The greatest show on earth

Ik denk dat het ongeveer twee jaar geleden was: ik zat op onze PC een beetje te grasduinen door het wereldwijde web, terwijl L. op de achtergrond Oprah Winfrey aan het kijken was.
"Niks bijzonders", zou je zeggen, "dat komt in de beste gezinnen voor."
En dan zou ik moeten beamen: "dat is waar."

Maar toch was dit anders. Want daar waar ik normaal als gesproken als het vleesgeworden clichebeeld van mijn geslachtsgenoten me automatisch een zwaarautistische negeermodus aanmeet wanneer de first lady of television het beeldscherm vult (uit zelfbescherming dan natuurlijk he, ik bedoel, ik vind Oprah ontzettend goed en liefdadig en uiterst vakbekwaam enzo, maar als je zulks als man toegeeft aan je partner, verandert die je voor het weet in een kikker man die voortaan altijd moet koken, de was doen, koffie inschenken en rare smeerseltjes op z’n gezicht aanbrengen, en sta je zonder dat je het doorhebt, binnen notime "soep te koken van je eigen ballen", zoals mijn zaliger Opa het zou uitdrukken. Dus voorzichtigheid is geboden wil ik maar zeggen, daar waar het openlijk Oprah Winfrey kijken betreft), verliepen de zaken deze keer op geheel andere wijze.

Wat namelijk geschiedde: terwijl ik op het web de voetbaluitslagen van de KNVB-beker aan het doornemen was, hoorde ik met een half oor L. roepen dat dit echt (maar echt!) een heel bijzondere persoonlijkheid was die in de uitzending van Oprah figureerde. "Ja ja", dacht ik, "natuurlijk" en concentreerde me weer op het doelpuntenverloop in de wedstrijd NAC-NEC. Maar ik ontkwam er niet aan. Ik hoorde op de achtergrond een man spreken die onvermijdelijke woorden debiteerde. Welke woorden dat precies waren is me ontschoten, het enige wat ik nog weet is dat ze erin hakten. En of het nou kwam door de hypnotiserende melodie of door de dwingende inhoud van het gezegde, het maakte in ieder geval dat ik opstond uit mijn stoel, mijn PC verliet en me nieuwsgierig naast L. nestelde. "Wie is die man?" vroeg ik ‘r.
"Dat is Barack Obama", zei L.

Tot zover mijn eerste kennismaking met het bestaan van de nieuwe Kennedy.

Hij zou daarna tot mijn grote vreugde nog in vele Oprah-uitzendingen terugkeren, en elke keer weer was ik het roerend met ‘m eens. Wow, wat een spreker, die man.
"Als die goser op een dag besluit te gaan poetryslammen, kan de rest van de business het shaken", noteerde ik in mijn dagboek, "het ultieme natuurtalent."

Dus je snapt voor wie ik was, toen de voorverkiezingen begonnen die de Amerikaanse presidentskandidaat voor de Democraten moeten opleveren.
"Voor wie zijn jullie?" vroeg mijn ex-vrouw tijdens het Oud- en Nieuw-feestje dat L. en ik traditioneel bij haar vieren.
"Obama natuurlijk!" gilden we nog harder dan de vuurpijlen die ondertussen langs onze oren vlogen.
"Ah! Jullie hebben ook Oprah gekeken!", schreeuwde mijn ex-vrouw verheugd.
En tien champagne-flessen later vonden niet alleen wij drie, maar alle feestviernde aanwezigen dat Hillary een koude berekenende bitch was, en zagen we in Barack Obama de ideale roerganger voor een betere wereld.

En toen won ie plotseling de eerste slag in Iowa. Een week na Oud en Nieuw.
Het was heel raar. Niemand had het verwacht.
Zelfs ik niet.
"Hmmm", dacht ik.
En ik betrapte mezelf erop dat ik dat best zielig vond voor Hillary Clinton.
Ze was al maanden zoooo ontzettend favoriet geweest.
Ik had oprecht medelijden. Ook met Bill trouwens, want dat vind ik best een aardige knakker. Niet dat ik ‘m persoonlijk ken, maar dat gevoel heb je soms wel. En van dat gevoel hou ik.

En Obama hield natuurlijk weer een fantastische overwinningsrede en wreef heel subtiel nog wat extra zout in de verse wonde.
"Ja, wacht eens even", dacht ik stiekem, "zo vind ik het niet meer leuk! Zo is het niet meer spannend!"

Dus je snapt hoe blij ik was toen Hillary gisteren een van haar slimste huzarenstukjes wist te flikken. Over het hoe en wat hoef ik jullie niks te vertellen, de beelden zijn al de hele dag wereldnieuws. Ik heb het uiteraard over het fragment met de "bijna tranen". Die vervolgens in de media weer lekker zijn uitvergroot en in politieke cartoons nog verder zijn opgeblazen. Zoals het hoort:

Hillary

Schitterende spotprent, waar het kiezersvolk zich over het algemeen gelukkig geen reet van aantrekt, want prompt won Hillary tegen alle peilingen in de voorverkiezingen in New Hampshire en kon ze zichzelf de gewenste titel "comeback-kid" aanmeten, waarmee haar eega meer dan een decennium terug ook zijn triomftocht naar het Witte Huis had ingezet. 

Ik was ontzettend blij toen ik dat nieuws vanmorgen vernam op nu.nl.

Het is weer spannend. Een zinderend vervolg van de Greatest show on earth is opnieuw gewaarborgd.

Ik bedoel dat overigens niet cynisch. Integendeel. Weet je, mij gaat het erom dat de media zich toespitsen op de strijd tussen een vrouw en een zwarte. En twee weldenkende mensen bovendien. Als in een land als de USA, waarin 60% in enquettes oprecht te kennen geeft het meest te geloven in ‘Jack Bauer’ uit ’24’ om acute problemen op te lossen, ‘zodra de natie in zwaar weer verkeert’, ervaar ik het als een zegen dat de pers niet massaal wegloopt met de Republikeinse kandidaat Huckabee, die in TV-spotjes beweert de totale oplossing te hebben voor het immigrantenprobleem en de handhaving van de grens met Mexico: ‘Chuck Norris’.

Ik zeg: Go Barack! Go Hillary!

Advertisements

4 thoughts on “The greatest show on earth

  1. Dank u!

    Is de moeite waard. Het is ook geinig die van Iowa, New Hampshire en SC achter elkaar te kijken. Je ziet nieuwe thema’s geintroduceerd worden, andere verdwijnen. Fascinerend.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s