Prettige wedstrijd

"Je bent gek", zei L. zoeven, toen ik aanstalten maakte om naar boven te gaan teneinde mijn zondagnachtstukje te schrijven.
En ze heeft gelijk. Beter zou ik met een beker warme melk onder de wol kruipen want ik ben zo brak als een gootsteen.

Dat ben ik eigenlijk het hele weekend al, maar gisteravond kwam daar nog een feestje bovenop. Een feestje van een dichter, dus dan weet je het wel. Intelligent converseren over de nieuwste ontwikkelingen in de moderne literatuur Ontzettend zuipen tot ontzettend laat.

Het aanvangstijdstip dat in de uitnodiging stond vermeld, was half 9.
"Dat is niet reeel", zei L.
"Nee", beaamde ik, "dat zouden we niet overleven. We zijn geen twintig meer."
"Of dertig", zei L.
"We zijn vet bejaard", zei ik, "we moeten geen risico’s nemen. We gaan zo laat mogelijk, met de allerlaatste tram. Voor onze eigen gezondheid."
"Precies", zei L., "of beter nog: misschien kunnen we lopend gaan. Dat is nog gezonder."
"Weet je wel hoe ver dat is?" vroeg ik, nadat ik het adres in Googlemaps had ingevoerd.
"Een kilometertje of 6, schat ik", zei L.
"Minstens."
"We kunnen onderweg een paar keer stoppen bij een leuk cafeetje" opperde L.
"Daar zit wat in. Maar dan moeten we over niet al te lang vertrekken, want serieus, het is een pokke-eind."

We vertrokken om half 7.
Onze eerste halte was het huis van mijn ex-vrouw, waar ik de katten nog even eten moest geven. Tijdens die 500 meter had het zowel gesneeuwd, geijzeld als gehageld en als twee verschrikkelijke sneeuwmannen doken we het portiek in van de statige woning aan het Vondelpark.
"We hebben wel een hartversterkertje verdiend", zei ik, en plukte een pils uit mijn rugzak, "weet je zeker dat je de rest van de route nog wil gaan lopen?"
"We kunnen ook de tram nemen tot het Leidse Plein", zei L., "en vanuit daar verder kijken."
"Goed plan."

Om half 8 zaten we aan het Leidse Plein in cafe Eijlders. Waar ze een geniale rookruimte hebben (de complete serre). En de beste bitterballen van de stad.
Als ober hadden we Ron, een aardige man die in zijn vrije tijd nogal eens gedichten schrijft.
"Hey Sven", zei ie, "lang niet gezien! We waren al bang dat je helemaal niet meer in de horeca kwam!"
"Ik las vorige week op de site van Pom dat je hier mocht roken", zei ik.
"Mooi", zei Ron, "welkom terug! Wat mag het zijn, Duveltje?"
"Doe maar een vaasje", zei ik, "ik moet denken aan mijn gezondheid. En een portie bitterballen graag."

Om 9 uur werd ik in Eijlders gebeld door dichter MdB. Hij vroeg of ik nog op het feestje van dichter SM kwam.
"Uiteraard", zei ik.
Tegen L. zei ik: "Misschien moeten we zo weer eens verder."
"We moeten eerst nog iets gezonds eten", zei L.
"Hier?" vroeg ik.
"Nee, duh! Misschien hebben ze iets gezonds bij de Doffer", zei L., "een soepje of zo."

Om half 10 at L. een erwtensoep en ik een Thaise vissoep bij de Doffer. Ik nam er een goed glas rooie wijn bij.
En nog twee.
De soep kreeg ik niet op.
"Smaakte het niet?" vroeg de serveerster.
"Jawel, maar het was erg veel", antwoordde ik.

Om 23.00 uur zaten we in cafe de ****, waar na 18.00 illegaal doch overmatig driftig wordt gerookt, en dat vind ik nu eenmaal uitermate gezellig. Zo gezellig dat we de laatste tram naar het feestje misten.
"Kut, we hebben de laatste tram gemist", zei L.
"Izz geeh plobleem, dan nemen we gewooh eh zaxi", zei ik, en voegde de daad bij het woord door met gevaar voor eigen leven de route van een voorbijstormende Mercedes te blokkeren.

Rond middernacht kwamen we aan op het feestje. Dichter BW zat met een vinger in het verband aan een tafeltje.
"Zelfmoord proberen te plegen?" vroeg ik.
En dat was dan nog de intelligentste opmerking die ik gisteren over mijn lippen wist te krijgen.

Van de rest van de avond/nacht weet ik weinig meer.

Behalve dat ik tegen MdB heb gezegd dat er met zijn bril niks mis was, dat ik er gewoon aan moest wennen. En dat ik een kleurtje voor de glazen suggereerde. Wat ik nu, vanavond, dan weer een slecht advies vind.

En dat dichten gelul is, want het zijn enkel anekdotes. Volgens dichter/romancier BW.

En dat dichter PtB, naast dichten en uitzendwerk verrichten voor de ABNAMRO, wel degelijk een beetje gitaar kan spelen.

En dat ik ontzettend fan ben van Keith Richards. Net als de organisator van het feestje, de dichter SM.

Van die laatste blijk ik ook een foto te hebben gemaakt, zag ik zoeven op mijn mobiele telefoon:

Sander_meij_gitaar_2 

Het is een wazige foto. Ik zal mijn poten niet meer recht hebben kunnen houden. Wellicht omdat ik ondertussen hard gillend flarden songtekst van Nirvana aan het debiteren was.

En om een uurtje of half 6 moet ik op de bank in Huize SM in slaap zijn gevallen. Languit. Mompelend dat de gitaar gestemd moest worden. Want die stond knettervals. De snaren klonken als lukraak gespannen waslijnen, zompig als klei en van inferieur plastic.

Vlak voordat ik insliep, dacht ik aan het moment dat ik de trap van mijn woning afdaalde en de eerste halve liter van de dag had open gerukt.
"Prettige wedstrijd", had ik tegen mijn lichaam gezegd, voordat ik de sneeuw trotseerde.

"Je kan me de ballen hachelen", zei mijn lichaam gisteren om half 6, bij SM.
Zzzz.

Om zes uur schudde L. me wakker op de bank.
"Iedereen gaat weg", zei ze, "we moeten gaan."
"Maar ik was net aan het dromen", zei ik slaapdronken, "het was echt geweldig ik had.."
"De taxi staat al voor de deur."

We reden in de taxi naar huis.
Daar sliep ik tot vanmiddag 15.03.

Hey, dacht ik toen ik wakker werd en naar de wekker gluurde, dat is de geboortedatum van mijn vader.
"Boeie", zei mijn lichaam.
"En het sneeuwt!", zei ik toen ik uit het raam keek.
"Ja, ja, heel pitoresk allemaal", zei mijn lichaam, "maar als je het niet erg vindt: ik, oftewel jij bent totaal naar de kloten. Ik geef je bij deze een koppijn van hier tot Tokyo."
"Argghh, ik voel ‘m", zei ik.
"Je zoekt de volgende keer maar mooi iemand anders voor je wedstrijdjes", zei mijn lichaam.

"Je bent gek", zei L. zoeven.
Maar mijn lichaam en ik, we doen toch weer een potje.

Advertisements

One thought on “Prettige wedstrijd

  1. ik heb vandaag een hoekhuis
    aan de hei gekocht
    vind je het lekker
    vroeg ik nog
    die staaf plakken de dennenaalden
    we bogen naar de televisietoren van H.
    daarna wist ze niet meer waar de wagen stond

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s