Steven Rooks Classic

Aanstaande Hemelvaartsdag ben ik van plan mijn eerste amateurklassieker te gaan rijden. De Steven Rooks Classic om precies te zijn.

Daartoe uitgedaagd door mijn broertje (de niet-rokende, niet-drinkende, topfitte brandweerman) plus zijn vrouw. Die doen namelijk ook mee. Een stelletje begin-dertigers dat onlangs nog van Maastricht naar Rome is gefietst. Op een tandem. Met volledige bepakking. Hoppa over de Alpen heen, de Dolemieten, en weetikalnietmeer.
"Wij gaan meedoen aan de Steven Rooks Classic", mailde mijn broertje, "zin om ook deel te nemen? Die route is volgens mij voor jou een eitje."

Nou kan ik inderdaad best een beetje fietsen, zoals vaste lezers van plukdenacht weten. Ik bedoel, ik heb de Mont Ventoux en de Alpe D’Huez al diverse malen bedwongen. In alleszins respectabele tijden bovendien. Eerlijkheid gebiedt echter te zeggen dat zulks pas mogelijk bleek na 3 weken van intensieve training in de Zuid-Franse Alpen.

Hemelvaartsdag is al op 21 mei. De Steven Rooks Classic telt 11 hellingen, waarvan sommigen in de steilste gedeelten boven de 20%.

How the fuck kan ik daar hier in Amsterdam op trainen? dacht ik. Een miljoen keer achterelkaar een verkeersdrempel te grazen nemen?
Of okay, iets voor de hand liggender: duizend keer een brug over de Prinsengracht?
300 keer de parallelweg over het viaduct langs de A10 bij het Amstelpark, vanaf de Westkant? Het zijn opties. Geen bijster inspirerende opties, maar alleszins beter dan het vooruitzicht mijn broertje te horen gniffelen vanwege een afwijzing der uitdaging mijnerzijds.

Het KNMI vandaag schonk redding. Het wordt dit lange Paasweekend mooi weer, vertelden ze. Morgen kan het in het Zuid-Oosten van het land maar liefst 24 graden worden (had ik al verteld dat ik louter een mooiweerrijder ben? Een verwend watje? Een balletjeswachter van het type Romario? Een talentverteerder? Een God-in-Frankrijk-Zondagskind? Hierbij.)
Dus ik heb mijn beslissing genomen. Ik taai morgen af naar Limburg.
En ik ga trainen op de volgende gifgroene rakkers:

Om er weer even in te komen de Cauberg bij Valkenburg:

Cauberg

Misschien wel de beroemdste heuvel van Nederland. Hoewel ie in feite geen reet voorstelt. Dit is het hoogteverschilgrafiekje:

Cauberg_graph1

Kortom gedurende slechts een lousy 300 metertjes een Mont Ventoux-wannabee.

Nee, dan de Keutenberg.

Keutenberg

Met zo’n bord (en vooral het bordje eronder) weet je als de betere klimmer meteen dat je goed zit. Check dat relief:

Keutenberg_graph 

Okay, het is slechts 500 meter serieus stoempen, maar toch:

Keutenberg_1_2

Doe ‘m 50 keer achterelkaar, en je weet weer wat je waard bent in deze wereld.

Ik heb er zin an.

Advertisements

2 thoughts on “Steven Rooks Classic

  1. Dat steile stuk van de Keutenberg begint na een bocht. Die zie je dus niet aankomen. Niet stoer zijn, maar gewoon op het vlakke vast even terugschakelen!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s