Volksschrijver

Vanavond om 23.00 zette ik de TV aan voor Pauw en Witteman. De openingszin van de uitzending werd zoals altijd uitgesproken door Jeroen en die meldde: "Goedenavond, het is vandaag woensdag 22 april, de dag dat de schrijver/columnist Martin Bril is overleden."

L. en ik, we waren net als alle andere Volkskrantlezers op de hoogte van zijn slokdarmkanker, maar schrokken desondanks.

Nog geen minuut later rinkelde de telefoon. Mijn moeder.
Ze zei iets. Ik was met mijn hoofd nog elders, te weten bij het verse nieuws, en verstond het niet.
"Sorry", zei ik "ik ben nog eventjes een beetje verward, want we horen namelijk net dat…"
"Ja, Martin Bril is overleden", zei mijn moeder, "Papa en ik komen ook net thuis, we hadden vanavond een etentje in de stad (zo noemt mijn moeder het centrum van Tiel – pdn), maar je kent je vader, die wil altijd op tijd terug zijn voor Pauw en Witteman, en wat denk je? We zetten de TV aan, krijg je in een keer te horen dat Martin Bril overleden is! Maar ik dacht het al hoor, want zaterdag schreef ie al niks in het Magazine, en gisteren en vandaag geen column, ik zei vanmorgen al tegen papa: volgens mij gaat het heel snel en is het binnenkort gebeurd, want hij kreeg ook gisteren nog plotseling de een of andere prijs…"

"De Bob Den Uyl-prijs", vulde ik aan.

"Watte? Ja, en hij kon ook al pas niet naar Bob Dylan zei een trompetspeler vanavond bij de Wereld Draait Door, die een nummer of zoiets van Martin Bril speelde, en Matthijs keek toen die trompettist dat zei nogal apart, alsof Matthijs meer wist, en Matthijs is een goeie vriend van Martin Bril, dus toen dacht ik al: het zou weleens gebeurd kunnen zijn, dus, maar toen moesten we naar de stad, want we hadden een etentje, maar we komen nu net thuis, en ik hoor het dus ook net, maar wat erg he?"

En zo is het.

Bril

Ik ga ‘m missen. En dan niet meteen de angst dat als je een onschuldig pilsje drinkt met je geliefde in cafe Toussaint op de Bosboom Toussaintstraat (waar ie om de hoek woonde en nogal eens kwam met z’n hond), je het risico loopt de volgende dag breeduitgemeten te figureren in een column van een landelijk dagblad, en ook niet per se de onvermijdelijke ‘tsja’s’ en ‘enfins’, maar vooral de dagelijkse vertrouwdheid van iemand in de krant die je, tsja, vertrouwt.
Enfin.

Martin Bril schreef ooit een keer in een column dat ie wenste dat er ergens in een cafe boterhammen met pindakaas of hagelslag (of allebei, als combi) in de ontbijtsectie op de menukaart zouden staan.
Ik had ‘m destijds willen mailen dat zulks in diverse uitspanningen op de van Baerlestraat al jaren het geval was. Niet gedaan though. Ik wilde ‘m het geluk niet ontnemen dat zelf te ontdekken.
Het was ongetwijfeld een geweldige column geworden. Met al die Japanners die op weg naar het Van Gogh-museum, breed grijnzend hun tanden zetten in een witte knipsnede met Becel, de Ruyter en Calve, en al die foto’s die ze daar dan van maken.

Dat van die foto’s zou Martin Bril achterwege hebben gelaten. Want te cliche. Ook de merknamen zou ie waarschijnlijk hebben geskipt. Want te gemakkelijk. Alsmede ‘breed grijnzend’, want te bombastisch. En te cliche. En te gemakkelijk. Hij zou praktisch alles hebben weggelaten.
En er desondanks een fantastische column over hebben geschreven.
Dat ga ik missen.

En mijn moeder ook. Wellicht vanwege geheel andere redenen dan mijn persoontje, maar goed. Missen gaan we hem.

 

Advertisements

2 thoughts on “Volksschrijver

  1. Ga er maar van uit dat er nauwelijks schadevergoedingen zullen worden toegekent. Schadevergoedingen voor andere nadelen dan vermogensschade worden niet echt veel toegekend in Nederland. En al zou er sprake van zijn dat ze een paar euro zouden krijgen, dan zal de rechter daar eerst het bedrag vanaf halen wat Turkish Airlines al gegeven / aangeboden hebben.

    Nee, volgens mij is dat ongeschonden slachtoffer straks dubbel de lul: z’n hoop in duigen op meer centen en de hoge kosten van een advocaatje.

    Tot zo ver een relativering van jouw doemscenario, plukdenacht.

  2. We gaan wel degelijk de Amerikaanse kant op, denk ik.
    Overigens is die Baksteen nu weleens aan vervanging toe; hij is al 100 jaar de woordvoerder als het om dit soort zaken gaat. Ik zat met zijn kinders op school; hij kwam elk jaar vertellen over zijn beroep, dat deed ie wel aardig.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s