Fietsenhok

Wow man, de zon scheen weergaloos vandaag en ik was er vanochtend dan ook als de kippen bij om mijn bed uit te springen en na het koffiezetapparaat te hebben ingeschakeld, linea recta door te marcheren naar mijn dakterras.

Het lag er goed bij; de Seringen waren net uit en lieten hun zoete anijsdampen volop ontsnappen, de witroze pioentulpen met hun knalgele kelken stonden wijd open en solliciteerden harder dan ooit naar een stevig nummertje met een compleet regiment bijen, en de witte Amerikaanse veranda-stoel van Chinese makelij uit het bouwpakket dat ik een paar weken terug met veel moeite inelkaar had gesleuteld, deed op haar beurt charmant d’r best om me binnen haar dijen te lokken.

Lang hoefde zij daar niet voor te lonken. Met een verse melkkoffie zetelde ik mijzelve en keek uit over de stad.
En naar de Westertoren in het bijzonder.
Ik haalde er mijn verrekijker voor uit z’n koker en kreeg er zowaar zin van om te gaan dichten. Kijk daar ging ik al:

Amsterdam 4 hoog, ontwaakt!
Verruil de droom voor dageraad
Beklim het dak, de Wester slaat
De stad ligt aan je voeten

Geen nood, er wordt je niets gevraagd
De lucht is blauw, de zon die blaakt
Vergeet dat steeds de Wester waakt
Vergeet wat had gemoeten

Voel het licht op je gezicht
En hou vooral je oren dicht
Ga zitten waar je staat

Een huwelijk met de hemel dit
De enige getuige is
De Wester, maar die staakt.

Nog voor ik mijn eerste kopje koffie uit had gedronken had ik me daar even een compleet sonnet bijelkaar gerijmeld. Een niet al te best sonnet weliswaar, maar wat kon mij dat schelen. Dichten is vaak niet meer dan een soort van zelftherapie, en deze sessie stelde wat mij betreft een perfecte diagnose: "Sven, vergeet je gestresste leven, vergeet de klok, en ga het er gewoon eens een dagje lekker van nemen."

Maar ja.
Het beroerde van een gejaagd bestaan is dat je zulk een levenswijze niet van de ene op de andere dag afleert.
Dus reeds bij de tweede melkkoffie en de evenzoveelste sigaret, betrapte ik mezelf er op dat ik met mijn andere hand ongeduldig op de terrastafel zat te tappen.
"Ontspan, Sven, ontspan!" zei ik tegen mezelf.
Maar dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan.

"Kijk naar de bloemen! Of lees lekker een boekje! Ga desnoods aan de Seringen ruiken! Maar doe verder vooral niets!", probeerde ik mezelf mantragewijs in te peperen.
Het mocht niet baten.
Zo’n dakterras is best geinig op het eerste oog, maar er in alle rust van kunnen genieten is voorwaar een moeilijkere kwestie voor mensen zoals ik.

Voor ik het wist was ik rondjes aan het ijsberen, om te verzinnen wat er nog aan ontbrak, aan deze perfecte daktuin.
Een lastige opgave, daar ik alle standaardklusjes zoals onkruid wieden, bemesten, nieuwe planten plaatsen en oude verpotten, eenjarige zomerbloemen zaaien in de braakliggende compartimenten van mijn borders en nog een keer onkruid wieden, en nogmaals onkruid wieden (houdt het dan nooit op? Neen), al weken achter de rug had.

Maar toen, bij de derde melkkoffie, schoot me plotseling een oud plan te binnen. Een fietsenhok!
Zoals trouwe lezers weten beklim ik elk jaar Alpencols hors categorie met mijn ouwe trouwe Raleigh, en naarmate de jaren vorderen bekijken de monteurs in Die (plaatsje in de Drome, Franse nummerborden die eindigen op 26) die ik mijn fiets traditioneel gereed probeer te laten maken voor dergelijke missies, mijn velo met steeds fronsendere blikken.
Roest! zeggen ze dan met hun vingers over de velgen en de assen strijkend, "c’est dangereus, hein?"
En dan haal ik altijd mijn schouders op, en zeg "Mwah, ca va, je pense. Je ne suis pas lourd et le Raleigh ne sera pas casser, je crois. Qu’est-ce que vous pensez?"
En dan zeggen ze altijd: "Si tu le dit.. Mais prudence, hein?
Tot afgelopen jaar. Toen zeiden ze: "Impossible. Ce ne va pas. C’est une risque trop gros."

En misschien hadden ze gelijk. Mijn Raleigh was inderdaad tot op het bot verroest en kon op ieder willekeurig moment in tweeen breken. Dus toen ben ik de Galibier wel opgefietst, maar heb de steilste stukken van de afdaling te voet gedaan. Voor de zekerheid. Prudence.
En dat was een kuteind lopen. 10 van de 26 kilometer. Kolere.
Dus toen dacht ik: volgend jaar koop ik een nieuwe tweedehands wielrenfiets, en dan laat ik ‘m niet verroesten. Dan stal ik ‘m in een fietsenhok, in plaats van naakt op mijn dakterras.

Om kort te gaan: ik voegde vandaag die voorgenomen daad bij het woord. Ik inventariseerde de verzameling sloophout die ik vorig jaar met mijn goede voornemens bij het grofvuil had weggeplukt, ik onderzocht mijn dakterras op een geschikte locatie en voor ik het in de smiezen had was ik potten aan het verslepen in de Zuid-West-hoek.

Dit is het resultaat:

Fietsenhok

En nou hoor ik jullie denken: geinig plukdenacht, je hebt een paar platen tegen je houten omheining aangespijkerd. Leuk gedaan, maar om daar nu zo’n ophef over te maken…

Maar dan zeg ik: dames en heren. Geloof het of niet, aan deze constructie is geen enkele schroef of spijker te pas gekomen. Dit is een staaltje briljante architectuur. Dit is een bouwwerk waarbij elk oud tafelblad, elk afgedankt vloerpaneel, elk verrot kozijn en elke losse lat, zich via een ingenieus systeem als vanzelf vastklemt in z’n mede-elementen. Waar de opwaartse, neerwaartse of zijwaartse druk, oftewel de wind, ook vandaan komt.
Ouderwets goed doordacht handwerk. Handgepind noemden ze dat vroeger. Of houtgepend, daar wil ik vanaf wezen.
Maar het kan lachen om windkracht 10, serieus.

En dat het daarbij tevens nog immer een esthetische aanblik biedt, mijn god.
Ik voelde me vanmiddag echt geniaal.
En dronk daar een pils op.
En nog een paar.

Dus met dat ontspannen kwam het uiteindelijk ook nog goed. 

Nu nog een nieuwe tweedehands wielrenfiets kopen.
Tot die tijd heb ik er een chemisch toilet in gezet. Want dat is ook iets briljants vind ik. Een dakterras met toilet.
Ik bedoel, wie heeft dat nou?

Ik dus.

Wel even het camouflagenet (zie foto) vastknopen, maar dan heb je ook wat.
Cool.

Geef mijn mooi weer, en ik ben een gelukkig man.

Advertisements

2 thoughts on “Fietsenhok

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s