Goed voornemen

Iedere blogger kent het gevoel. Je hebt eigenlijk helemaal geen zin, maar desondanks strompel je naarboven, naar je laptop omdat je het gevoel hebt dat je vanavond toch echt weer eens een stukje moet schrijven voor je weblog. Je hebt totaal geen inspiratie, maar het is al net iets te lang geleden dat je iets hebt geplaatst, en je bent bang dat als je nu niks schrijft, je ook het laatste restje trouwe lezers zal verliezen.

Want je weet: de cyberwereld is medogenloos. Als ergens de wet "uit het oog, uit het hart" opgeld doet, dan is het op het web.

Dus je nestelt je met je lege hoofd achter de toetsen, staart naar het witte scherm, zucht diep, en staart en staart en staart.
En er komt niets.
Je trekt een pils open, steekt een sigaret op.
Probeert na te denken met dat zompige hoofd waarin het kraakt en zoemt en iedere aanzet tot een gedachte flatlinet.
Echt, er komt niets.

Maar het moet! Het moet! gonst het door je kop.
Dus je trekt nog een pils open, steekt nog een sigaret op, probeert je te herinneren of je recentelijk getuige bent geweest van een geinig voorval, al was het maar een grappige opmerking van een collega, of een opmerkelijke beweging van je kat ofzo, maar nee…
Er wil maar niets te binnen schieten. Waarschijnlijk omdat er niets is. Waarschijnlijk omdat je een dodelijk saai leven leidt.

En dat besef alleen al is dusdanig confronterend dat je nog dichter klapt. Je laatste actieve hersens trekken zich terug en verschuilen zich achter eertijds opgetrokken muurtjes: "Zoek het zelf maar uit", zeggen ze, "wij willen voor wat je nu eventueel nog wil gaan schrijven, absoluut niet verantwoordelijk worden gehouden."

Je staat er kortom helemaal alleen voor, hersenloos bovendien, en nog altijd weet je niets om over te bloggen. Maar dwangneurotisch als je bent (het moet! het moet!), vertik je het om te capituleren.
Je trekt nog een pils open. Rookt nog een sigaret.
Je vingers hebben nog altijd de toetsen niet beroerd. Liever spelen ze een beetje met je kruis. Dat is trouwens echt frappant. Hoe graag je vingers met je kruis willen spelen, als je eigenlijk een blogje moet schrijven, en totaal geen inspiratie hebt.

Enfin. Wat ik wilde zeggen: als je op zo’n moment toch een stukje probeert te tikken, dan is het resultaat in 999 van de 1000 gevallen, in een woord WAARDELOOS.

Dus zo bij het scheiden van de jaartallen deel ik jullie mede: mijn goede voornemen voor 2008 is:

Tadada-ta-tadaa!!!

IK GA GEEN STUKJES MEER SCHRIJVEN ALS IK ER GEEN ZIN IN HEB!!!

……
.
.
Denk ik.

…..
.
.
.
Right.
Who am I kidding?

Advertisements

Statcounter part 3

Het einde van 2007 nadert. Nog altijd stevig lijstjestime kortom. Dus bij deze het ooit beloofde slotstukje over de miraculeuze zoektermen waarmee mensen via searchengines op soms onverklaarbare wijze ter plukdenacht geraken.

In het vorige blogje over dit onderwerp had ik het over ‘lange vragen’. Over hoe mensen een zoekmachine raadplegen als ware Google een orakel digitaal callcenter waar allemaal lieve Mona’s achter de PC zitten, om uitgebreid in te gaan op het probleem in kwestie en uiteindelijk ook nog in een verstandig afgewogen en welgemeend advies te voorzien.   
Als voorbeeld gaf ik de waargebeurde zoekopdracht "hoe wordt ik miljoener en krijg ik ook mijn vrouw nog geil?" waarmee de een of andere knakker op 3 september van dit jaar op mijn website terecht was gekomen.

Heel grappig was er de volgende dag prompt een trouwe lezer, die in mijn statcounter terecht kwam door in Google per express de volgende commands in te tikken:

26 Sep 08:23:12 www.google.nl lieve meneer google, hoe kom ik zo snel mogelijk op pluk de nacht?
26 Sep 08:24:39 www.google.nl lieve pluk de nacht, ik ben op zoek naar de zin van het leven, en ik denk niet dat het bier is. maar wat dan wel? (IP: ********)

Lachen met jullie.
Maar om het risico uit te sluiten dat het hier niet ging om een trouwe lezer met gevoel voor ironie, bij deze, op de valreep van 2007, voor de gein een antwoord: "Lieve IP ********, heel mooi dat je op zoek bent naar de zin van het leven. En ik heb goed nieuws! Je bent er al! Je hebt haar reeds gevonden, alleen besef je dat misschien nog niet. De enige zin van het leven is zoeken. Zodra je niks meer te zoeken hebt (en wellicht ken je die uitdrukking), ben je klaar om de beloning in ontvangst te nemen. Die heet eeuwige rust. En heeft ook nog een andere naam (google ‘m! Lachen man!)

Serieus. Zoeken is de zin van alle leven; lees de evolutietheorie van Darwin er voor de grap maar eens op na. En mocht je daarin niet geloven, dan wil ik toch stellen dat God er goed aan zou hebben gedaan op den eersten dag geen licht te scheppen. Voor de zin van het leven is het alleszins beter dat er raadsels blijven bestaan.

Getuige ook de volgende bloemlezing uit mijn statcounter-bestand. Je moet er niet aan denken dat je de daadwerkelijke verhalen achter deze zoekopdrachten zou kennen. Veel mooier is het om er over te blijven fantaseren en peinzen.
Enjoy.

Heel veel liefs,
Plukdenacht.

In chronologische volgorde:

20 Jul 14:39:46 www.google.nl hoe kan je zien dat een auto van de ikea is?
22 Jul 08:55:11 www.google.nl boze poes rustig krijgen
23 Jul 11:01:31 www.google.com fluittoon foutmelding computer
24 Jul 16:57:46 www.google.nl vagina beharing chinese vrouw
25 Jul 19:47:48 www.google.nl met de stofzuiger aan mijn lul zuigen
26 Jul 15:08:50 www.google.nl eitjes van vlooien in mijn haar
20 Aug 20:03:18 www.google.nl grafsteen van 300 euro
27 Aug 22:11:40 www.google.nl kan n baby zich dingen herinneren?
1 Sep 10:28:06 www.google.nl krijg je pukkel in een rookruimte
5 Sep 11:16:27 www.google.nl filosofische gedichten over tieten van een vrouw
6 Sep 08:49:33 www.google.nl hoezo verzekeren?
11 Sep 09:33:24 www.google.be geef me 5 soorten gloeilampen
9 Sep 16:38:28 www.google.nl vaginazuur likken
14 Sep 15:25:45 www.google.be sex ,niet mijn vrouw
14 Sep 15:38:13 search.live.com www.foute echo van mijn baby
23 Sep 17:24:24 www.google.nl kapsel kalend beste
23 Sep 14:41:04 www.google.be neger voor mijn vrouw
25 Sep 03:34:59 www.google.nl hoe zegge tegen ouders scheren
25 Sep 13:24:48 www.google.be verhalen:/ nueken met mijn papa
  26 Sep 15:27:50 www.google.nl normen en waarden stellen in een gezin
30 Sep 18:10:20 www.google.nl noodgedwongen stiekem bijverdienen in bijstand
3 Oct 19:43:47 www.google.nl wat is een generatiekloof
8 Oct 11:04:57 www.google.nl ik heb elke dag als ik uit bed komt een dikke lul
10 Oct 16:46:37 www.google.nl vrouw al over ex heen
14 Oct 19:50:43 search.msn.be wat zijn de gevaren van de elektrische gitaar
15 Oct 18:07:06 www.google.nl onhandelbare kinderen pubers
27 Oct 21:11:56 www.google.nl gedicht voor moeder heeft korsakoff
29 Oct 21:44:04 www.google.nl kutleven sociale druk
29 Oct 22:20:48 www.google.nl spaarlamp vreemd oplichten schakelaar uit
4 Nov 14:19:53 www.google.com plotselinge huilbuien van kindje van 21 maanden,wat kan dat nou zijn?
7 Nov 15:44:17 www.google.nl mogelijkheden in de gevangenis
10 Nov 12:38:39 www.google.nl altijd de zenuwen om apk auto
13 Nov 23:25:42 www.google.nl verhalen neuken met mama en oma
18 Nov 11:48:07 www.google.nl mijn vrouw gaat vreemd
19 Nov 17:03:36 www.google.nl danerolles blik openen
19 Nov 17:31:31 www.google.nl hoe maak ik me eigen hormoon versterker
19 Nov 18:49:07 www.google.nl pafferig gezicht kapper
19 Nov 20:27:18 www.google.nl verwend zijn je leven vergooien
22 Nov 16:17:58 www.google.nl oor zit dicht ofzo
2 Dec 14:01:11 www.google.nl steken in mijn hoofd naar speedgebruik
13 Dec 11:17:15 www.google.nl geslaagde zelfmoord
13 Dec 19:01:50 www.google.nl ontzettend nodig piesen

Ik bedoel, wie gaat er nou, als ie ontzettend nodig moet pissen, naar z’n computer lopen om te googlen hoe ie verlost kan worden van deze aandrang?
En zou die enerlaatste persoon, die googlede op "geslaagde zelfmoord", op zoek zijn geweest naar een waargebeurd persoonlijk verslag inzake de materie? En zou ie beseffen dat zulks onmogelijk is, tenzij er posthuum kan worden geblogd vanuit de hemel? Daar ben ik dan benieuwd naar.

Of pas nog, zo vlak voor de kerstdagen:

24 Dec 22:05:10 www.google.nl ongemakkelijke etentjes

Je proeft de angst, de vrees, die universeel is, en hier op mijn statcounter in alle menselijkheid wordt weergegeven.

Misschien geloven jullie er allemaal niks van. Denken jullie: "die plukdenacht heeft als een volleerd dichter een stelletje pseudo readymades uit zijn duim gezogen".

Dan zeg ik: begrijp me goed: daarvoor zou ik niet eens de tijd hebben. Maar voor de waarlijke ongelovige Thomassen toch weer een traditionele screenshot. Eentje van gisteren zelfs, waarop een zoekterm staat waar ik een compleet jaar mee voortkan, qua fantasie en peinzen:

Statcounter2 

(klik op plaatje voor vergroting cq leesbaarheid)

En nee, dan heb ik het nog niet eens over: "een mens vol met vies groen haar en iemand die niet tegen kerst mis kan en die de woi s haat"

maar over: "27 Dec 00:03:17 www.google.nl lantaarnpaal 24 juni 2005"

Ik bedoel: What da fuck!? Wat is er gebeurd, ergens met/op/onder een lantaarnpaal op 24 juni 2005 dat het dusdanig gedenkwaardig zou moeten wezen, dat het via google te vinden is? Ik zeg, en dan stel ik het in 1 woord: fascinerend.

Lijstje

We naderen het einde van 2007 en alle kranten, glossies alsmede websites die er toe doen krijgen het dan op hun heupen en gaan lijstjes publiceren. Zoals "wie was de irritantste Nederlander van 2007", of juist "wie was de sympathiekste Nederlander van 2007".

Het zou natuurlijk van grote klasse getuigen als ik met mijn plukdenachtsite aan dat soort mode-dingetjes niet mee zou doen, maar… Nou ja, fuck klasse! Klasse is zooo 2007. (Let op: we denken vooruit, staan al met een half been in het nieuwe jaar, en zullen het dus voortaan vertikken om uitdrukkingen te gebruiken als "puntje puntje is zooo puntje puntje", maar op de valreep kon ie dus nog even)

Goed. Een lijstje dus.
Wees niet bang, ik zal niet op de proppen komen met mijn top 3 van irritantste bekende Nederlanders van de afgelopen 12 maanden (3. Matthijs van Nieuwkerk (vanwege z’n gefakede gesnurk terwijl Erwin Krol een mooi geengageerd verhaal uiteen zette)  2. Daphne Dekkers (duh)   1. Wendy van Dijk (zie verderop)).

Evenmin zal ik reppen over mijn persoonlijke mening omtrent wie dit jaar de sympathieksten onzer natie representeerden (3. Helga van Leur! (sorry, heb ik een zwak voor)   2. Sywert van Lienden! (voorzitter LAKS – zo jong, zo welbespraakt, zo kak maar zo schattig)   1. Jan Wolkers! (liefste man op aarde in de hemel)).

Nee, waar ik het over wil hebben is de top 3 van het irritantste Nederlandse woord van 2007. Let op. Komen ze:

Tadada-tata-daaah!:

Op 3: Super!

Okay, het woord bestond al geruime tijd, i.t.t. bijvoorbeeld "Bokitoproof", dat recent is verkozen tot dit jaars relevantste verrijking van onze taal, maar "super!" is in 2007 uitgegroeid tot de standaardreply van iedere kantoorsecretaresse. En niet van haar/hun alleen. Ook het gros der vrienden en vriendinnen, alsmede eigenlijk elke willekeurige contactgenoot tout court, heeft de term aangegrepen als glijmiddel voor alle menselijke interactie.
Merkt iemand op: "Ik heb afgelopen week een schaalmodelbootje in elkaar geknutseld"
dan is de standaardreactie: "Super!"
Fuck that.

Bon. Next. Tadada-tata-daaah!:

Op 2: "out of the box denken"

Zie hier de populairste bedrijfsleventerm van 2007. Maar weet je, de mensen die deze term bezigen zijn dezelfde mensen die nog steeds de zinsnede "een stukje" plegen te plakken voor elke managementterm die ze tijdens hun powerpointpresentaties debiteren. Ik bedoel, het zijn zelf stukje voor stukje mensen die totaal niet een stukje out of the box kunnen denken.  En als er dan iemand opstaat die het waagt om het daadwerkelijk te doen, dat "out of the box" denken, dan wordt ie standtepede gedelete uit alle mailgroups.
Want hey, we hebben het over het bedrijfsleven he? En daarin is geen plek voor revolutie. Daarin is louter plaats voor mensen die snappen dat je dingen als "out of the box denken" wel moet zeggen, maar het uiteraard nooit moet uitvoeren. Want dat geeft maar chaos ergo ellende.
En ze hebben gelijk, daar in het bedrijfsleven; ik bedoel, een firma runnen heeft weinig te maken met artistieke processen. Maar weetikveel. Of ja, toch wel: Zeg het dan niet!
Jezus.

Niks geen persoonlijke frustratie hoor, begrijp me niet verkeerd. Ik kijk wel link uit voordat ik tegen een leidinggevende inga. Zolang ik mijn brood (en pilsjes en sigaretten) mag verdienen, vind het allemaal prima dat ze de hele teringzooi naar de kloten helpen. Maar collega’s die er enthousiast anders over probeerden te denken, waren in 2007 nogal eens vies de lul bij de ABNAMRO.

Outofthebox

Maar genoeg daarover. Het is tijd voor de Grande Finale. Tadada-tata-daaah!:

Op Nummerrrrrrr 1!

Ik herhaal: op nummer 1: GENIETEN

Ik weet niet of jullie ‘Idols’ volgen. Waarschijnlijk niet. Jullie zijn allemaal cultureel verantwoorde mensen, die hun vrije tijd slijten in musea, op poezie-lezingen en af en toe gewoon lekker thuis zitten met een boek op de bank. Jullie hebben drie krantenabonnementen en zijn daarnaast lid van de Groene Amsterdammer, Vrij Nederland en de VPRO, maar beschikken niet over een TV (of hooguit stiekem een kleintje op een onmogelijke plek, zoals bijvoorbeeld een stellingkast). Dus zeg me niet dat jullie niet precies op mij lijken.   

Maar goed, ‘Idols’ dus. Wij volgen dat op de, overigens best grote, TV in de stellingkast aan het voeteinde van ons bed.
Kopje koffie, een stukje(!) kerstkrans erbij; heel gezellig. Je zou zelfs kunnen stellen dat we op zo’n moment stiekem best wel een heel erg klein beetje genieten.
But why the fuck moeten Martijn Krabbe en Wendy van Dijk ons zulks dat dan ook nog eens tot vervelens toe inwrijven?

Het begint altijd direct nadat de eerste kandidate in de *kuch* live-show (we zitten inmiddels in de finale-ronde) heeft opgetreden.
"En?" vraagt Martijn dan aan de deelneemster, die in afwachting is van het doorgaans mededogenloze juryrapport: "Dat was toch genieten! Of niet soms!?"
Je ziet de desbetreffende kandidate trillen op haar poten, maar eerlijk toegeven dat ze er allesbehalve van genoten heeft, dat nooit! Past niet bij de de tijdsgeest, en is slecht voor het aantal SMS-jes waarmee ze straks door het publiek naar de volgende ronde moet worden gestemd. Dus zegt ze: "Ja, ik heb erg genoten!"
"Ja, dames en heren, het is hier werkelijk enorm genieten", zegt Martijn vervolgens in de camera, "en u heeft zojuist waarschijnlijk ook ongelooflijk genoten!"

Op dat moment krijg ik al de neiging om richting de TV te roepen: "show, don’t tell, Martijn, flikker op met dat genieten!"

Daarna treedt er een zanger op die volledig door het ijs gaat. Wendy van Dijk is aan de beurt om haar gedeelte van de duo-presentatie in te vullen.
"En? vraagt ze aan de deelnemer, "Genoten, zeker?"
"Uit-t-t-eraard!" stotterde de jongen, ondertussen wanhopig in zichzelf overpeinzend hoe het kwam dat het zo slecht ging, " het was f-f-f-antastisch! Ik heb enorm g-g-g-genoten!"
"Dat kon je ook duidelijk zien!" kraaide Wendy, "dat je echt stond te genieten! Wat vindt de jury ervan! Gordon?"

Gordon vond het regelrecht kut. Wat hem was het linea recta exit met deze kandidaat.

"En Jerney?" vroeg Wendy, "heb jij er wel van genoten?"

"Natuurlijk heb ik ervan genoten", zei Jerney, "maar ik ben het met Gordon eens dat het niet best was."

"Nou!" kakelde Wendy, "ik heb er in ieder geval enorm van genoten! Dus ga je nog even lekker nagenieten!?" vroeg ze aan de zojuist geexecuteerde kandidaat.
Geen spoortje ironie.
"J-j-jaa", murmelde Neil in al z’n angstzweet.
Iets te zacht.
"Je staat hier wel mooi tussen de laatste 12 kandidaten van Idols!", riep Wendy, "dat is toch genieten!?"
"J-j-ja!" zei Neil vervolgens, toen blijkbaar net hard genoeg.
"Fantastisch!" schreeuwde Wendy, "We moeten er nu helaas even uit voor de reclame, maar we zijn hier enorm aan het genieten, zoals u ziet!"

Ik zat inmiddels met twee opgestoken middelvingers voor de TV.

"Wil je nog een lekker kopje koffie, lieve?" vroeg L. met een grinnik, terwijl ze uit bed op stond en aanstalten maakten om de daad bij het woord te voegen, "zodat we heerlijk kunnen genieten?"

Daarom hou ik
zo van mijn meisje.

Anyway. "Genieten" is wat mij betreft by far het irritantste woord van 2007.

De Neus

Gisteren zag ik op TV een tamelijk slechte film, getiteld ‘Serial Mom’, maar ik moet toegeven dat ik ‘m desondanks erg vermakelijk vond. Kathleen Turner speelde een brave jaren 50 moeder die heel stiekem een klein tikkie psychisch gestoord was. Dat laatste uitte zich bijvoorbeeld in haar gewoonte om iedereen die het waagde ook maar een miniem puntje van kritiek te hebben op een van haar gezinsleden, buiten het zicht op brute wijze om zeep te helpen.
Moordwapens waren in volgorde: een blauwe stationwagen, een wandelstok met een scherpe punt, een schaar en een kalkoenbout.

Na de zoveelste moord in de pitoreske suburb-wijk, waarbij voor de tigste maal alle CSI-bewijzen leken te wijzen richting de perfecte huisvrouwe, begon de plaatselijke politie zich achter de oren te krabbelen en ondervroeg de onmogelijk geachte verdachte.
"Watte?" zei Kathleen met haar onschuldigste glimlach, "moi?"
‘Nee!’, zag je de dienstdoende rechercheur op slag in zichzelf concluderen; ‘What was I thinking!’
Toch stationeerde hij voor de zekerheid een aantal eenheden bij Kathleens idyllische stulpje.

Vanaf toen kwam de film in een stroomversnelling. De media kregen lucht van de verdenking, en rukten aan in Amerikaans ornaat. Ook Kathleens persoonlijke gezinsleden deden plotseling bepaalde ontdekkingen (zoals een complete verzameling biografieen van massamoordenaars in haar ladenkastje), waardoor ze bevroedden dat die moeder wel eens daadwerkelijk een potentiele serial killer zou kunnen wezen.
Met name de oudste zoon, werkzaam bij de plaatselijke videotheek en een groot fan van het horrorfilm-genre, vond dat vreselijk cool. Hij bedoelde: zijn bloedeigen moeder! Een mededogenloze psychopaat! Hoe vet is dat!?

Dus als Kathleen op een gegeven ogenblik buiten de aandacht van de politie uit het huis ontsnapt, van zinnens weer eens iemand om te leggen, wat haar overigens glorieus lukt, en ze na afloop van haar daad in vliegende vluchtvaart haar nagesjeesde zoon ontwaart (die de moord op een haar na net niet heeft kunnen zien), en hem vraagt "What do you think: Do I need a laywer?"
Dan antwoordt de zoon, terwijl de loeiende sirenes naderen, het media-circus voorop: "Ben je gek! What you need is an agent!"

Een rol waarvoor hij vooral zichzelve natuulijk uitermate geschikt acht, en die hij inderdaad met verve invult. Binnen notime is zijn "serial mom" een gigantische merchandise-hit, waarbij T-shirts als warme broodjes over de toonbank gaan en radio- plus TV-zenders vechten om voorrang qua interviews.

Hoogtepunt van de film is als Kathleen in de beslommeringen die volgen een van de beste vrienden van haar oudste zoon voortijdig naar God wil helpen. De arme jongen slaat op de vlucht en probeert een poptempel in te rennen, waar op dat moment een deadcoole punkrockband staat te spelen die louter bestaat uit verdomd knappe feministische slonzen.
De portier laat de jongen na heel veel vijven en zessen naar binnen. Net op tijd (hey, het is een film, he) om te ontsnappen aan het kapmes waarmee Kathleen ‘m achterna zat.

Een paar fracties van een seconde later komt Kathleen bij de portier. "Hey!" zegt de gespierde tweevoeter, "Aren’t you serial Mom!?"
"Yeah", zegt de nationale hype Kathleen met het vervaarlijke mes in haar klauwen.
"Cool! Please come in!"
En zonder problemen stoomt serial mom naar binnen. Het mes heeft ze niet eens nodig. Of nou ja, niet als direct moordwapen. Maar wel als een indirect bewijsstuk. Zodra de jongen het podium op is gevlucht snijdt ze een touw in tweeen, waardoor die goser een trus met lichten in z’n nek krijgt gelazerd. Buiten westen. Wanneer ie vervolgens nog blijkt te leven, spuit ze een blik benzine over ‘m leeg en steekt ‘m in de hens. Het aanwezige publiek vindt het fantastisch en scandeert:"Serial Mom! Serial Mom!"
De jongen lijkt dood, maar probeert op een gegeven ogenblik zwartgeblakerd toch weer overeind te krabbelen.
Maar de zangeres van de punkrockband bedenkt zich geen moment en zet het blik benzine aan haar mond, neemt een gulzige teug, spuwt ‘m uit, en zet het slachtoffer opnieuw in lichterlaaie.
De jongen sterft en het publiek is buiten zinnen van enthousiasme.

Het is dan ook zelfs geloofwaardig in deze film, dat Serial Mom voor de reeks aanklachten die het Openbaar Ministerie haar ten overstaande van de rechter ten laste brengt, uiteindelijk door de jury resoluut wordt vrijgesproken.

Gelukkig hebben we in Nederland een beter systeem. Hier hebben we, althans bij strafzaken, niks te schaften met van de straatgeplukte jury’s. Hier hebben we niks te maken met de opinie van het volk, dat misschien wel op de hoogte wordt gebracht van de feiten, maar totaal geen verstand heeft van hoe die te interpreteren of op waarde te schatten, laat staan hoe die op een intelligente manier met elkaar in verband te brengen.
Godzijdank hebben we in Nederland professionals die over dit soort dingen mogen beslissen.

En toch he? Toch, zoals bij hoe het vanmorgen ging, knaagt het een beetje. Willem Holleeder. Volgens zijn advocaat was die al publiekelijk veroordeeld en heeft de rechterlijke macht zich daar door laten beinvloeden. Kon de rechter vanmorgen niet anders dan tot een forse gevangenisstraf besluiten. Omdat er anders maatschappelijke onrust zou ontstaan of zoiets.

Eigenlijk is de zaak Holleeder het omgekeerde van de zaak Serial Mom. Holleeder was vroeger geen lieverdje. Ik bedoel, Freddy Heinken ontvoeren, dat is niet direct iets wat de gemiddelde burger in zijn hoofd zou halen. Zelfs Kathleen Turner niet. En waarschijnlijk heeft ie zich na het uitzitten van de gevangenisstraf niet meteen laten bekeren tot de Pinkstergemeente. Het zou zelfs kunnen dat ie afentoe weer eens een feestje heeft bezocht van zijn oude criminele vrienden. En ik sluit zelfs niet uit dat ie weer eens hier en daar een balletje heeft opgeworpen om opnieuw eens iets lucratiefs illegaals te flikken. Aan de andere kant: misschien ook niet. Stel nou dat. Ik hou enorm van "stel nou dat".
Maar daar gaat het niet om. Het gaat mij om het principe dat je onschuldig bent tot het tegendeel bewezen is. Ik vind dat een prettig idee. Niet omdat ik ooit eens iemand stiekem de keel heb doorgesneden, maar juist omdat ik dat niet heb gedaan.

Het is toch waar? Het zal je maar gebeuren dat er iemand in je naaste omgeving dood wordt aangetroffen vlak na een moment dat je met zo iemand ruzie hebt gehad. Kan iedereen overkomen. En om dan voor vele jaren te worden opgesloten lijkt me gewoon kut. Krijg ik een onveilig gevoel van.
Stel nou dat. Acute hartaanval, herseninfarct, een toevallig passerende crimineel, etc.

En zoiets is vandaag gebeurd, heb ik het idee. Okay, het ging nu niet om zoiets als doodslag maar om afpersing. En het hele liquidatie-gebeuren moet nog komen in "het proces van de eeuw", maar ik vind het onprettig dat er een vermeende verdachte wordt veroordeeld tot 9 jaar cel, op grond van een stelletje cassettebandjes van 1 persoon.
Wat zal ik zeggen? Vroeger waren geluidsopnames sowieso niet geldig als toegestaan bewijs, laat staan als hoofdbewijs.
Okay, het OM heeft ook nog wat aanvullende verklaringen, maar die zijn voornamelijk van personen die rechtstreeks in contact stonden met de eerder genoemde man. Of nee, die had ik nog niet genoemd, maar ik bedoel dus Endstra.
En die personen, die hebben uiteraard bepaalde belangen.
Ergo "1 bron is geen bron", zoals Paul Witteman het vanavond ook al zei in zijn programma, maar die ging er verder niet op door.

Ik ga enorm kort door de bocht en er zijn veel subtielere dingen te zeggen, en ook laat ik in het voorgaande essentiele feiten onderbelicht.
Maar toch.
Wellicht is het een gedachtenkronkel, maar ik krijg bij dit soort dingen het gevoel dat het debiele jury-systeem uit de VS hier bij deze is ingevoerd via de weg waarvan je het ‘t minst had verwacht: de rechterli
jke macht zelve.

En ondanks de prachtige quote die een nabestaande vanmorgen bij ‘de bunker’ ten beste gaf tegenover de advocaat van Holleeder, Jan-Hein Kuijpers ("Daar heb je advocaat Gluipers!"), vind ik dat een nederlaag.
Voor ons allemaal. Sorry. Er iets niets geruststellends.

Kerst

Martin Bril schreef afgelopen zaterdag in de Volkskrant: "Er moeten mensen zijn die van kerst houden, alleen ik ken ze niet."
Waarna hij uitvoerig uiteenzette waarom kerst zo klote was.

Ik snap dat niet. Serieus. Wat is er nou mis mee om twee dagen achter elkaar gratis vrij te krijgen van je werk om het ongegeneerd op een gigantisch vreten en zuipen te mogen zetten! Nou? Kan iemand eens met een onweerlegbaar argument op de proppen komen?

Wat mij betreft was het iedere dag kerst. Ik bedoel, de wereld zou er alleszins een stuk leuker van uit gaan zien. Er zijn verhalen bekend uit de Eerste Wereldoorlog, waarbij op 25 december de strijdende partijen uit hun loopgraven tevoorschijn kwamen om elkaar op het slagveld de hand te schudden.
"Hey, een vrolijke kerst gewenst, man!"
"Dank je! En, jij ook he!"

Of waarschijnlijk ging dat dan in het Duits en Frans:
"Ich wunsche Ihnen ein tolles Weihnachten, kerl!"
"Ah merci! Et vous aussi, naturellement. Bon Noel! Qu’ est que vous avez pour manger ce soir?"
"Bratwurst! Und bier! Das ist ja klar was anderes als das schmutzigen Wasser und die bedorben eingeblickten Schinken der wir die abgelaugen Tagen zu fressen bekomten! Und du?"
"Oh la la! Nous avons de la foie gras, Coquilles St Jacques, les meilleurs frommages et du vin rouge excellent! C’est quelque chose different que le pain de hier, que goutait comme un pierre vert!"
"Klinkt gut! Auf Wiedersehen!"
"Au revoir! Et bon appetit!"

Een volle dag lang niet het geluid van bommen en granaten, maar enkel dat van smakkende mondjes en het gespin van tevreden soldaten die een kaartje legden. Sommigen schijnen zelfs een potje te hebben gevoetbald.

Maar du moment dat de kerst was afgelopen, klonk er hoorngeschal en betraden beide partijen opnieuw de stellingen.
En gingen ze elkaar weer het hele jaar verrot schieten.

Leg zoiets maar eens uit aan kind. Onmogelijk.

Jezus was een goeie knakker. En blijkbaar had ie ook nog eens de X-factor, want ruim 2000 jaar na dato is ie nog altijd ongekend populair. Maar voor mij is kerst niet zozeer de geboorte van Christus, maar de viering van de geboorte der Christelijke gedachten. Dingetjes als: ‘Doe een ander niet aan wat..’ en ‘Wie zonder zonde is…’, etc.
En die gedachten, die blijken in de praktijk op de een of andere manier een stuk slechter geconserveerd dan zijn imago.

En met excuses dat ik hier zo stichtelijk loop te ouwehoeren: ik vind dat oprecht jammer.

Anyway, ik hou dus enorm van kerst. En ik koop elk jaar een kerstboom. Met een hele mooie engel als piek, en allerlei gouden en zilveren ballen, slingers en een hele hoop kerstkransjes en lichtjes.

Maar helemaal onderin hang ik nog altijd die strop met dat skeletje. Met een opwindbaar magere Heintje ernaast.
Al was het maar om mensen, weetikveel, tot nadenken aan te zetten of zoiets.
Of om te kunnen vertellen over de Eerste Wereldoorlog. Want dat schijn ik nou eenmaal graag te doen.

Kerstboom

Enfin: lang leve de kerst!
Tsja. En fuck iedereen die er over loopt te zeiken.

Dichters in Helmers by sunset

Het leven van een organisator gaat sowieso al niet over rozen, maar veruit het angstigste moment is toch elke keer weer het kwartiertje vlak voor aanvang van de voorstelling zelve.
In je kop dringen honderd rampscenario’s om voorrang. Ik bedoel, de helft van de dichters was nog niet aanwezig, het publiek bleek maar in mondjesmaat te zijn komen opdagen, er ontbrak nog een jurylid, de presentator liep achterin de zaak met zijn pasgeboren kindje te ravotten, er was geen functionerend licht op het podium, en van Hans Verhagen, de grote naam op de affiche, die had beloofd er om 16.30 te zijn, om 17.00 nog altijd geen spoor. Wat trouwens misschien maar goed was ook, want ik realiseerde me plotseling dat ikzelf was vergeten om een adequaat cadeautje voor de beste man in te slaan.

Dit wordt 1 groot fiasco, dacht ik zoals altijd, maar evengoed zoals altijd losten de problemen zich vanzelf op. Presentator Sander Koolwijk zorgde voor een lichtje, mede-organisatrice Suster Bertken kwam aanzetten met een stapeltje boekjes die ze op het allerlaatst van sponsor Ex-Ex-uitgeverij had meegekregen, waardoor we de goeie fles Chablis, die oorspronkelijk als publieksprijs was bedoeld, konden promoveren tot een toepasselijke gift voor de auteur van "Moeder is een rover", die op de valreep als allerlaatste kwam binnen struikelen.
Ik zwaaide naar ‘m en hij kwam enthousiast op me af, en begon met z’n jas nog aan te vertellen over hoe schitterend hij Oud-West vond, want vroeger had Herman Brood daar nog gewoond, en daar ging ie toen vaak langs, en Herman gebruikte destijds speed, maar hijzelf heroine, en dat was werkelijk ontzettend gezellig geweest, etc, enz.
Ik liep naar de bar om een Gin-tonic voor ‘m te bestellen, want daar had hij zin in. "En eentje kan geen kwaad", voegde hij me toe met een adem om dronken van te worden.
Fantastische man. En dat meen ik.
Het publiek was intussen aangegroeid tot ongekende proporties, en ook alle overige dichters waren inmiddels in da house of zoiets, net als de complete jury.
Wow, dacht ik, dit wordt een ongekend succes.

En dat werd het.

Als eerste trad meneer Aachenende op. Hij heeft geen internet, geen emailadres, maar op de een of andere vage manier had onze huisdichter zonder info vooraf, op deze ongebruikelijke datum, dit ongebruikelijke tijdstip, toch weer de weg naar ons podium weten te vinden, en ik vind: als je dat kan, dan mag je op de planken.
Dus daar ging ie weer. De keurige gepensioneerde grijsaard, in driedelig en stropdas, en de enige man die ‘u’ tegen mij zegt, met z’n Polygoonjournaal-dictie. Met z’n tirades tegen alles wat veranderd ergo slecht is. Te weten geemancipeerde vrouwen, homo’s en buitenlanders. Om maar een paar van zijn targets te noemen. Werr-ke-lijk heel verr-maa-ke-lijk, zou ik willen zeggen, met een jaren 50-radiostem.

Daarna trad Xander v/d Drift op met een lange reeks gedichten over verslaving. Ik had een groot gedeelte eerder gehoord in Festina, maar in Helmers trad ie afgelopen zaterdag nog beter op. Zelfovertuigd zonder arrogant over te komen. Het was echt. Een vieze uitdrukking misschien, maar ik wil ‘m toch gebruiken: innerlijke noodzaak.
Hij stond er goed.

Jurgen Smit sloot het eerste blokje af. En dat deed ie prima. Hij miste echter de scherpe kantjes/tandjes die hij een paar maanden eerder in Festina had laten zien. Jurgen was, hoe zal ik het zeggen, poetischer geworden. Ikzelf vond dat jammer. Maar dat ben ik. De jury dacht daar anders over (zie ook verderop).

Tijdens de eerste pauze liep het cafe werkelijk helemaal vol, en was de grote plank met kaas en mosterd waarmee kroegeigenares Coby traditioneel rondloopt, al leeg voordat ze de achterste helft van de uitspanning had bereikt.

Een zee van mensen en een mooi moment voor Laura Demelza om in haar hippe grijze jurkje waarop een rode BH was geschilderd, de toegestroomde menigte kennis te laten maken met ingetogen gedichten. Die ze al even ingetogen, maar tegelijkertijd krachtig bracht. Ze toonde zich een onvermijdelijke verschijning. Als eerste kreeg ze het publiek stil van voor tot achter. Hypnotiseerde het bijna. Een rasperformster, die precies aanvoelt hoe het moet. Nog maar 21 jaar oud, maar al zo ver.   

Na Laura was de weg geplaveid voor Jan Ketelaar, een wat oudere man uit Drachten (Fr). Tevens danig ingetogen, en goed gedijend in de geschapen stilte. Prachtige tong-in-de-wang-humor. Simpele prozaische gedichten waarin duidelijk wordt gemaakt dat we het hier in de opgefokte randstad helemaal verkeerd doen, en die ervoor zorgen dat je enorm gaat verlangen naar een boerderijtje opkopen in dat rustige en vriendelijke Friesland, om de buurman te worden van Jan Ketelaar.

En toen Bernard Wesseling. Ik ben natuurlijk ontzettend bevooroordeeld, maar wow. Hier stond een jongen die zo enorm goed wist te verwoorden wat vriendschap inhield en parallel daaraan hoe de dichter E. misschien is, ik ken ‘m, en hij deed ‘m wat mij betreft recht. Waarbij recht uiteraard nooit recht genoeg is, maar daar gaat het allemaal niet om. Dit was gewoon goed. Geef mij zo’n biograaf. Djiezus. Geen woorden voor. Waanzinnig mooi.

And pauze again. Ook de aangeneden leverworsten waren al op voordat Coby de bezoekers in de Engelenbak, zoals ik de ongelukkige plaatsen achterin maar even noem, kon bereiken.
Het was vet druk man. Een goeie zaak. Dus wie weet komt er een vervolg.

Aan het afsluitende blokje heeft het in ieder geval niet gelegen. Emma slamma Burns betrad de planken en deed wat ze had beloofd. Ze bracht nu eens niet haar slamgedichten, maar haar echte poezie. Die stiekem toch slampoezie representeerden. En dat was maar goed ook. Haar voordracht was fenomenaal, de impact nog groter. De jury was overdonderd (nogmaals: zie ook verderop).
Martijn den Bakker, de afsluiter van de avond, ging daar nog eens als een wervelwind overheen. Met nieuw werk. Okay, alweer een gedicht over de zee, maar dit had een andere invalshoek dan de evergreen die hij reeds op zijn naam heeft staan. Dit gedicht ging niet over de grootsheid van de zee, maar juist over de relativering daarvan. Over een bloemetje in een rotswand. En over hoe hij dat bloemetje niet aan zijn geliefde kon laten zien, omdat ie die fucking camera niet bij zich droeg. Die camera waar ie toch al niets van had moeten hebben in the first place. Enzovoort, ik kan het niet uitleggen, het is een gedicht van drie minuten dat je moet horen. Waar je bij moet zijn. Want zo is het geschreven. "Alsof je er bij was."
En dat is misschien wel poetryslam.
Dat je het gevoel krijgt dat je er gewoon bij had moeten wezen.

Hans Verhagen liep het podium op. Om 19.10. "Als slotklapstuk", zoals Sander Koolwijk ‘t had aangekondigd. Wij van de organisatie hadden aan de kroegeigenares beloofd dat we om 20.00 klaar zouden zijn, dus dat moest lukken.

Het lukte geenszins.

Maar dat gaf niet. Hans -je weet vantevoren dat ie altijd te lang voordraagt- Verhagen, gaf een lezing ten beste, waarvan aan de lengte menig Sovjetleider nog een puntje kan zuigen, maar hij deed het goed.

Toen ie na afloop het podium afstapte en naast me aan tafel kwam zitten, en Willem Thies om 20.15 eindelijk het juryrapport kon voorlezen, zei ik:
"Jij bent altijd wel van de lange, he?"
"Dat is een vooroordeel", zei Hans.
"?", zei ik.
"Dat schijnt ooit eens iemand te hebben gezegd op internet", zei Hans, "en dat gaat dan een eigen leven leiden."
"Weet je hoe laat je begonnen bent?" vroeg ik.
"Nou?" vroeg Hans
"Om 19.10!"
We keken gezamenlijk naar de grote klok in het cafe.
"Ach ja", zei Hans, "ik geef nou eenmaal graag een totaalbeeld."
Dat was waar. Hij had zojuist naast zijn oude werk, zijn aanstonds te verschijnen bundel ‘Zwarte gaten’, bijkans totaal integraal voorgedragen.

"Dat deed je goed.", zei ik.
"Dat da
cht ik ook!", zei Hans.
We klonken en dronken nog eens een gin-tonic (Hans) en een vaasje (moi).

En hij vertelde vervolgens verhalen waar ik complete romans over zou kunnen schrijven. Mooi man.
Maar daar had ik het niet over. Ik had het over: en dan nu ter afsluiting van dit stukje: het juryrapport zoals Willem Thies het me vandaag heeft gemaild.
Voor de broodnodige objectiviteit:

Jury-verslag Willem Thies
Het was een enerverende match, waarbij de degens van de voordrachten van de deelnemende dichters tot en met het juryoverleg werden gekruist.

Uiteindelijk kwam de jury, vrij gemakkelijk, tot een winnaar: Jürgen Smit. Dit was toch wel de verrassing van de avond – een relatief onbekende naam, hoewel hij ook al eens de dichterswedstrijd bij Festina Lente op zijn naam had gezet. Smit werd origineel en vernieuwend bevonden; zijn poëzie is stilistisch erg sterk; met een mooi evenwicht tussen het abstracte en het beeldend-reële; niet al te toegankelijk, maar toch verstaanbaar, waardoor er ruimte is voor de luiteraar/lezer zelf in te vullen – open, maar niet té open, zodat er aanknopingspunten zijn, en het niet arbitrair wordt. Smits gedichten zijn afwisselend, hij heeft een grote reikwijdte in thema’s; ze bevatten mooie, niet voor de hand liggende beelden: ‘regende je (…) restanten jeugd op iele takken// om later schaduw te kunnen oogsten’; ‘& rond Texel viel de wind’; ‘zichzelf tot balk staren’. Alleen het slot van enkele gedichten vond de jury iets afbreuk doen, maar over de hele linie getuigde Smit, zijn poëzie én zijn voordracht, van grote klasse.

De nummer twee en drie, dat wil zeggen de rangorde – daar kwam de jury niet uit. Te zeggen dat het een nek-aan-nekrace was is nog een understatement. Gelijk geëindigd, op een gedeelde tweede plaats, zijn: Bernard Wesseling en Emma Burns (ik noem hen dan ook in willekeurige volgorde).

Bernard Wesseling toonde lef, allereerst, door niet één gedicht van zijn Buddingh’-prijswinnende debuut voor te dragen, wat net zoiets is als een rockband die domweg weigert de singles en hits te spelen, en uitsluitend fonkelnieuw werk ten gehore brengt. Dat is niet op veilig spelen, dat getuigt van moed. Had hij wél op veilig gespeeld, hij was misschien nog hoger geëindigd. Wesseling riep een ijzersterke sfeer op, was overtuigend, wist het fenomeen vriendschap zeer geloofwaardig neer te zetten. Zijn gedichten lopen goed, zijn ‘goedgebekt’, en bevatten goede oneliners als: ‘hoe je tegelijk de baas van je hond kan zijn / en de hond van je baas’. Een ander gedicht opende heel mooi: ‘Daar kan je in als je wil, met je probleem. Kan je er wonen.’ (Ik weet niet of ik helemaal goed citeer, de dichter had geen kopieën voor de jury.) Enige minieme minpuntje: het leek nu en dan wat fragmentarisch.

Emma Burns: in tegenstelling tot sommige andere collega-dichters, en ook in tegenstelling tot eerdere voordrachten van haar, wist Burns nu vooral te imponeren met erg mooie beelden en formuleringen, met een oog voor details, om die vervolgens uit te vergroten. Zoals de titel van een gedicht: ‘Je gaf me vijand’, sterk geladen-suggestief, zonder lidwoord. Met als openingsregel: ‘Wiens schaduw ik betrad’. En als slotstrofe: ‘het hele veld wit godverdomme / je ziet het niet.’ Drie citaten uit één gedicht, ik weet het, maar alledrie dan ook érg goed. Of neem het slot van ‘Zo kan het ook’: ‘de beste regen / neemt restjes donker mee / (niemand die het ziet)’. Weergaloos. En ook haar voordracht, iets ingetogener dan wel eens in het verleden, zo leek het, was erg sterk.

Tot slot dient gezegd: een eervolle vermelding voor Martijn den Bakker, die nét buiten de prijzen viel – het gat tussen hem en Burns/Wesseling was niet erg groot. Den Bakkers gedicht had veel vaart, een sneltreinvaart welhaast, en bevatten veel modern en technologisch jargon. Zijn stijl is prozaïsch, soms uitgesproken parlando (‘fuck’, ‘fucking’). Op momenten was zijn gedicht bijna te ondergaan als een live-ervaring, alsof je ‘erbij was’.

And, instant update: het verslag van deelneemster Emma Burns

Objectiever kan ik het niet maken. Leuker ook niet. Hoewel: De volgende keer Helmers! Please! Be there! 

Aankondiging

             

DICHTERS IN HELMERS

.

BY SUNSET

.

Zon_helmers

.

ZATERDAG 15 DECEMBER 17.00

.

Gastoptreden: HANS VERHAGEN

.

LINE-UP SLAM: Bernard Wesseling, Laura Demelza, Martijn den Bakker, Jurgen Smit, Xander v/d Drift, Jan Ketelaar, Sander Meij en Emma slamma Burns

.

Presentatie: Sander Koolwijk

.

TOEGANG: GRATIS

.

Na afloop (ca 20.00) gratis uitgebreid TAPASBUFFET voor zowel dichters als publiek

.

Locatie: Cafe Helmers, Constantijn Huygensstraat 59, Amsterdam  (tram 1, 3 en 12)

.

.

.

.

Komen dus, lieve lezers. Er is deze keer absoluut geen excuus om verstek te laten gaan. Want:

.

1. Het programma is geweldig. Ik bedoel, waar kan je tegenwoordig nog op een dichtersavond gratis tegelijkertijd genieten van

            a) een legendarische grote dichter (Hans Verhagen)

            b) de winnaar van de Buddingh-prijs (Bernard Wesseling)

            c) de nr3 van het recente NK Poetryslam (Martijn den Bakker)

            d) recent gedebuteerd talent (Laura Demelza)

            e) het beste uit het lopende Festina Lente slam-seizoen tot nu toe

                (Jurgen Smit, Jan Ketelaar, Xander v/d Drift)

            f) de beste presentator die er is die gaat slammen (Sander Meij)

                en de beste slammer van 2005 (NK kampioen) die gaat

                presenteren (Sander Koolwijk).

            g) een op revanche beluste vrouw (Emma slamma Burns).

                Tip: Voor wat wraakgevoelens met vrouwen kunnen doen

                moet je voor de grap Shakespeare nog maar eens nalezen

.

2. Dag en tijdstip zijn ideaal. Geef toe, je kan net zo lang uit blijven snurken als je wil, ook nog normaal al je weekendboodschappen doen, en mocht je ‘s avonds reeds een sociale verplichting hebben, dan kan je daar na afloop van het programma ook nog gewoon naartoe. Met gratis gevulde maag! Nou ja! Dat is toch in 1 (okay 2) woord(en) enorm klantvriendelijk van ons?

.

3. Het is GRATIS! Goed, dat heb ik al een paar keer gezegd, maar ik kan het niet genoeg benadrukken.

.

Weet je wat het is, lieve lezers, als er deze keer, tijdens deze doorstart van het dichtgebeuren in Helmers te weinig publiek gaat komen, dan betwijfel ik of het sponsorende cafe er in 2008 nog mee door wil gaan. En dat zou een einde betekenen van een poëziepodium dat al sinds 1999 bestaat.

.

HELP!

.

Komen dus.