Schuldgevoel

Ondanks dat ik ziek was wilde ik vanmorgen, plichtsgetrouw als ik ben, toch naar mijn werk afreizen.
"Weet je het wel zeker?" vroeg L. terwijl ze mijn voorhoofd betastte.
Ik mompelde iets over een belangrijke vergadering, stond op en liep naar de keuken om met barstende koppijn vegetarische filet Americain op grof volkoren te smeren, waarna ik het geheel routineus in boterhamzakjes knoopte.

Het was waar. Ik had een belangrijke vergadering. Maar de werkelijke reden waarom ik naar Zuid-Oost aftaaide zat ‘m meer in de beloningsstructuur van mijn werkgever. Een dagje ziek zijn kost me zo’n 200 euro. Bruto weliswaar, maar toch. Je kan er een hoop pilsjes voor kopen. Ook zou je er, mocht je jezelf daartoe geroepen voelen, 20 kindjes in Afrika mee kunnen redden. Het is in ieder geval niet iets om gemakkelijk te laten schieten, die 200 euro.

Als een zombie woonde de belangrijke vergadering bij. Daarna nam ik plaats achter mijn beeldscherm. Om geen argwaan te wekken liet ik mijn vingers zo nu en dan een dansje uitvoeren over het toetsenbord.

Zo’n dansje bleek genoeg. Niemand merkte het verschil met de normale gang van zaken. Niemand viel het op dat ik te gammel was om een tocht naar de koffie-automaat te ondernemen (iets wat ik normaal gesproken dagelijks minimaal 8 keer doe), of verzuimde rookpauzes in te lassen (dito).
Niemand die zag dat mijn blik op oneindig stond, mijn verstand op nul.
Niemand.
Ik voelde me plotseling niet de enige zombie.

Enfin. Ik heb werkelijk niets nuttigs gedaan. Nou ja, adem halen en bloed rondpompen. En hoewel dat natuurlijk uiterst belangrijke bezigheden zijn (innerlijke noodzaak en zo, weetjewel), moest ik constateren dat daarmee mijn lijst van wapenfeiten voor vandaag was uitgeput.

Ik keek nog eens naar mijn collega’s, die druk in gesprek waren over hun aanstondse vakantiebestemmingen, waarna mijn manager ze uitgebreid onderhield over zijn nieuwe lease-auto en hoe hij daarvoor creatief een kilometervergoeding naar zijn tweede huis in Toscane had weten te bewerkstelligen.

Het was het einde van de werkdag, en ik dacht: Fuck it. Als we dan toch zo gemakkelijk honderden euro mogen ontfutselen ten koste van het grootkapitaal, dan zal ik ze krijgen ook.
Ik pakte mijn internetbankierdingetje en maakte het volledige bedrag dat ik vandaag had verdiend met ziek zijnd werken, over aan het eerste de beste zielige kindjesfonds dat ik kon vinden.

Ik weet niet wat het is. Misschien "The urge to do good", zoals Benjamin Horne, de plotseling bekeerde oerkapitalist uit Twin Peaks, het al wortelknagend uitdrukte.
Oftewel schuldgevoel.

Ik ben blij dat ik in ieder geval nog weet wat dat is.

1 thought on “Schuldgevoel

  1. ziek naar je werk gaan geeft cognitieve dissonantie, hebberige geest… god werkt leuk, ik besloot een KIPCADEAUBON te kopen… maar aan wie ik die nou toch cadeau moet doen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s