvoorbeeld, of kokkerellen (vreselijk woord trouwens).

Ze stonden erin inderdaad, op die twee pagina’s van het Volkskrantmagazine. Een man die tuinierde (een grijze zestiger in tuinbroek die, een beetje appelig in de camera loensend, zijn tuinslang met verlengde sproeikop boven een struikje hield) en een man die kookte (een verrast kijkende besnorde kale vijftiger met een kookschort om, spatel in zijn poten, en zijn koekenpan onder een RVS-afzuigkap).

Geen hormoon meer in hun harses. Ongetwijfeld lieve mannen, daar niet van, maar het mooist waren toch de foto’s van de echte venten, met de echte mannenhobbies. Wat dacht je bijvoorbeeld van ‘metaaldraaien’ of ‘hakken en zagen’? Of, de allermooiste: ‘zand lossen’:

Zand_lossen

Als hobby! Dat lijkt mij persoonlijk nou zo geweldig, als ik dat leuk zou vinden. Dat je in het weekend wakker wordt, en denkt: ‘Yes! een vrije dag! Vandaag ga ik eens even lekker een flinke hoeveelheid zand lossen!’
Ik wou dat het mij gegeven was. Dat ik in staat zou zijn om van zoiets simpels te genieten als het laten vieren van de teugels aan een laadbak. Dat ik met mijn rooie zakdoek a la Rambo om het hoofd geknoopt, zou kicken op de lawine van beige mineralen die zich een weg baant richting mijn enkels. Woh man!

Maar helaas. Ik heb geen hobbies. Althans niet echt. Natuurlijk, ik schrijf wel eens een stukje, of een gedichtje. Ik organiseer het een en ander op cultureel gebied. Ik maak wel eens een wandeling, beklim afentoe een col met de fiets, raak soms nog een gitaar aan. Maar hobbies zou ik dat niet echt willen noemen. Het zijn geen passies. Geen alles opslokkende verslavingen.

Mijn vader wel. Mijn vader heeft een echte klassieke mannenhobby: postzegels verzamelen. Hij heeft er een aparte kamer voor in mijn ouderlijk huis. Met weetikveel, twintigduizend boekenkasten vol postzegelalbums. Bij elke afzonderlijke zegel zit een wit strookje papier waarop hij de waarde heeft geschreven, zoals die vermeld staat in de vermaarde Franse Yvert-catalogus. Elk jaar is er een nieuwe Yvert-catalogus. Dus elk jaar zijn er nieuwe strookjes. Een hoop werk.
En dan heb ik het nog niet eens over alle ruilbeurzen en veilingen die ie elke week afloopt om zijn verzameling uit te breiden. Daar is sinds een paar jaar internet nog eens bij gekomen. Er gaat geen dag voorbij of hij ontvangt fysieke post (via email besteld) uit de andere kant van de wereld. Eerstedagenveloppen uit Argentinie, ongestempelde zegels uit Tibet, you name it.
"Verzamelen zit nou eenmaal in de familie", zei mijn vader vroeger altijd, toen ik nog klein was, "Opa verzamelde ook al postzegels. En suikerzakjes. En sigarenbandjes. Wil jij ook niet iets verzamelen?"
"Geld", zei ik toen, 8 jaar oud, "ik wil zoveel mogelijk geld verzamelen."
"Munten!" riep mijn vader, "wat leuk! Ik neem je de eerstvolgende keer mee naar de ruilbeurs, en dan gaan we een begin maken met je verzameling."

Mijn muntenverzameling, die tien jaar later bestond uit geldstukken van zo’n beetje elk jaartal van elke munt van elke valuta die destijds in Europa courant was, heb ik in mijn studententijd, stukje bij beetje verbrast. Voornamelijk op interrail. Of gewoon bij het GWK op Amsterdam Centraal, als ik krap zat. Niet bij de balie, want daar wisselden ze geen munten, maar in de rij bij buitenlandse toeristen uit het land van de desbetreffende valuta, tegen belachelijk lage wisselkoersen. Als je dorst hebt, dan heb je dorst.

Ik ben er niet voor geboren, verzamelen. En voor hobbies trouwens ook niet, geloof ik.
Of het zou zuipen en gokken moeten wezen. Maak van dat gokken trouwens maar roken. Niet bepaald hoogstaand, ik weet het.
Toen ik in militaire dienst zat werd er aan het begin van de MV (militaire vorming) aan alle verse rekruten een waarschuwingsfilm vertoond. Over de gevaren van alcohol.
Lang duurde ie niet, hooguit 5 minuten, maar ik vond het een fascinerende film. Hij was voornamelijk in stripvorm, een tekenfilm, waarbij alcohol werd gevisualiseerd in de vorm van gemene monsters met duivelshoorntjes die je hersens stukje bij beetje opvraten, en voor de rest alleen maar lui liepen te lapzwansen. Ongeveer zoals in die reclame voor dat middel dat rokers moet helpen om te stoppen, die afgelopen jaarwisseling werd uitgezonden.
Ken je die? Maak niet uit, doet er ook niet toe, die tekenfilm tijdens de MV kende op een gegeven ogenblik een rare overgang. Van strip naar reeel. Van grappig naar serieus. De film eindigde met een beeld van een echte man (geen stripfiguur, integendeel, het was een rauw cowboy-achtig figuur met stoppelbaard, spijkerbroek en wit T-shirt), die in een schaarsverlichte ruimte op een houten stoel zat. Asbak en fles Jack Daniels naast ‘m, Marlboro-sigaret en glas whisky in zijn hand. Hij zat naar de grond te staren en te mijmeren. Roken, drinken, denken, en verder niets.
Einde waarschuwingsfilm.
Wow, dacht ik toen, wat een man. Dat wil ik. Zo’n man wil ik later worden.

Hoe die missie heeft uitgepakt, hoef ik jullie niet te vertellen. Vlag en wimpel.

Wat zal ik zeggen? Ik ben er blij mee. Het alternatief is geen lolletje. Neem de laatste foto uit de collage van ‘Man en hobby’. Ene Ben uit Almere. Hobby: simulatorvliegen:

Simulatorvliegen

I rest my case. No further questions.

Advertisements

4 thoughts on “Man en Hobby

  1. fijn dat je het fijn hebt gehad. dan wil ik je nu uitnodigen voor een – een beetje kort dag is het wel, dat weet ik – een heuse BBQ en wel vanavond, buiksloterweg 30 vanaf zes uur. neem een flesje & vleesje mee. spread the word (only to your spouse though). Eus komt misschien ook, wie weet…

    hoop je te zien,

    B

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s