Gèèèèèèèèk op bloemen

Ik heb een hoop bloemen gekregen in mijn leven. Wat op zich misschien raar klinkt voor een man. Ik bedoel, als man krijg je niet standaard op vrijdagavond een bosje lelies omdat je partner de afgelopen week weer eens absurd veel moest ‘overwerken’. Of anderszins iets goed te maken heeft. Zoals bijvoorbeeld dat ze 3 weken achtereen coma-zuipend het WK-voetbal heeft zitten volgen met vriendinnen in de kroeg, terwijl jij met een stelletje huilerige kinderen thuis zat te verpieteren, gelijk je aardappels.

Als man krijg je normaal gesproken enkel bloemen als je dood gaat. Of, als het een softe gevoelige man betreft, tijdens je verjaardag.

Mijn detacheringsbedrijf schatte mij ooit, in den beginne, terecht in als een homo gevoelige man. En gevoelijk werd trouw op elke 14e mei een bosje ruikertjes afgeleverd op mijn huisadres. Die boeketjes overstegen tenauwernood het niveau van het Shell-arrangement, maar ik was er blij mee.
Nadat ze me echter een paar keer hadden meegemaakt op bedrijfsuitjes, en bedrijfsborrels moet ik er volledigheidshalve bij zeggen, heeft de een of andere secretaresse blijkbaar mijn persoonlijk profiel aangepast, en bij het item ‘verjaardagsgeschenk’ het vinkje verplaatst van ‘boeket’ naar ‘flesje wijn’. Want sinds een aantal jaar krijg ik steevast een, overigens verrekte moeilijk te openen, houten kistje met daarin de zoveelste fles Merlot die speciaal gebottled is door het een of andere verantwoorde zielige wijnboertje, maar die voornamelijk niet te zuipen is.
Dus die kistjes laat ik tegenwoordig dicht. Weggooien daarentegen vind ik dan ook weer zonde, dus naast de open haard prijkt inmiddels een indrukwekkende stellage houtwerk. De enige keren dat ik zo’n ding openwrik, is als L. wel weer eens een nieuw doosje kan gebruiken voor haar penselen.

Maar ik dwaal af. Wat ik wilde zeggen: ik heb in mijn leven vooral een hoop bloemen gekregen doordat ik dichter was. Soms betrof het een simpele rode roos als dank voor een voordracht in een buurthuis of tijdens een literaire middag in een theaterzaaltje. Een ander verhaal echter, waren de poetryslams. Poetryslam was hot tijdens de milleniumwisseling. Dan stond je plotseling in popzalen als Paradiso, op festivals als Lowlands. En als je dan zo’n wedstrijd won, dan kwam de presentator/presentatrice niet aanzetten met een lullige roos. Integendeel. Je werd overladen met boeketten. Toen ik anno 2004 in Doornroosje Nederlands kampioen Slampoetry werd, was ik blij dat ik L. bij me had om de winkelwagen aan bloemenberg heelhuids van Nijmegen naar Amsterdam te vervoeren.

Dat was nou nog eens een mooie tijd. Ik geloof dat ik in die periode voor het eerst een aantal vazen heb aangeschaft. Voordien had ik genoeg aan een lege wijnfles. Of eventueel mijn oude goudvissenkom. De plasemmer voor op de camping desnoods, maar dat stond niet zo gezellig. Vazen dus.

Na 2005 ben ik als poetryslammer min of meer met pensioen gegaan. Ik treed tegenwoordig nog weleens op, zo eens in de maand, en draai dan op verzoek ergens mijn oude hitjes af, maar serieus meedoen aan wedstrijden behoort tot het verleden.
Dus bloemen, die ontvang ik nog maar nauwelijks.

Gisteren kregen we M. en M. te eten. Vrienden die tegenwoordig in Haarlem wonen. Kinderen hebben. Die je kortom niet meer zo vaak ziet als je zou willen.
Maar gisteren waren ze er. Min of meer ter gelegenheid van mijn 40e verjaardag. Ze hadden een enorme driehoek van vochtig, halfdoorzichtig papier de 4 trappen opgesjouwd. Een verpakking die verwachtingen wekte.

"Hebben wij eigenlijk wel een vaas?" vroeg L. aan mij.
Ik moest even graven in mijn geheugen, maar plotseling kwamen de gloriedagen weer boven. "Jazeker hebben wij een vaas!" juichte ik.

En dit is ‘m dan:

Boeket_mm
Niet zomaar een boeket.
Maar een onwaarschijnlijk mooi boeket.
Ik kan daar zo ongelooflijk gelukkig van worden.

Advertisements

2 thoughts on “Gèèèèèèèèk op bloemen

  1. Als slachtoffer van een gevaarlijk geparkeerde fiets kan ik zeggen dat dat geen pretje is. Met slachtoffer bedoel ik dan dat ik hem mocht gaan halen bij de Afac.
    De afstand naar diezelfde Afac (en misschien de terugweg nog wel meer, die moet je namelijk fietsen) volstaat als boete lijkt me.

  2. Geluk zit hem in kleine dingen, en dit boeket is onwaarschijnlijk mooi door zijn diversiteit. Niet dat een standaard boeket rozen of chrisanten niet mooi kan zijn, maar dit boeket heeft door de beukentakjes en tuinbloemen de uitstraling om een voor een met zorg samengesteld te zijn in een zoektocht door de tuin op zoek naar iets moois voor jou.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s