Sem

Het is half 1 en ik zit nu al 5 shaggies lang na te denken: waar zal ik mijn zondagavondstukje eens over gaan schrijven?
Het beroerde is dat het haast heeft, dat zondagavondstukje. Want ik wil vroeg naar bed. Dat is namelijk mijn goeie voornemen vanaf vandaag: om voortaan iets vroeger onder de wol te kruipen.

Waarom ik me zulks heb voorgenomen houden jullie even te goed. Want als ik daarover zou beginnen dan wordt het half 6 en ben ik nog verder van huis.

"Sem" flitst het nu door mijn hoofd, het Chinese kindje waarmee een van mijn beste vrienden, A., afgelopen vrijdag na veel adoptieperikelen op Schiphol zou arriveren.
Sem, een jongetje inderdaad. Vrij zeldzaam in het Chinese adoptiecircus.

We stonden met een man of 20 bij terminal 4 van de arrivals. Want daar zouden volgens de alom aanwezige flatscreens de passagiers van de zwaar vertraagde vlucht uit Bejing door de glazen schuifdeuren komen lopen.
Sommigen van ons hadden zeer hun best gedaan. Complete spandoeken waren er gemaakt, waarop foto’s van Sem waren geprint, waarboven de tekst "Welkom thuis". En blauwe ballonnen. Onnoemelijk veel blauwe ballonnen.

Het duurde maar en het duurde maar, het wachten. De jongsten onder ons, de kleintjes, hielden het niet meer uit. Na aanvankelijk allerlei dansjes te hebben heroefend, strak gechoreografeerd door de schoonzus van A., daalde na 2 uur het animo van de jongsten, die zich stuk voor stuk terugtrokken in hun buggies om een tukje te doen.

En de vaders van de kleintjes deden een tukje tegen de glazen wand van arrivals-terminal 4. De moeders echter bleven multitasken: ze wiegden hun buggies zachtjes heen en weer, keken uit hun ooghoeken naar hun snurkende mannen, en vanuit de andere ooghoek hielden ze nauwlettend de glazen schuifdeuren in de gaten.
En ik tenslotte, ik vond mijzelve op een gegeven ogenblik terug met het complete arsenaal aan blauwe heliumballonnen in mijn klauwen.

Ik had vreselijk veel zin in een pils, om nog maar te zwijgen van sigaretten. Maar op Schiphol mag je niet roken. Waarlijk onmenselijk vind ik dat. Vooral als je een half uur met 100 ballonnen moet staan.

Maar toen kwam daar eindelijk de verlossende sms: "Na de bagage zijn we nu ook door de douane, we komen er binnen 3 minuten aan!"
Ik checkte voor de zekerheid nog eens de gegevens op de hangende flatscreens. ‘CZ0345 Bejing, arrival terminal 4; stond er onveranderd.
Ook de rest was inmiddels per sms geinformeerd en iedereen ontwaakte/werd wakker gemaakt uit zijn slaap. Haastig werden de kleintjes weer in positie gezet. Ik deelde de ballonnen uit. En hield mijn telefooncamera in de aanslag.

Maar er gebeurde gedurende een kwartier lang helemaal niets.

Totdat er iemand van onze twintigkoppige ontvangstcommitee op de schouder werd getikt.
Huh?
Het bleken mijn vriend A., zijn vrouw en zijn nieuwe gezinslid Sem. Met in hun kielzog mijn beste vriend I. en zijn vrouw B, die ook waren meegegaan naar China, om A. et al mentaal te ondersteunen.

"Wij zijn binnengekomen bij Terminal 3", verklaarde A.

Haastig draaide iedereen zich om. De ooms met filmcamera’s, die zich op de eerste rang bij de schuifdeuren van terminal 4 hadden gepositioneerd, wisten niet hoe gauw ze over de dranghekken moesten klauteren en over 100 meter vloer te sprinten, om toch nog wat legendarische beelden te kunnen vastleggen.
De kleintjes lieten van schrik hun ballonnen varen en renden luid gillend zwaaiend met hun armen op het nieuwe episch centrum van de gebeurtenissen af.

Veel tranen bij de mensen. Veel geluk. Heel mooi.

Ik liep naar mijn beste vriend I. toe. "Hoe was het, hoe was de reis?"
"13 uur niet kunnen roken", zei I., "heb jij bier bij je?"
"Natuurlijk heb ik bier bij me", zei ik.

"Wij gaan even naar buiten", riep I. tegen zijn vrouw B. terwijl ie naar mij wees, "even roken."
"Blijven jullie niet te lang weg?"
"Maak je geen zorgen", zei ik tegen B., "ik weet de dichtstbijzijnde zijdeur naar een uitgang. We zijn binnen 3 minuten weer terug."

Buiten dronken we binnen 3 minuten een halve liter weg en rookten we 2 Marlboro’s. I. gaf me een set speelkaarten bij wijze van cadeautje. Met prachtige afbeeldingen van Mao. Onze held toen we jong waren.
"Hoe was China?" vroeg ik.
"Het is verknald", zei I., "ik kreeg echt tranen in mijn ogen toen ik op het plein van de Hemelse Vrede stond, in de Verboden Stad, en dan niet van vreugde."
"Hoezo?" vroeg ik.
"Weet je Sven, er stond een bordje bij dat plein. Weet je wat daar op stond?"
"Nou?" vroeg ik.
"Je zal het niet geloven!"
"Voor de draad ermee", zei ik.
"This square is sponsored by American Express!"
"Nou ja!" zei ik.
"Precies", zei I.
"China is verknald", beaamde ik.

En toen dronken we nog een vlotte pils met een snelle sigaret, waarna we arrival-terminal 3 weer binnen stapten om ons te storten in het feestgedruis.

Sem

Schattig toch?

Advertisements

4 thoughts on “Sem

  1. “Over een paar jaar heb ik een eikenboom van 4 meter hoog op een Amsterdams dakterras. Dat zegt niemand me na.”

    Heb je een beetje een goeie w.a.verzekering?

  2. Dit soort zinnen, daar draait het om: “mijn eigenhandig van eikel af gekweekte eikenboompje.” En dan ook nog eens een bak timmeren. Kom daar nog maar eens om, vandaag de dag!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s