Elfenbeinkuste

"Waar ga jij vrijdag voetbal kijken?" mailde mijn ex-vrouw vorige week, "zeker in Tiel?"
Het is waar, voetbal kijk ik het liefste in Tiel. In Tiel heb je tenminste niet te schaften met weloverwogen, objectieve spelanalyses van mede-bezoekers. Zo van: "die anderen zijn ook best wel goed."
Nee, in Tiel is het standaardcommentaar bij balbezit van de tegenstander gewoon: "Schup ‘m voor z’n kloten, godverdomme!"
En als er dan inderdaad een opponent wordt belaagd met een vliegende tackle op kniehoogte, stijgt er een oorverdovend gejuich op in de menigte.
De scheidsrechter moet het vervolgens niet wagen om een vrije trap tegen te geven, want dan is hij een blinde mongool, die is "omgekocht."
Als er daarentegen ook maar iemand een pink uitsteekt naar een Nederlandse speler, dan is het huis te klein, en worden er verbaal doodstraffen gevonnist van de gruwelijkste soort.
Prachtig.
Wat zal ik zeggen? Voetbal moet je subjectief beleven, anders is er geen zak aan.

"Nee, helaas", mailde ik terug naar mijn ex-vrouw, "de wedstrijd begint al om 18.00, dus ik red het nooit om vanuit mijn werk op tijd in Tiel te zijn."
"O", schreef ze, "zin om dan met mij te kijken, gewoon in Amsterdam?"
"Waar precies?" vroeg ik.
"Bij de VU hebben ze op de binnenplaats een groot scherm", mailde mijn ex-vrouw, "bier 1 euro, en bij een goal van Nederland krijg je een gratis bitterbal."
"Klinkt goed", schreef ik.
"Dat is dan afgesproken", stelde ze vast.

Op vrijdag zelf, de dag van de wedstrijd, belde ze me nog even. "Trek jij eigenlijk iets oranjes aan?" vroeg ze.
"Jazeker", zei ik.

Dus daar fietsten we, allebei met iets oranjes om de schouders (verwassen shirts uit de tijd dat we nog getrouwd waren), op koers naar het altijd bruisende Buitenveldert.
In de tegenovergestelde richting bewogen zich minstens zo oranje colonnes richting de cafe’s van het Leidse Plein.

"Zijn ze eigenlijk goed?" vroeg mijn ex-vrouw, "die voetballers van Ivoorkust?"
"In de afgelopen wedstrijd net zo goed als Argentinie", zei ik.
"Argentinie, dat is toch die ploeg die net met 6-0 van Servie heeft gewonnen?"
"Precies. En Servie was in de afgelopen wedstrijd ongeveer even goed als Nederland, dus als je een beetje kan rekenen…"
"gaan we vet verliezen", vulde mijn ex-vrouw aan.
"kunnen we die bitterballen gevoeglijk vergeten", zei ik.
"Best wel dapper dat we toch in het oranje zijn."
"Dapperheid is het enige wapen dat ons rest."

We kwamen aan bij de VU. Het was al behoorlijk druk, maar we wisten desalniettemin een plaatsje vooraan te bemachtigen. Achter ons zat een rij ebbenhoutzwarte uitwisselingsstudenten. Ze grijnsden er vervaarlijk op los.
Hoe dapper ik ook was, ik wist nu al dat ik het scanderen van "schup ‘m voor z’n kloten" voorlopig eventjes achterwege ging laten.
Eerst maar eens een paar honderd pils. Daarna zouden we wel verder zien.

Voor ons probeerde een student van het organisatiecommitee de stemming erin te brengen door oranje schuimplastic borden met handvatten uit te delen, waarop aan de ene kant "GOAL!" stond gedrukt, en aan de andere kant "WISSEL!"
Het was de bedoeling dat we die op adequate tijdstippen in de lucht zouden houden, vertelde de organisator.
Een van die adequate tijdstippen was overigens NU, nog voor de wedstrijd begonnen was, want dan kon de fotograaf alvast een mooi plaatje maken. Belangrijk natuurlijk, om de subsidie voor het gebeuren te kunnen verantwoorden. Zo van: Kijk nou toch hoe gezellig, daar op de VU! En hoe multicultureel! Zo kan het dus ook!

En zowaar, ik moet toegeven, zo kon het dus ook.
"Are you all from Ivory coast?" vroeg ik aan een pikzwarte meneer achter me.
"No, we are from Angola", zei ie.
Ik slaakte een zucht van opluchting.
"Wie hoop je dat er wint", vroeg ik in het Engels.
"Maakt me niet uit", zei hij in het Frans, "als er maar een hoop goals vallen, want dan krijgen we veel gratis bitterballen!"

De wedstrijd brandde los.
"On y va!" riep de pikzwarte meneer.
"Hup Van der Sar!" scandeerde mijn ex-vrouw (die vindt ze nou eenmaal het leukste)
"Schup ze voor hun kloten!" riep ik.

We zagen alledrie een prachtige wedstrijd.
Subjectiviteit. Daar draait het om.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s