Aanstekelijk

Gisteren las ik er al iets over op poezienieuwssite de Contrabas, maar die kon het bericht nog niet bevestigen. Vandaag bleek het waar, zo meldden de diverse journaals: Pierre Janssen is dood.
Overleden in zijn woonplaats Kerk-Avezaath. Een dorp van een paar honderd inwoners, dat praktisch is vastgegroeid aan het gedeelte van Tiel waar mijn ouderlijk huis staat. Onder die paar honderd inwoners bevinden/bevonden zich:
1. Mijn beste vriend.
2. Een destijds verdomd knap 14-jarig meisje, een groupie van mij toen ik nog *ahem* gitaar speelde in de band Turn Left, en dat mij wist te verleiden om haar op haar slaapkamer bijles Wiskunde te geven.
3. Pierre Janssen.

Waarmee ik niet per se wil zeggen: zonder Kerk-Avezaath zou mijn leven er heel anders (hebben) uit(ge)zien, maar… Nou ja, eigenlijk wel dus.
Over mijn beste vriend en die groupie ga ik nu verder niet uitwijden, maar over Pierre Janssen wil ik een paar dingen vertellen.

Even tussendoor: voor mensen die ‘m niet kennen, dit is ‘m:

Pierre

De rest kan je lezen op wikipedia.

Maar zelf zou ik willen zeggen dat ik ooit op een zondagavond als klein jochie voor de TV zat, in de spreekwoordelijk pyama en met de dito natte haartjes, toen opeens die lange in beeld verscheen.
Mijn vader keek op de klok en zei zoiets als: "zoon, het is voor jou al way beyond bedtijd."
En ik repliceerde uiteraard, zoals ieder kind op die leeftijd, in the blind: "maar juist dit programma wilde ik heel graag zien!"
"Zoon, dit programma gaat over kunst! Daar ben je nog veel te jong voor. Daar begrijp je toch niks van."
"Duh", zei ik, "daar begrijp ik juist heel veel van! Ik ben enorm gek op… hoe noemde je dat nou?"
"Kunst", zei mijn vader.
"Percies!" zei ik, "kunst, daar hou ik juist heel erg van!"
"Okay, vooruit dan maar", zei mijn vader.
‘Kan mij het schelen’, dacht hij waarschijnlijk. Mijn moeder was toch boven aan het strijken. Hij trok nog een pijpje Brouwersbier open en stak een shaggie op.
Ik ondertussen, probeerde heel erg mijn best te doen om heel goed te begrijpen waar die rare lange man die amper op het beeldscherm paste, het allemaal over had.

"Iedereen noemt de werken van Mondriaan, en zeker zijn latere, abstract", vertelde het ingevallen gezicht op de TV, "Zo ook dit schilderij. Maar als je goed kijkt, dan zie je dat al die vage tekentjes eigenlijk kruisjes vormen. Kijk, hier bijvoorbeeld. En hier. En bij deze is het helemaal duidelijk! En als je dan nog beter kijkt, dan zie je dat het gewoon een kerkhof is! Ziet u het? Prachtig nietwaar!? Maar er gebeurt natuurlijk nog veel meer in dit schilderij. Neem bijvoorbeeld.. […]"

"Wow", zei ik op een gegeven ogenblik tegen mijn vader.
Die keek me verbaasd aan, terwijl hij met zijn pakje vloei een gevallen askegel vanaf zijn ribbroek in de asbak manoevreerde.
"Vind je het echt mooi?" vroeg ie.
"Ik vind het schitterend", zei ik.

En dat meende ik echt. Omdat Pierre Janssen de dingen echt meende.

Nu is ie dood.

Vanavond was er een kort item over ‘m in Nova. Connie Palmen werd aan het woord gelaten en die had het over Pierre als Pierot. Een aardige vergelijking, vond ik. Hoewel ze ‘m in het korte interview verder niet uitwerkte, dacht ik wel meteen te snappen wat ze bedoelde.
Pierre was onder de beeldende kunstenaars zelve niet al te geliefd. Ze vonden ‘m te populair doen. Ze meenden dat ie met z’n twee miljoen kijkers (2.000.0000!) voornamelijk bezig was het klootjesvolk tegemoet te komen.
En dat kon natuurlijk nooit de bedoeling zijn van Kunst.

En misschien is het dat ook niet, maar verdorie, wat hield die man ervan. Hij kwam over alsof ie meer van kunst hield dan wie dan ook.
Als ik door iemand ben aangestoken, dan is het niet door al die open atelier-routes die ik afloop. En ook niet door mijn jaarlijks wederkerende bezoeken aan Centre Pompidou, de KunstRai en noem de hotspots maar op. Nee, het is door hem. Ons Pierre.

In Nova kwam ie gelukkig ook af en toe zelf aan het woord. Middels oude zwartwitbeelden. Zoals in een van uitzendingen van ‘Mies en scene’
"Wat moet voor u een museum zijn?" vroeg Mies Bouwman.
"Een museum moet een onderdeel zijn van de straat", zei Pierre, "Ik zie het zo: als je op een straat loopt, dan kan je rechtdoor, en dan krijg je allerlei gedoe met agenten. Maar ik zou het prettig vinden als je er dan ook voor kan kiezen om rechtsaf een gebouw in te lopen, en dat je dan in een museum bent."

Die lieve, goeie, ouwe trouwe Pierre. ‘Gedoe met agenten’. Ik zie het helemaal voor me.

Pierre Janssen, een man naar mijn hart.

Advertisements

3 thoughts on “Aanstekelijk

  1. Het is lang geleden dat ik op jou blog was, maar ik denk dat de volgende keer niet meer zo lang zal duren.
    Ik heb met genot een paar verhalen gelezen.
    Ze zijn nog steeds leuk en mooi.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s