Cadeautip: L.'s portretten!

Zo. En nu ga ik eens even schaamteloos reclame maken voor mijn meisje.

Ik wil jullie graag wijzen op iets moois. Mooi is zeldzaam, mooi is te koesteren, en mooi is vanaf nu ook te verkrijgen.

En wel via de website van mijn liefje. Of gewoon via de link Cadeautip! L.’s portretten", rechtsboven op deze site.

Het werkt kort gezegd als volgt:

1. Vraag geheel vrijblijvend de gratis (digitale) brochure aan.
2. Stuur per email (of post) een foto op en maak je wensen kenbaar.
3. Ontvang een aantal dagen later per mail een proefversie van je portret
4a. Keur ‘m goed, maak een eerlijk bedrag over, en ontvang je portret op doek.
4b. Of keur ‘m af, en betaal NIETS.

Haar portretten mogen er wezen.
Doe er je voordeel mee.

Meer zeg ik niet.

Of, nou ja: Zie ook de voorbeelden op L’s site van haar klassieke, grafische en artistieke varianten van portretten.

En zie hieronder voor een aantal van haar portretten van figuren op aarde/in de hemel die ik wel mag:

Petedoherty_2  Pete Doherty

2_amy_3a

Amy Winehouse

14_artistie_bukowski

Charles Bukowski

Ware woorden. Ware portretten. Daar gaat ‘t om.

Advertisements

Cadeautip: L.'s portretten!

Zo. En nu ga ik eens even schaamteloos reclame maken voor mijn meisje.

Voor de mensen die hier via google komen: klik direct op de link "cadeautip: L.’s portretten", rechtsboven op deze site.
Geloof me, het is de beste portrettenmaakster van het Westelijk Halfrond. En het Oostelijke erbij. De gratis digitale brochure (klik!) aanvragen is geloven.

Voor mijn vaste lezers het volgende:

Iedereen kent ze wel, die tekenaars op Place du Tetre in Parijs, op de Horloge-boulevard in Avignon, of gewoon op het Leidse Plein in Amsterdam.
Voor pakweg 40 euro schetsen ze met houtskool binnen een half uur een slecht gelijkend portret van jou (of je geliefde en/of je kroost), waarbij je ook nog eens 30 minuten voor lul moet zitten op een gammel krukje, tenoverstaande van een nieuwsgierig toegestroomd publiek dat na 1 wederkerende blik van jou naar het doek, tevergeefs de gniffels probeert in te houden.

Als je de tekenaar in kwestie met zijn zoetgevooisde glimlach eindelijk het sein geeft klaar te zijn en je je benarde positie mag verlaten, toont hij je het resultaat en houdt grijnzend zijn hand op om de afgesproken somma in ontvangst te nemen.
Even twijfel je; je denkt: ‘Dat lijkt voor geen meter, prutser! No way dat ik hiervoor ga betalen!’
Maar toch trek je uiteindelijk je portemonnee, omdat de omstandigheden je daartoe dwingen. Is het niet de kunstenaar zelf, met zijn opeens erg vileine grimas, dan is het wel het eerdergenoemde toegestroomde publiek dat je wijst op je eigen verantwoordelijkheid, en dat je gewoon niet zo dom had moeten wezen om op dat krukje te gaan zitten in the first place.

Eenmaal terug van vakantie ontvouw je thuis nog een keer dat opgerolde A3-tje met die onherkenbare tronie, en denkt: ‘Mijn God, wat was dat een kutervaring, zeg. Ik ga nooit meer naar Parijs.’
Om de missie niet totaal nutteloos te laten zijn geweest overweeg je nog even het portret aan je Oma te geven, want die is gek op cadeautjes van persoonlijke strekking, en belangrijker: stekeblind.
Maar het idee dat je oud-tantes waar je normaal gesproken niets om geeft, een dergelijke belabberde afbeelding van hun achterneefje zien staan op een schoorsteenmantel, maken dat je het velletje uiteindelijk toch zonder pardon in de kliko flikkert. Met voor de zekerheid de inhoud van een aantal onopgegeten blikken ravioli erachteraan (smaakt op vakantie altijd prima, die ravioli, maar eenmaal thuis smaken die in de Hypermarche ingeslagen blikken plotseling naar kots, heel raar), opdat de buurman het tenminste uit zijn hoofd zal laten om De Tekening op donderdagochtend, als de kliko’s op het woonpleintje verzameld opgesteld moeten staan voor de reinigingsdienst, uit de container te vissen, waarna ie ‘m uiteraard in z’n hobbyruimte gaat inscannen, om ‘m als geinige cover te laten dienen voor de guitige flyers die de buurman altijd pleegt te maken voor het jaarlijkse buurtfeest.    

Sorry, ik dwaal af. Wat ik wilde zeggen: Het kan ook anders!!!

Mijn geliefde L. maakt schitterende portretten op maat, voor een erg schappelijke prijs. En het belangrijkste: NIET TEVREDEN betekent niet NIET BETALEN.
In geijktere marketingtermen: L.’s portretten biedt een totaalpakket, en u loopt geen enkel risico!!!

Serieus. Een totaalpakket it is. Je bepaalt zelf a.d.h.v. je budget en je wensen, op wat voor formaat je het portret graag ziet, met welk materiaal het geschilderd/getekend moet worden en op wat voor termijn je het thuis bezorgd wilt krijgen.
Bovendien kan je ook nog kiezen uit drie verschillende stijlen. Zo is er voor de risico-averse lieden onder ons de klassieke variant, voor de back to basic-mensen de grafische variant, en voor de avontuurlijkere types de artistieke variant.

Gaat het zien op L.’s site. En/of vraag geheel vrijblijvend per email om de digitale brochure.

Het is niet dat wij honger hebben, dat ik deze reclame maak. Of dat we een grotere auto willen, bijvoorbeeld om op vakantie te gaan naar Parijs, en daar te gaan flierefluiten.
Neen, geenszins. Niets van dat alles. Okay, nou ja, een beetje dan, waar het mij betreft.

Maar niet voor L. Zij wil gewoon goeie portretten de wereld in helpen.

Echte goeie portretten. Voor een eerlijke prijs.
Kijk maar
Het is echt waar.

Fitna

Op het moment dat Fitna door Geert Wilders vanavond op het internet werd gezet, om 19.00 dus, liep ik met een aantal jongens de verlaten sporthal van de oude Bakkersschool te Bos en Lommer in, voor ons wekelijkse potje zaalvoetbal.
Ik was enorm in vorm vanavond en pegelde er flink wat in de touwen.
Nadat we gedouchet hadden stapten we om 21.00 weer op onze fietsen en trapten tesamen door de donkere straten van de Marokkanenbuurt, terug richting het welgesteldere Oud-West waar wij blanken wonen.
"Er is veel politie op de been", merkte iemand op terwijl we over de Admiraal de Ruyterweg peddelden.
"Ze willen waarschijnlijk de uurtjes inhalen die ze de afgelopen maanden hebben gestaakt", verklaarde ik aan ons pelotonnetje.
Dat knikte instemmend.
We hadden allemaal fietslicht. We maakten ons geen zorgen.

Wisten wij veel.

Toen ik thuiskwam voelde ik me afgepeigerd maar voldaan.
"Hoe ging het liefje?" vroeg L., die een boek zat te lezen.
"Ik heb er flink wat in de touwen gepegeld", zei ik.
"Dus je bent vrolijk", zei ze.
"Ja", zei ik, "ik ben vrolijk. Zal ik wat te eten koken? Waar heb je zin in?"
"Wat hebben we in huis?" vroeg L.
"Dat was nou nog eens een goeie vraag. Ik had vanuit m’n werk geen tijd meer gehad om boodschappen te doen, dus grasduinde door de keukenkastjes en vervolgens door het vriesvak van de koelkast.
"Ingepotte asperges", zei ik, "of ingevroren doperwjes en worteltjes van de Edah."
"Tot wanneer zijn die asperges nog goed?"
Ik speurde het potje af; "tot augustus 2005", zei ik.
"Doe dan maar de doperwtjes", zei L.

"Wat wil je erbij?" vroeg ik, "een kiploempia bij van de Albert Heijn, of een frikandel?"
"Hebben we niks anders?"
"Nee."
"Hmm", zei L., "wat zit er eigenlijk in zo’n frikandel?"
Ik keek op de achterkant van de verpakking en las voor: "58% kipseparatorvlees, 15% varkensspek, water, paneermeel, zout, bouillon, kruidenmix en verder een stuk of 10 E-nummers."
"Doe maar een loempia", zei L.

Ik wierp een loempia voor L. in de braadpan. En legde er voor mezelf nog 2 frikandellen naast. Ik had honger man, niet normaal. Als we geen karrevracht doperwtjes in huis hadden gehad, dan zou ik voor mezelf waarschijnlijk ook nog gewoon die asperges op het vuur hebben gezet.

Terwijl de boel stond te pruttelen knipte ik de TV aan. Waarna het op slag gedaan was met het bovenstaande vredige huiselijke tafareeltje.
"Kut!" riep ik, want het spatte direct vanaf diverse netten.
"Wat!?" vroeg L.
"Blijkbaar heeft Wilders vanavond Fitna online gezet! Net terwijl ik aan het voetballen was!" gilde ik.
"Dus?" vroeg L.
"Net toen ik aan het voetballen was!", herhaalde ik, alsof dat iets duidelijk moest maken.

Dat doet het natuulijk niet. Daarom zal ik het uitleggen. Jullie moeten weten, lieve lezers, ik ben een complete nieuwsjunk. Op het zieke af.
Ik F5/ververs zowel thuis als op mijn werk continu de belangrijkste nationale en internationale nieuwssites, volg zoveel mogelijk journaals en actualiteitenrubrieken op de TV en heb mijn mobiel altijd aanstaan, zelfs tijdens etentjes, theaterbezoek en mijn eigen optredens (geluid uit, trilstand).
Ik wil altijd alles zo snel mogelijk weten, of in ieder geval sneller dan mijn fysieke omgeving.
Ik kan dat verder niet verklaren, maar het is zo.

Waarschijnlijk komt het natuurlijk omdat ik in een vorig leven een heroische generaal ben geweest, ik wil geen namen noemen, maar bijvoorbeeld Napoleon, want die was ook klein, net als Hitler trouwens, maar hey ik zou nooit een snor, en ook niet Ceasar want Cleopatra vind ik een kouwe bitch en daar heb ik gewoon niks mee, zelfs niet latent, Napoleon dus, maar los daarvan, zelfs in de mij persoonlijk moeilijk voorstelbare situatie dat mijn huidige gestel de reincarnatie van een ordinaire soldaat zou belichamen, doet nog altijd het enige ware adagium dat de wereld rijk is opgeld. En dat adagium luidt: Kennis is Macht en elke Oorlog wordt gewonnen op Informatie.
Vandaar dus.

En daarom, lieve mensen, daarom was ik vanavond zo gefrustreerd toen ik ontdekte dat Geert Wilders juist dit moment had uitgekozen om zijn film aan de wereld te vertonen. Donderdagavond 19.00, zaalvoetbal. Ik bedoel, het is werkelijk het enige tijdstip van de week waarop ik niet beschik over een computer of een TV en mijn mobieltje in de kleedkamer ligt, en pas 120 minuten later in de gelegenheid kom.
De eikel.

Ik zou ook kunnen denken: Wat een strateeg!
En nog beter zou ik kunnen denken: Sven, zou jij niet eens langs de psychiater gaan, met je Napoleonfantasien?
Maar het beste zou ik gewoon dat bord met doperwtjes en die twee frikandellen met curry eens opeten en tegelijkerijd Das Totalen Internet doorlezen, of althans de recentste variant daarvan, en ondertussen op de achtergrond parallel inschakelen op het 22.00-journaal, vervolgens Nova, en daarna Pauw en Witteman, om de geleden informatieschade in recordtempo in te halen.

Dat laatste deed ik dus maar.

Ik at, las (flauw woordgrapje), luisterde, keek alles.
Binnen 120 minuten was ik bij. Had ik de quintessens van de afgelopen 240 bij elkaar gesprokkeld.
Ik was op de hoogte van de mening van de woordvoerders van praktisch alle politieke partijen, alsmede diverse deskundige Islamologen, de Stichting Marrokanen Nederland, de filmproducent en vriend van Theo van Gogh, de Amsterdamse burgemeester Job Cohen, de Minister President, de ruim 2000 reacties uit de onderbuik van de blanke samenleving op GeenStijl, maar ook van de hangjeugd uit de Amsterdamse Islamitische jongerencentra, de Belgen, en de BBC. En als ik de teneur mag volgen zeiden ze eigenlijk allemaal hetzelfde.

En dat verbaasde me.
Dat ze allemaal zo op 1 lijn zaten.

En toen keek ik ter afsluiting om 0.30 de herhaling van De Wereld Draait Door. Een dagelijks live-programma van 19.30 tot 20.20.
En dat was fascinerend. Zeker voor een herhaling.
Ik leerde dat alle aangehaalde coryfeeen en deskundigen die ik zojuist had gezien eigenlijk alleen maar de mening hadden herhaald van Jort Kelder.

Jort Kelder is op donderdagen de sidekick van Matthijs van Nieuwkerk in DWDD, en Jort had blijkbaar vanavond nog geen drie minuten nadat ie de film had gezien, live in de uitzending bij DWDD, vlak na de verschijning van Fitna, om 19.30 het volgende weten uit te brengen.
Even een korte reconstructie:

"Jij hebt ‘m gezien!", zei Matthijs tegen z’n sidekick.
"Ja", zei Jort Kelder.
"En?" vroeg Matthijs gretig als altijd.
"Weet je Matthijs, wij dachten echt van tevoren, we gaan allemaal dood!"
Ter begeleiding begroef Jort demonstratief zijn hoofd in zijn handen van ontzetting.
"Ja, ja!" viste Matthijs, "vertel!"
"Maar weet je Mattijs, het valt allemaal reuze mee!"

Je zag op slag de teleurstelling druipen van Matthijs zijn gezicht. En dat komt verdomd weinig voor. Dat je teleurstelling ziet druipen van het gezicht van van Nieuwkerk. Aan de andere kant: misschien is ie dan voor de verandering per ongeluk eens echt.
Hij was in ieder geval op z’n minst geloofwaardig.

Dusdanig geloofwaardig tenminste, dat ie met Jort "ach, die film; het is een beetje knip- en plakwerk van terroristische aanslagen, met wat bestaande Koranteksten er tussendoor gemonteerd, niks nieuws, niks illegaals, niks om je druk over te maken, en dat zullen ze waarschijnlijk in het Midden Oosten ook niet doen" Kelder, in retrospect het complete meningencircus in Nederland heeft weten te dompteren.

Serieus, de woorden van de gezaghebbenden en de deskundigen, van Minister President tot en met welingeformeerde diplomaten,
leken allemaal te zijn gequote (flauw woordgrapje, al minder erg dan de vorige, maar ik zal er desalniettemin mee proberen te kappen, die Polygoonjournaalachtige oubolligheid, mag ik de schuld geven aan mijn vader, ah please?) uit de lossepols-mening die de minnaar van Georgina Verbaan, de Nationale Wetenschapsquiz-presentatrice, er na drie minuten kijken op nahield, en daar is niets mis mee, maar het maakte wel nieuwsgierig.

Nog nieuwsgieriger dan ik al was.

Zijn ze bang, dacht ik, die mensen met vermeend verstand van zaken? Bang om zelf ergens voor te staan? Of is Jort Kelder nou zo slim, en zij nou zo dom, en kopieren ze daarom trendwatchmeningen? Of doen ze het om tijd te rekken, in afwachting van het buitenland? Of weten ze het gewoon echt niet?
Ik moest even denken aan die reclame voor krasloten, waarin die twee mannelijke synchroonzwemmers zich prepareren voor de Olympische Spelen in Peking; "je moet je op alles voorbereiden."
Ik bedoel, dat waren exact de woorden van Balkenende een paar weken geleden. En dan zie je ze oefenen in verscheidene soorten water, die schoonzwemmers. Tot en met een aquarium in een Chinees restaurant aan toe.
Waarbij ze de volgende woorden debiteren: "Je weet het niet he? Hoe het water daar is! Ik bedoel, wat is de temperatuur? Wat doet het chloor? Voor hetzelfde geld flikkeren ze er straks sate in, ha, ha! Die bamibakkers!"

Wat zal ik zeggen over Fitna? Fitna betekent onrust.
Volgens Jort Kelder en iedereen die er daarna over heeft gesproken zal het met die onrust n.a.v. Fitna wel meevallen.

Ik hoop het.

Er zitten een hoop lullige dingen in die film, though. Een film die het potentieel aan radicaliserende moslims in onze samenleving alleen maar zal opschroeven, terwijl dat nergens voor nodig was.

Mondjesmaat werden de blunders in Fitna aangetipt bij Nova. Zo is er per ongeluk een onschuldige rapper op de foto terecht gekomen op de plek waar Mohammed B, de moordenaar van Theo van Goh had moeten staan.

En zo worden er foto’s getoond van bloedende moslimkinderen, die suggereren dat ze verwond zijn, terwijl die kinderen een traditioneel feestje vieren (vergelijk ze met Amerikaanse kleuters die horrormaskers en pompoenen op hun kop moeten dragen) met nota bene hun vertederend lachende moeders (check de beelden, serieus), waaraan je zo makkelijk kan zien dat het onschuldig is.

En zo zijn er de tekstfragmenten uit de Koran waarmee Wilders de terroristische aanslagbeelden vergezeld laat gaan. Waarbij ie voor de optimale impact, de laatste regel uit citaten weglaat om de oorspronkelijke intentie te verdraaien.
"De Koran roept op tot haat", zegt Wilders, "dat staat er namelijk letterlijk geschreven: ‘De Koran roept op tot strijd!’"

En die laatste zinsnede klopt.
De Koran roept op tot strijd. Maar er staat in de Koran bij dat je alleen strijd mag leveren als je in oorlog bent. Sterker nog, als je in oorlog bent, dan MOET je strijden. En je verzetten tegen de onderdrukker.
Hadden veel van ons in 40-45 best kunnen gebruiken, maar dat terzijde.
Anyway. Allemaal *ahem* heel haatdragend natuurlijk.
In ieder geval wel volgens Wilders.

Maar er staat OOK! en vooral DAARNA!, als vervolg van dat verhaal in de Koran: "dat je zodra je tegenstander zich overgeeft, of niet meer vecht, je ZELF ook niet meer door mag vechten."
En dat laatste heeft Wilders in het citaat weggelaten.

Snap je wat ik bedoel?

Enfin.
"We komen er samen wel uit", zou ik willen zeggen, maar dat is met het roken ook al mislukt. In deze alsmaar desocialiserendere democratie.

Ik weet het niet. Laten we in ieder geval geenszins zoiets stoms doen als werkgroepen starten om een nieuw eufemisme voor het heden ten dage kwetsbare begrip tolerantie te verzinnen.
Want dat bestaat niet. Het is en blijft gewoon tolerant. Of openstaand. Of begripvol. Of inlevingsvermogen. Of menselijk. Of creatief. En dat laatste hoeft niet per se met een K.

Paaspilsje

Voor je zit een gelukkige man.
*Kloenk kloenk* doe ik nu voor de zekerheid tegen je beeldscherm, en ik zeg: "die man, dat ben ik."

Hoe ik zo gelukkig ben geraakt? Welnu, dat is eenvoudig te verklaren: Ik heb mijn muren en mijn plafond gewit.

"Wie gaat er nu in godsnaam op eerste Paasdag zijn muren en z’n plafond zitten witten?" zul je je misschien afvragen, "weet je dan niet plukdenacht, dat ze op het RTL-journaal pas nog hebben gezegd dat Pasen ‘het nieuwe Kerstmis’ is? Je loopt hopeloos achter man! Je had bij de Albert Heijn minstens 5 van de 30 ‘ideeentips’ voor het Paasontbijt moeten inslaan, en daarna door moeten aanschuiven in de rij bij de keurslager om voor het diner de essentiele ingredienten te scoren van de gepofte Paashaas-schotel voor 12 personen, als je tenminste een beetje met je tijd mee wil gaan. Sukkel!"   
En dan zou ik moeten bekennen: "Tsja. Ik heb zoiets gehoord. Maar toch ben ik de muren gaan witten. Hoe dat zo gekomen is, vergt een iets langer verhaal."

En het gaat als volgt:

Op het RTL-journaal zeiden ze vrijdag inderdaad dat Pasen ‘het nieuwe Kerstmis’ is. En daarmee bedoelden ze niet dat moderne Nederlanders op eerste Paasdag massaal naar de kerk gaan om de wederopstanding van Jezus te gedenken, maar dat ze net als met Kerstmis, een Christelijke feestdag aangrijpen om hun familie uit te nodigen en het op een ongegeneerd schransen te zetten.

Op zich niks mis mee trouwens, vond ik persoonlijk. Ik ben altijd wel in voor een feestje. Dat eten hoeft voor mij allemaal niet zonodig, maar zolang er flink bij gedronken kan worden, ben ik je man.

Het RTL-journaal vervolgde: "Goed nieuws voor de winkelbedrijven kortom, die adequaat op deze nieuwe behoefte inspelen."
Ze konden natuurlijk niet gaan zeggen dat de winkelbedrijven die behoefte op slinkse wijze zelf hebben gecreeerd. Ik bedoel, RTL is een commerciele omroep en daarvan mag je redelijkerwijs niet verwachten dat ze zich in hun eigen advertentie-vingers gaan snijden.

Ik maakte me er niet druk om, though.
Zo is de wereld tegenwoordig, dacht ik, iedereen wordt wijsgemaakt dat het draait om de economie.
Laat ze elkaar maar gek maken, dacht ik, ik hoef er geen pilsje voor te laten staan en er vooralsnog geen sigaretje minder om te roken. Integendeel zelfs.

Maar toen. Toen daarna, tussen het journaal en het weerbericht in, zo’n beetje alle supermarktketens die Nederland telt, commercials voorbij lieten komen met filmgenieke gezinstafareeltjes waarin olijke paaskippen olijke voorgeschilderde eieren uitbroedden in olijke rieten mandjes, met olijk paasbrood on the side, en olijke grootmoeders aan tafel, en olijke kinderen erbij, en niet te vergeten een olijke man in sportieve vrijetijdskleding, maar toch een stropdas, die tevreden glimlacht naar die super-vrolijke moeder die in haar mega-vrolijke huis, in haar ultra-vrolijke land, in haar top-vrolijke wereld, in haar olijke, vrolijkerdanvrolijke universum,
doet
alsof dit alles aan de Plusmarkt/Albert Heijn/Super de Boer/C1000/Jumbo te danken is,
toen werd het me toch allemaal net iets te veel.

Ik bedoel, ik kan wel heel stoer doen, alsof het me allemaal niks kan schelen dat de markteconomie met al z’n reclamepropaganda de overconsumptie onder de bevolking alsmaar verder opdrijft, net zolang tot wij ook hier een kredietcrisis krijgen, maar in werkelijkheid vind ik het behoorlijk benauwend.

Omdat ik weet hoe ze werken, dat soort reclames. Namelijk dat ze werken.

En vooral ook omdat mensen zoals bijvoorbeeld mijn ouders zich er zoveel van aan lijken te trekken. Zowel in consumptie als in mentaliteit. En met name om dat laatste ben ik bezorgd.
Mijn ouders zijn echte babyboomers, geboren net na de oorlog, jong getrouwd, vroeg kinderen gekregen (waaronder als eerste moi in 1969), goedkoop een huis gekocht, allebei een redelijke baan, dus ze barsten inmiddels van het geld.
Het zijn mensen die de puntgave muren van hun puntgave huis nog eens laten overschilderen, gewoon omdat het kan. Het zijn mensen die 4 keer per jaar op vakantie gaan naar andere continenten, zodat ze een verhaal hebben op verjaardagen van collega’s, en los daarvan heben ze in ieder geval de foto’s. Maar vooral zijn het mensen die voor alles verzekerd willen wezen, want veiligheid en geborgd zijn boven alles.
En geef ze eens ongelijk. Ze hebben het goed voor elkaar.

En ook verder zijn ze heel aardig hoor, begrijp me niet verkeerd, maar in onze maatschappelijke opvattingen lopen we tegenwoordig steeds verder uiteen.

Ik weet niet meer wat ik nu eigelijk wilde zeggen, maar het kwam er op neer dat ik dacht aan Pasen vorig jaar. Toen mijn moeder uit Tiel mijn Oma ging bezoeken in het verzorgingstehuis hier op de hoek in Amsterdam, en dat ik haar telefonisch uitnodigde voor een Paaspilsje na afloop.
"Gezellig", zei mijn moeder.

Toen ze eenmaal bij me thuis was keek ze naar de muren. Ze dronk amper van haar Paaspilsje.
"Je hebt nog steeds vochtplekken", zei mijn moeder.
"Tsja", zei ik.
"Die had je 4 jaar geleden ook al", zei mijn moeder.
Ik opende voor mezelf een vers Paaspilsje en zei: "Ach ja."
"En je hebt ook vochtaanslag op je plafond", zei mijn moeder.
"Die zit er ook al 4 jaar, en ik leef nog steeds", zei ik, en stak een sigaret op, "hoe was het bij Oma?"
"Ik dacht dat de lekkage dit jaar was opgelost", zei mijn moeder.
"Dat is ie ook", zei ik, "ze hebben het complete dak vervangen, alleen moet ik nog iets aan die vochtplekken doen. Wanneer ik een keertje tijd heb."
"Het ziet er niet uit", zei mijn moeder, "ik moet trouwens even naar het toilet. Je hebt daar inmiddels toch wel eindelijk eens voor licht gezorgd mag ik hopen?"
"Er staat een zaklantaarn", zei ik, "en een waxinelichtje met lucifers ernaast. Volop keuze."
Mijn moeder schudde haar hoofd; "Ik snap niet hoe je zo primitief kan leven. Je verdient toch genoeg geld?"

Ik wilde heel veel uitleggen. Maar ook heel veel vragen stellen. Bijvoorbeeld over hoe ze het vroeger ooit in haar kop kon heeft gehad om in een commune te gaan leven. Ik kon me daar namelijk die eerste Paasdag van vorig jaar niets meer bij voorstellen. In ieder geval waar het haar betrof.
Maar ik stelde die vragen niet.
Ik dronk mijn Paaspilsje uit.
En begeleidde haar niet veel later naar mijn voordeur.

Dit jaar, vandaag om precies te zijn, ben ik met Pasen mijn van vochtplekken doorweven plafond gaan witten. En mijn bruin doorrotte muren.

Ze zien er thans goed uit. En ik voel me een gelukkig man.
Wat zal ik zeggen? Het leven, hoe doorzichtig ook. Toch altijd weer verrassend.

Kantoorleven

Het is ‘witte donderdag’ vandaag, de dag voor ‘goede vrijdag’. Bovendien is het 20 maart en volgens Helga van Leur is daarmee de metreologische lente begonnen. Het weer trekt zich daar echter niks van aan; de klimaatsverandering, de vermoedde opwarming van de aarde, laat hopeloos verstek gaan.
Waarmee zich een vreemde primeur aandient. We hebben al ruim 25 jaar geen witte kerst meer gehad in Nederland, maar met een beetje mazzel krijgen we dit jaar voor het eerst een witte Pasen!

Okay, ik geef toe: de kans is volgens de voorspellingen niet groter dan 10%, dus vermoedelijk wordt het juist van dat miezerige druilerige waterkoude kutweer, maar toch. Het idee dat er een reeele mogelijkheid bestaat dat wij de geschiedenis ingaan als de eerste en laatste generatie die het heeft meegemaakt dat er een flinke dosis sneeuw viel tijdens de verjaardag van de verrijzenis van de Heiland stemt mij intens gelukkig.

Ik weet ook niet waarom.

Hoedanook, er waren er meer die blij waren met de weersvooruitzichten.
"Ga je nog iets leuks doen met Pasen?" vroeg ik mijn leidinggevende vanmiddag, vlak voordat de fabriekstoeter zou gaan loeien ten teken dat we 4 dagen vakantie mochten gaan vieren.
"Jazeker", zei mijn leidinggevende, "namelijk helemaal niks! Het wordt godzijdank kloteweer! Ik ga met mijn geliefde 4 dagen lang voor de open haard zitten en flink wat bakken alcohol bij mezelf naar binnen gooien. En bij haar!"
"De romantische kaart uitspelen", knikte ik.
"Precies!", zei mijn leidinggevende.
Mijn leidinggevende zegt heel vaak ‘precies’. Soms is dat vervelend, maar nu kon het geen kwaad.

"Om daarna te neuken natuurlijk", wilde ik vervolgens zeggen, maar net op tijd besefte ik dat we ons nog in de kantoortuin van de ABNAMRO bevonden, dus ik herstelde mijn gedachten en zei: "en dan alle dagen pizza laten bezorgen uiteraard."
"Precies!", zei mijn leidinggevende, "of Thais!"
"Of Turks", zei ik.
"Of Surinaams", zei mijn leidinggevende.
"Of Chinees", zei ik.
"Chinees?" vroeg mijn leidinggevende, "ken jij een Chinees die thuis bezorgt?"
"Jazeker", zei ik.
"Zo’n echte ouderwetse Chinees? Dat meen je niet!"
"Toch wel."
"Voor de draad met dat telefoonnummer!"

Ik gaf ‘t ‘m.
"Goed man!", zei mijn leidinggevende.
"Wij gaan voorwaar een paar mooie 4 dagen tegemoet", zeiden we tegen elkaar.

Daar ging de fabriekstoeter. Dat wil zeggen: de automatische functie van Windows XP die een bliepje geeft op elk half en heel uur. In dit geval die van de verlossende 17.00.
"Ben je met de auto?" vroeg mijn leidinggevende.
"Ik wel", zei ik, "jij niet dan?"
"Ben je gek. Die heb ik gisteren alvast op slinkse wijze onklaar gemaakt, want voor je het weet wil je geliefde er straks met de Paasdagen ondanks het kutweer op uit."
"En dat soort situaties kan je maar beter voorkomen", knikte ik.
"Vooruitdenken, daar komt het op aan in het leven", zei mijn leidinggevende, "als je tenminste nog eens wil neuken."
Ik was oprecht geschokt door dat woord. Uit zijn mond, op dat tijdstip, op die plaats.
Maar ik zei niets.

We borgen onze papieren op. Sloten onze computers af. En liepen samen op naar de fabriekspoort.
"Jij gaat met de metro?" vroeg ik.
"Ik ga met de metro."
"Dan scheidden onze wegen zich hier", zei ik, terwijl ik al richting parkeergarage wilde stappen; "Prettige Pasen!"
"En jij succes in de file!", zei mijn leidinggevende grijnzend, "had je het ANWB-alarm soms niet gelezen gisteren?"
"Nee", zei ik.
"Het is vanavond een drama op de weg."
"Ik zie wel", zei ik.

Het was inderdaad een drama op de weg. Ik deed anderhalf uur over 15 kilometer. Maar ik kwam op het aanvaardbare tijdstip van 18.30 thuis, en beschikte nog altijd over een volfunctionerende auto, waarmee ik leuke dingen kon gaan doen in het Paasweekend met mijn meisje.

Eenmaal binnen mijn eigen muren trok ik een pils open, rookte een sigaret, en dacht na over wie ik nou burgerlijker vond: mijn leidinggevende of mezelf.
Moeilijk.

Ik dronk er nog een en kwam er niet uit.

Daarna, om 19.00, was het tijd om te gaan koken (spinazie, rundervinken en twee eieren), en onderwijl mijn moeder te bellen.
Mijn moeder was er niet. Die moest vanavond werken, vertelde mijn vader.

Wat niet wil zeggen dat ik vervolgens radeloos verbleef.
Maar wel dat ik dacht: het wordt nu hoog tijd om eindelijk eens de zin van het leven te begrijpen.

En voor een klein moment waande ik me er klaar voor. Maar al snel besefte ik weer, opnieuw, voor de zoveelste keer, dat ik zonder beter af was.

Mijn Marketeer

Ik krijg dat overkoepelende stukje over ‘mijn leven’ dat ik gisteren heb beloofd, nog steeds mijn pen niet uit. D.w.z.: ik had het al uit mijn pen, echter met de juiste vorm wil het nog altijd niet vlotten, dus dat stukje zet ik even on hold.

Bon. Weer een probleem opgelost. Het bestaan kan soms zo makkelijk zijn. Net als ‘mijn leven’ eigenlijk, maar daar wringt ‘m nou juist de schoen. Een blogger zonder vermakelijke persoonlijke tegenslagen heeft geen fuck om over te schrijven.

Natuurlijk, ik zou dit als een uitgelezen moment kunnen zien om eindelijk weer eens de tanden te zetten in de wereldproblematiek, maar op mijn visie inzake de China/Tibet-kwestie zit waarschijnlijk niemand te wachten en ook over het aanstondse rookverbod in de horeca heb ik al veel te veel geschreven.

Hoe nu?

Iets met BN-ers allicht, zou mijn marketingadviseur, mocht ik die hebben, me influisteren: "Met BN-ers zit je altijd goed."
"Maar ik ken helemaal geen BN-ers! Althans niet persoonlijk", zou ik dan repliceren.
"Natuurlijk wel", protesteert die marketingadviseur, "jij kent persoonlijk mensen zat die wel eens met hun knar op TV zijn geweest. Heb je daar niet een paar leuke roddels over?"
"Roddels?"
"Roddels scoren het vetst."
"Maar roddels zijn niet ethisch."
"Fuck the eighties!", zou de marketingadviseur dan roepen, "We zitten in 2008!" (sorry die grap heb ik min of meer gejat uit een Sigmund-strip van een tijdje terug-pdn)

"Misschien dat ik iets kan schrijven over Lee Towers", zou ik piepen.
"Dat is inderdaad een BN-er van formaat! Wow, ken je die persoonlijk?"
"Dat niet, maar hij zat vandaag bij Pauw en Witteman en die uitzending heb ik gezien."
"Dat meen je niet! Zat Lee Towers bij Pauw en Witteman?"
"Jazeker".
"Jezus Christus, die subsidievretende intellectuelen van de publieke omroep beginnen zowaar eindelijk het licht te zien, dat moet ik ze nageven, maar het zou ook godverdomme een keertje tijd worden ook! Enfin, waar was ik gebleven? O ja, Lee Towers. Heb je daar een goeie roddel over?"
"Nou, roddel, roddel..", twijfelde ik, "het was meer dat ik het wel grappig vond hoe Lee Towers ook zijn steentje probeerde bij te dragen aan de discussie over de China/Tibet-kwestie."
"Sorry hoor, maar daar verlies je me", zei de marketingadviseur, "die oeverloze intellectuele debatten over de China/Tibet-kwestie, daar krijg ik een slappe van. Voelt niet goed. Ik zeg altijd bij dat soort dingen: even de publieke opinie peilen, conform de uitkomst direct stelling nemen, je daar consequent aan houden en verder niet over nadenken, laat staan beargumenteren, maar gewoon doorfietsen. Werkt het beste. Geloof me. De politiek begint dat goddank zolangzamerhand ook een beetje in de smiezen te krijgen."
"Wil je niet horen wat Lee Towers erover zei?" vroeg ik.
"Lee Towers interesseert me geen reet, tenzij ie eindelijk eens weg is bij dat wijf van ‘m en jonge Moslimjongetjes in het park blijkt te neuken. Want dan heb je een verhaal."

Ik vertelde voort: "Lee Towers vertelde dat ie in zijn schaarse vrije tijd ‘een beetje geschiedenis’ studeerde."
"Dat bedoel ik: daar ga je al", zei de marketeer, "dit wordt zo ontzettend enorm GEEN verhaal! Dat voel ik nu al aan mijn water."
Ik liet me niet uit het veld slaan:
"’Populair wetenschappelijk, hoor’, verontschuldigde Lee zich tegenover Pauw en Witteman, ‘dus niet aan een universiteit ofzo, maar ik heb me er toch even in verdiept. En wat blijkt: die Chinese beschaving bestaat al 5000 jaar! En volgens mij doen ze geen vlieg kwaad.’
‘Nou’, zei Jeroen Pauw met z’n, okay dat geef ik toe, enigszins arrogante understatementglimlach: ‘we hoeven niet eens zo heel ver het verleden in te duiken om Chinese martelpraktijken en andere grove schendingen van de mensenrechten te kunnen constateren.’
‘Ach, jullie zien dat allemaal zo zwart-wit’, zei Lee, ‘ik bekijk het leven altijd positief, en dan kan ik jullie uit eigen ervaring vertellen: Ik heb in Rotterdam nog nooit een Chinees z’n hand zien ophouden bij de sociale dienst. Dus dan zeg ik: goed volk. Misschien moeten die Tibetanen zich gewoon eens wat beter leren aanpassen.’
Misschien zei hij het niet in die exacte bewoordingen, maar het kwam er wel op neer", zei ik tegen de marketeer, "vind je dat niet.. euhh..?"

Mijn marketeer lag inmiddels te snurken. Hij was recht tegenover me in slaap gevallen.

Ik schudde ‘m wakker.
"Watte?", vroeg ie.
"Goeiemorgen", zei ik, "het stukje is af."
"Goeiemoggel. Waar heb je het over geschreven?"
"Lee Towers over de China/Tibet-kwestie."
"De BN-er is goed", gaapte hij, "maar het onderwerp is kansloos. Je moet de dingen een beetje op elkaar afstemmen. En dan heb ik het over een stukje matchen naar de markt toe."

Soms twijfel ik aan ons systeem. Best wel vaak eigenlijk.