Herfst

Nog geen 5 dagen geleden voorspelden zowel Helga van Leur voor RTL als Erwin Krol namens de NOS, allebei hetzelfde voor deze midweek: "Prachtig nazomerweer."
Okay, in het weekend zou het nog even kut met peren zijn, maar daarna kwam er een hogedrukgebied onze kant op, inclusief een zuidenwind en een hoop zon, dus "misschien tikken we dan op woensdag zelfs nog even de 20 graden aan."

Ik weet niet hoe het jullie is vergaan vandaag, maar hier in Amsterdam was het vanmorgen gewoon druilerig kloteweer, zoals altijd in oktober.
Dus daar zat ik dan met mijn opgenomen snipperdag en bijgaand voornemen af te reizen richting het strand.
Ik dacht: Iedereen klaagt steen en been over de klimaatsverandering, en op zich terecht natuurlijk, maar ondertussen wil het met ‘dat voordeel dat ieder nadeel’ schijnt te hebben, dat positieve neveneffect te weten vet warm nazomerweer, nog niet echt vlotten. En los daarvan: die weermodellen die onze meteorologen erop na houden, zouden we daar niet eens een parlementair onderzoek naar moeten aanvragen?
Zo zei ik het niet though. Terwijl ik naar de tegen de ruiten slaande regen tuurde vatte ik mijn overpeinzing tegen L. samen middels het woord ‘Fuck’.

Ik communiceer de dingen graag niet ingewikkelder dan ze zijn.

Een beetje rigide is dat wel, geef ik toe. Het zou zomaar mijn ogen kunnen sluiten voor de mogelijkheden die kutweer met zich meebrengt.
Zoals bijvoorbeeld de open haard weer eens aansteken:

S4020773

Wow, dacht ik, dat is best gezellig eigenlijk.
"Precies!" zei Wilson, mijn kat die zojuist door het kattenluikje naar binnen was komen lopen, "wist je overigens dat het vandaag dierendag is, dus dat je iets extra lekkers voor me bij de slager moet gaan halen? Bij de visboer mag trouwens ook hoor, kies maar wat het gemakkelijkst voor je is. Ik ga verder nergens heen, dus je kan het straks gewoon hier in een bakje voor m’n neus op het rendiervel zetten. En o ja, kan je voordat je gaat nog een extra houtblok op het vuur gooien, zodat het niet halverwege uitgaat?"
"Dierendag?" zei ik en keek op mijn mobieltje om de datum te checken.
"Hmm hmm", knikte Wilson.
"Sinds wanneer valt dierendag op 3 oktober?"
"Is het pas 3 oktober?" vroeg Wilson schijnheilig, "Weet je zeker dat je telefoontje niet een dag achter loopt?"
"Sneak", zei ik.
"Het viel te proberen", zei Wilson, "maar serieus, kan je er nog even een extra blokje opgooien? Het was buiten echt stervenskoud, weet je. En o ja. Je moet voor de gein eens even boven gaan kijken. Jij bent toch zo gek met planten?"
"Ja", zei ik.
"Check it out", zei Wilson, "you’ll like what you see."

Ik gooide een extra blokje op het vuur. En liep vervolgens naar boven om te checken hoe het was met mijn lieve plantjes op het dakterras. En net op het punt dat ik de deur naar buiten wilde openen viel mijn oog op het godswonder dat boven binnen had plaatsgevonden, middenin mijn schrijverskamertje:

S4020780

Dit, lieve mensen, dit was een plant die ik pakweg een jaar geleden bij het grofvuil ergens in Oud-West aantrof. Ik was op de terugweg van een poezieavond, dronken kortom, ergo hypergevoelig en vond het vreselijk wreed dat iemand het in zijn botte kop had gehaald om een nog levend organisme over te leveren aan de vermalende klauwen van een stadsreinigingswagen.
Let op: het betrof toen een kluit verdorde aarde waaruit een aantal kale stengels staken, maar omdat er nog twee verpieterde gele blaadjes aan prijkten, nam ik overmoedig aan dat de patient nog niet compleet was overleden.
"Maak je geen zorgen", had ik tegen de plant gezegd, "ik ga je redden. Het komt allemaal goed."
Eindeloos heb ik haar verpot, haar alle hoeken van mijn woning laten uitproberen, en toen dat allemaal geen zin leek te hebben (ook de laatste 2 verpieterde gele blaadjes hadden zich inmiddels laten vallen), heb ik haar gezet op de plaats waar ik het meeste aandacht aan haar kon besteden: het bureau waaraan ik deze stukjes tik.
Prompt leefde ze op. Ze ontwikkelde nieuwe knoppen. Verse groene blaadjes ontkiemden. Niet overal, maar alleszins op de buitenste kale stengels.
Ik ben haar altijd blijven aanmoedigen. En vandaag was het dus zover. Vandaag schonk ze me een bloem.
En wat voor eentje. Van het kaartje dat de vorige voogd, de bruut, had achtergelaten wist ik dat het in theorie mogelijk was. Maar dat het ooit nog eens werkelijkheid zou worden had zelfs ik niet durven hopen.
Sorry, ik lijk wel een verse ouder, maar omdat ik ‘r zo fantastisch vind, bij deze nog een foto van iets dichterbij:

S4020776_1 

Het leven kan zo mooi zijn.

Vergeet de Indian Summer. Het is herfst. En de herfst is prachtig. Niemand die dat beter kan verwoorden overigens dan mijn favoriete zonnebloem van afgelopen seizoen.
Hij (zonnebloemen zijn een ‘hij’ volgens mij), staat nu, 3 oktober, nog altijd dapper ende fier op mijn balkon.
Hoog in de wind, onder lage luchten.

Geen flauw idee hoe, maar hij heeft iedereen overleefd.
Op z’n dunne stengel.
Voorwaar een diehard.

De volgende foto is herfst op z’n schoonst. Herfst alleen. Herfst zoals herfst bedoeld is.

S4020771 

Advertisements

One thought on “Herfst

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s